Chourizo vexetariano

Hai uns días comentaba eu coa miña nai que non volveramos a probar uns chourizos tan bos como os que facían ela e a súa nai (a miña avoa) cando se criaban porcos na casa, e diso hai xa bastantes anos... O segredo dun bo chourizo é, ademais dunha carne de primeirísima calidade que dará textura ao chourizo, un bo pemento, que é o que lle vai a dar sabor, e un chourizo que non sabe ben xa pode ter a mellor textura do mundo...

Cando vin esta receita no blog de delokos chamoume bastante a atención, e decidinme a facela por varios motivos: por sinxela, porque tiña case todos os ingredientes na casa e porque, como xa dixen antes, non hai chourizos coma os da casa...

A soia texturizada é un concentrado de proteína de soia, á que se lle extraeu o aceite e a pel, e someteuse a varios procesos que terminan coa deshidratación. Para utilizala só hai que rehidratala uns minutos en auga e xa pode utilizarse como substituta da carne picada (por iso ás veces aparece como "carne de soia") en multitude de receitas, especialmente nas receitas de pasta. Ten un 53% de proteínas (o dobre que a carne e catro veces a do ovo), un 35% de hidratos de carbono, un 5% de minerais e só un 1% de graxas. Achega ademais, fibras, potasio, fósforo, ferro magnesio, vitaminas A, B, C, D, E e G.

Para saber máis sobre a soia texturizada aquí poño a ligazón á wikipedia: proteína de soia.

A alga cochayuyo (Durvillaea antarctica) é unha alga da Patagonia. A palabra cochayuyo provén do quechua qhutra (lagoa) e yuyu (planta ou herba) e era consumida xa polos incas. Hoxe en día ten un lugar destacado dentro da gastronomía chilena. Chega a alcanzar os 15 metros de lonxitude, e para a súa recolección ha de cortarse a base que a mantén pegada ás rochas, deixando que a marea a leve até a beira. Ten unha consistencia carnosa e firme. Preséntase deshidratada e, do mesmo xeito que a soia texturizada, é necesario rehidratala en auga fría para poder utilizala na cociña. Deliciosa con arroz.

Cochayuyo seco

Cochayuyo rehidratado

A alga cochayuyo que eu utilizo é da marca Brotasol. Para saber máis aquí deixo a ligazón á wikipedia: Cochayuyo.

INGREDIENTES:


- 200 g. de proteína de soia (soia texturizada)
- 20g de alga cochayuyo seca
- 100 g. de copos de avea finos
- 5 ou 6 dentes de allo
- 3 culleradas de glute de trigo
- 6 culleradiñas de pemento doce
- 5 culleradiñas de pemento afumado
- 1 culleradiña de pemento picante
- 1 cullerada de ourego seco
- Pementa negra
- 2 culleradiñas de sal fino
- Viño branco
- Aceite de oliva virxe extra
- 1 ovo batido

PREPARACIÓN:
1- En dous boles distintos pomos a remollar en auga fría a soia texturizada e a alga cochayuyo durante uns 15 minutos.

2- Cando estean rehidratados, escurrimos a soia nun coador amplo e imos tomando puñados, apertando ben para que solte todo a auga, e botándoa nun bol amplo. Escurrimos o cochayuyo e triturámolo fino na picadora ou nun robot de cociña, e engadímolo ao bol xunto coa soia.

3- Engadimos ao bol os copos de avea, os dentes de allo prensados co prensaallos ou triturados moi finos (pódense triturar xunto co cochayuyo), o glute de trigo, os pementos, o ourego, a pementa negra e o sal. Con axuda dunha culler removemos ben estes ingredientes para que se mesturen de maneira homoxénea.

4- Engádese un bo chorro de viño branco e un chorro de aceite de oliva virxe extra e empézase a mesturar coas mans ata que teña unha textura parecida á zorza. Non debe quedar nin líquida nin demasiado seca.


5- Chegados a este punto, próbase un pouco de mestura e compróbase que está ben de sal e de pemento. Se está ben, tápase o bol e métese na neveira durante unhas 12 horas.

6- Pasadas 12 horas, bátese un ovo e engádese á mestura e vólvese a traballar coas mans ata que o ovo estea integrado.

7- Vanse cortando anacos de filme de cociña e vanse colocando de maneira que nos queden cómodos para enrolar os chourizos. Prepáranse tamén os fíos que nos van a servir para atar os chourizos nos extremos.

8- Vanse tomando porcións de "zorza" do tamaño dun puñado e vánselles dando forma de chourizo. Colócanse encima dos anacos de filme transparente e vanse enrolando ao mesmo tempo que se apertan lixeiramente tratando de compactalos un pouco máis. Átanse os extremos e córtase o plástico sobrante.

9- Colócanse no fervedor de vapor e cócense ao vapor durante uns 15 minutos. Déixanse arrefriar e xa están listos para consumir, aínda que están mellor ao día seguinte. Se tedes forno de vapor esta é unha boa ocasión para utilizalo: delokos indícanos uns 10 minutos a 90ºC.


PUNTUALIZACIÓNS:
- Puxen os ingredientes que utiliza delokos na súa receita, aínda que variei as cantidades e os tipos de pemento (aínda que no que a pemento se refire aínda non teño moi clara a diferenza entre pemento doce, pemento agridoce, paprika, etc.)

- A mestura de pementos queda un pouco ao gusto de cada un. Se vos gusta máis picante podedes aumentar a dose de picante en detrimento de algún doutro tipo, e se vos gusta menos afumado podedes utilizar máis pemento doce, etc.

- Os pementos que eu utilicei son doce e picante de la Vera, e un pemento afumado que comprei a granel nunha feira, pero do que descoñezo a súa procedencia.

- É importante utilizar pemento afumado para conseguir o sabor afumado tan característico do chourizo galego. Aquí en Galicia, ao haber tanta humidade no ambiente, é necesario recorrer ao fume para curar os chourizos e os embutidos en xeral, ao contrario do que ocorre noutras zonas de España que co vento é máis que suficiente para conseguir unha boa curación.

- Utilicei soia texturizada fina da marca La Finestra sul Cielo, de agricultura ecolóxica. Non a triturei máis despois de remollala e, a pesares diso, a textura que achega é moi boa, pero pódese triturar xunto co cochayuyo como indica delokos, sobre todo si a soia é de textura grosa.


- É aconsellable que a soia texturizada sexa ecolóxica, para evitar no posible a soia transxénica. Ademais, é un produto moi barato e que rende moito.

- O glute de trigo tamén é ecolóxico da marca Luz de Vida.


O máis traballoso desta receita quizais sexa conseguir os ingredientes, pero desde logo nada que ver co traballo que dá a cría dos porcos, a matanza, o desosado...

Ah, e non é necesario ser vexetariano para poder comer estes chourizos!!...hh

Bo proveito!!!

Muffins de cabaza con glaseado crocante

Volvéronme a dar cabazas... e a verdade é que encanta...hh. Así que imos pois con outra receita cuxo ingrediente principal é a cabaza, e para iso volvo recorrer a Jamie Oliver e a outra das súas boísimas receitas: Muffins de cabaza con glaseado crocante.


Os muffins (/'mʌfɪns/) son uns doces moi parecidos ás madalenas, pero que difiren un pouco en canto á súa composición. Mentres que as madalenas fanse basicamente con fariña, ovos, manteiga ou aceite, azucre e fermento, os muffins incorporan algún froito seco na súa composición, ademais de froitas, perliñas de chocolate, etc, facendo que sexa unha masa máis compacta. Por este motivo debe usarse un molde máis ríxido que os típicos de papel para madalenas. Tamén poden levar iogur ou nata e adoitan cubrirse cun glaseado (o recubrimiento habitual para as madalenas é un pouco de azucre botado por riba xusto antes de meter no forno).


Os muffins que hoxe nos ocupan están sacados do libro En casa con Jamie, de Jamie Oliver (RBA, 2008).


Neste libro recóllense as receitas que Jamie Oliver prepara na serie de televisión En casa de Jamie Oliver. Aínda que no libro a receita aparece co nome Muffins de cabaza mosqueta ou vinateira con glaseado crocante, na serie recibían o nome de "Bolos" de cabaza. Aquí temos o extracto sacado do capítulo 11 da 1ª tempada (Cabazas - Pumpkin&Squash), no que o propio Jamie prepara estes deliciosos muffins:



Eu poño a metade das cantidades que aparecen no libro e sáenme uns doce muffins, pero todo depende do tamaño dos moldes.

INGREDIENTES (para uns 12 muffins):
- 200 g. de cabaza (crúa e con pel)
- 175 g. de azucre moreno
- 2 ovos grandes (preferiblemente ecolóxicos ou caseiros)
- Sal mariño
- 150 g. de fariña de repostaría sen tamizar
- 1 cullerada de Royal
- 75 g. de noces
- 1 culleradiña de canela moída
- 85 ml. de aceite de oliva virxe extra

Para o glaseado:
- A reladura de 1/2 clementina
- A reladura de 1/2 limón e o zume de 1/2
- 70 ml. de nata agre (sour cream) ou de nata espesa
- 1 cullerada acugulada de azucre moído, tamizado
- 1/2 vaina de vainilla
- Opcional: flores de lavanda ou pétalos de rosa


PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 180ºC. Triturar as noces pero sen deixalas reducidas a po. Sacar as noces da picadora e botar a cabaza. Triturala fina.

2- Engadir o azucre moreno e os ovos, o sal, a fariña, o Royal, a canela e o aceite. Pór en marcha a picadora ata que estea todo mesturado, pero sen bater demasiado. Engadir as noces picadas e mesturalas co resto da masa.

3- Encher os moldes pero sen chegar até os bordos. Meter no forno durante uns 30 minutos aproximadamente. Comprobar a cocción cunha agulla. Deixar arrefriar.

4- Mentres se cocen os muffins no forno, prepárase o glaseado: botar nun bol a maior parte da reladura de clementina, toda a reladura de limón e o zume de limón. Engadir a nata, o azucre glass. Abrir ao longo a vaina de vainilla e raspar o interior cun coitelo para extraer as sementes. Engadilas ao bol.

5- Mesturar todo ben e probar. Engadir algo máis dalgún dos ingredientes (azucre, zume,...) se se estima oportuno. Gardar na neveira ata que os muffins arrefríen de todo.

6- Unha vez os muffins estean fríos botar un pouco de glaseado por encima, co resto da reladura de clementina e as flores de lavanda ou os pétalos de rosa.


PUNTUALIZACIÓNS:
- Ademais dos ingredientes que usa Jamie Oliver, eu engado ademais un chisco de cravo moído e unha baga de pementa de Xamaica moída.

- Como por aquí non se atopa a sour cream (nata agre), utilicei crème fraîche, que tamén é bastante espesa.

- En lugar de aceite de oliva virxe extra, utilicei aceite de xirasol de agricultura ecolóxica.

- Eu utilizo moldes de silicona, que son máis ríxidos que os de papel e ademais de poden reutilizar.

- Pódense encher os moldes até case o bordo posto que, ao non ser tan esponxosos como as madalenas, non subirán tanto.


Estes muffins teñen a vantaxe de que se fan moi rápido posto que non hai que cocer ou asar a cabaza, e ademais están moi bos...

Crema de augardente

Nestas datas do Nadal rescatei unha receita que tiña gardada e que levaba bastante tempo sen facer. Trátase da crema de augardente, que tan de moda se puxo ultimamente.


O bagazo ("orujo" en castelán) é o residuo resultante do prensado das uvas, antes ou despois da fermentación do viño. Obviamente, se queremos destilar o bagazo primeiro debe de ter fermentado, porque pola contra dificilmente poderiamos sacar alcol de onde non o hai...

O líquido obtido da destilación do bagazo recibe o nome de augardente.

O bagazo componse basicamente de cangallos (a estrutura vexetal do acio), felechos (a pel da uva), sementes e residuos orgánicos e minerais procedentes das uvas.

Aquí en Galicia, a obtención de augardente a partir da destilación do bagazo é unha práctica ancestral amplamente difundida por toda a nosa xeografía, especialmente nas zonas vinícolas. Na actualidade a Augardente de Galicia posúe unha Denominación Específica, e un Consello Regulador encárgase, entre outras cousas, de velar pola calidade das augardentes producidas na nosa comunidade.

En Italia esta augardente recibe o nome de Grappa.

A verdade é que a receita orixinal é a da crema de whisky, e o único que fixen foi cambiar o whisky pola augardente branca, nas mesmas proporcións.

INGREDIENTES:
- 1 bote de 370 g. de leite condensado
- 1 bote de 410 g. de leite evaporado
- 300 ml. de augardente branca
- Un flan de vainilla
- Unha culleradiña de café soluble

Esta foto parece un anuncio de Nestlé, e o motivo é que esta receita está sacada dun folleto con 3 ou 4 receitas que esta marca regalaba, fai xa unha chea de anos, ao comprar algún dos seus produtos (xa non lembro cal...). Ese é o motivo tamén de que as cantidades de leite condensado e de leite evaporado se adapten perfectamente aos formatos que nos presenta esta marca.

PREPARACIÓN:
1- Nun bol amplo, bater ben todos os ingredientes coa batedora á máxima potencia.

2- Filtrar, embotellar e refrixerar.


PUNTUALIZACIÓNS:
- O flan de vainilla pode ser calquera dos mercados. Pódese substituír por unha xema de ovo, aínda que o toque de vainilla queda bastante ben. Se se quere prescindir do flan pero non do aroma a vainilla, pódese engadir un chorriño de vainilla líquida.

- Pódese adaptar a cantidade de augardente para facer unha crema máis forte ou máis suave.

- A mellor augardente, mellor crema de augardente.

- Pódese tomar con ou sen xeo, pero sempre fría.

- É mellor facela con polo menos un día de antelación posto que estará máis boa que se se toma no momento.

Saúde, e Feliz 2010!!!

Tactical Nuclear Penguin vs Schorschbock

O pasado 26 de novembro de 2009 a pequena cervexeira escocesa BrewDog, anunciaba que acababa de bater o record da cervexa máis forte do mundo coa súa Tactical Nuclear Penguin.


Esta cervexa ten un contido alcólico en volume do 32%, superando en menos dun punto porcentual á anterior posuidora de devandito record, a cervexa alemá Schorschbock 32% da cervexeira Schorschbräu.

E para que non quede dúbida de que esta cervexa ten os graos que acredita, os seus creadores móstrannos o certificado que o demostra, con data 27 de novembro de 2009:


A Tactical Nuclear Penguin é unha Imperial Stout, cunha densidade orixinal de 1094, madurada durante 14 meses en cubas de carballo utilizadas para a fabricación de whisky.

O prezo de cada botella de 33 cl. é de 35£ (uns 38,50€) na tenda on-line.

Até aquí, exceptuando o prezo da cervexa, é todo normal..., non?

Pois ben, parece que este anuncio da cervexeira escocesa como "a cervexa máis forte do mundo" non sentou moi ben na cervexeira alemá Schorschbräu porque esta, ao parecer, fabricara unha cervexa ice bock de 40%, aínda que non lle deu tanta publicidade...


... aínda que na etiqueta pódese ler claramente: "World Strongest Beer".

E por si a alguén lle queda algunha dúbida de que unha cervexa poida alcanzar unha gradación alcohólica tan elevada, na súa páxina tamén se pode atopar o certificado do laboratorio encargado de ditaminar o contido de alcol, con data de 9 de novembro de 2009, é dicir, 18 días antes que Brewdog.

Como se produce unha cervexa de tan alta gradación alcólica?

Posto que non existen fermentos capaces de traballar dentro duns niveis de alcol tan elevados, o que se fai basicamente é producir unha cervexa forte, baixar a súa temperatura a 0ºC ou mesmo menos e, cando se conxele a auga contida na cervexa formando cristais de xeo, sepáranse estes, facendo que a porcentaxe de alcol aumente, en detrimento da porcentaxe de auga. Hai que lembrar que a temperatura de conxelación do alcol é de -114ºC.

A Tactical Nuclear Penguin de BrewDog, por exemplo, conxélase nunha fábrica de xeados até tres veces durante tres semanas.

En fin, que para o único que serve aos dous implicados esta "guerra" é para que se fale deles, e iso é o que vou facer:


BrewDog é unha cervexaría escocesa propiedade de Martin Dickie e de James Watt (si, como o da máquina de vapor...).


Ambos estaban fartos de beber lagers industriais sen personalidade e ales convencionais que non achegaban nada novo. Así que en abril de 2007, con tan só 24 anos os dous, decidiron abrir a súa propia fábrica de cervexa na cidade de Fraserburgh (Escocia). Elaboran "só" unhas 120.000 botellas ao mes, entre as súas moitas variedades, entre as que se atopan: Trashy Blonde (you know you shouldn't), 77 Lager (juxtaposition pilsner), The Physics (laid back amber beer), Punk IPA (post modern classic pale ale), Dogma (heather honey infused ale), Rip Tide (twisted merciless stout), Hardcore IPA (explicit imperial ale), Paradox (whisky cask aged imperial stout), Tokyo (intergalactic fantastic oak aged stout), e a xa comentada Tactical Nuclear Penguin (beer for the dedicated).

En tan só dous anos convertéronse na cervexaría independente máis grande de Escocia.

Algúns bufetes de avogados británicos trataron de prohibir as súas etiquetas, tanto polos nomes como pola "agresividade" que utilizan na descrición que fan das súas cervexas. Despois de loitar para que isto non ocorrese, en decembro de 2008 lograron que se arquivase a causa, co que puideron seguir utilizando as súas etiquetas sen maior problema.

Fai non demasiado tempo, os socios do Club de las Grandes Cervezas del Mundo puidemos degustar The Physics, unha ale escocesa de cor ámbar, de 5% de alcol. Utiliza na súa elaboración maltas escocesas e lúpulos americanos. Resultou gañadora do concurso de Mellor Pale Ale forte de 2007 no apartado de cervexas de elaboración tradicional, celebrado nos Estados Unidos.


Por certo, o nome da cervexaría débese a Bracken, un labrador cor chocolate de tres anos, propiedade do pai de James.


Schorschbräu é unha cervexaría alemá situada en Oberasbach (Gunzenhausen). Comezou a súa andaina en 1996, e as súas cervexas, segundo propias palabras, seguen a tradición aínda que non renuncian á innovación.

Producen un total de cinco variedades, todas elas de moi alta gradación alcohólica: Schorschweizen 13%, Schorschbock 13%, Schorschbock 16% (world strongest lager), Schorschbock 32%, e a xa comentada Schorschbock 40% (world strongest beer). E como din na súa páxina web: "Our current world record 40% alc. and still going strong".

Esta cervexa, a Schorschbock 40%, está envasada en botellas de cerámica de 33 cl., asinada e numerada a man polo propio mestre cervexeiro. Cada botella é selada tamén a man con cera, e vén nun estoxo de madeira cun lateral transparente. Aínda que non conseguín pescudar o seu prezo, con todos estes detalles tampouco será barata, posto que xa a Schorschbock 31% (ás veces 32%) custa 52,90€ cada botella de 33 cl. nesta tenda "oficial".

E despois de todo isto eu pregúntome:

1- Que necesidade hai de fabricar unha cervexa tan forte?

2- Con tanto volume de alcol, pode seguir considerándose unha cervexa?.
Non o sei, pero si a unha cervexa á que se lle quitou o alcol ségueselle chamando cervexa (sen alcol, iso si), supoño que á inversa tamén ocorrerá o mesmo, non?. Podería considerarse case como un whisky si non fose porque o whisky é o resultado dunha destilación e a cervexa é o resultado dunha fermentación.

E isto lévame a exporme unha última pregunta:
3- Onde está o límite alcólico ao que levará esta batalla por fabricar a cervexa máis forte do mundo?

Se alguén está interesado en saber cales son as cervexas máis fortes do mundo, aquí poño a lista: As cervexas máis fortes do mundo.

Supoño que máis cedo que tarde teremos noticias doutra cervexa que bate o record de "cervexa máis forte do mundo", pero mentres tanto seguiremos vendo a batalla das cervexas "fortes" desde fóra e gozando das cervexas "suaves" (ás veces non tanto) desde dentro...

Polbo "á feira"

Onte foi un domingo pasado por auga, por non dicir por moita auga, pero, así e todo, as "pulpeiras" estiveron ao pé do canón cocendo polbo para que moitos ourensáns puidésemos ir recoller as nosas racións para levar a casa e facer unha comida de domingo en grao sumo tradicional e saudable.

Parece ser que Galicia é, xunto con Xapón, o maior consumidor de polbo de todo o planeta. E curiosamente, aínda que se consome polbo por toda Galicia, a provincia galega con máis tradición pulpeira é a provincia de Ourense. E digo curiosamente porque, sendo Ourense é a única provincia galega que non ten mar, todos os veráns, concretamente o segundo domingo de agosto, ten lugar no Carballiño a tradicional "Festa do Polbo" (ou "Festa do Pulpo" como aquí lle chaman, aínda que logo iremos con iso...). Disque se queres comer o mellor prato de polbo "á feira" debes vir a esta vila ourensá. Concretamente, dentro do Concello do Carballiño atópase o pobo con máis tradición pulpeira: Arcos. Na seguinte imaxe pódense ver as pulpeiras nunha rúa do Carballiño:


A explicación a este mercado do polbo na Galicia interior hai que buscala no mosteiro cisterciense de Oseira, cuxos monxes facían traer dos seus cotos e propiedades que posuían na provincia de Pontevedra algúns produtos, entre os que se atopaba o polbo. Máis adiante, esta comunidade relixiosa autorizou un mercado ao redor do mosteiro, no que deu comezo esta secular tradición. Hoxe en día, esta comunidade de monxes aínda está presente neste mosteiro próximo ao Carballiño, aínda que o número de frades é moito menor que o que había cando comezou o comercio do polbo, e agora son máis famosos pola elaboración doutros produtos espirituosos, como o licor Eucaliptine.


Lindando co concello do Carballiño, atópase o concello de San Cristobo de Cea, onde se produce o mellor acompañamento posible para o polbo: o pan de Cea. Este é un pan que, debido ás súas características e debido a que todos os ingredientes que usan na súa elaboración son producidos localmente, posúe desde o ano 2004 o distintivo de Indicación Xeográfica Protexida, e que tamén ten cada ano a súa festa de exaltación no mes de xullo.


Pois ben, como dicía ao principio, aquí na cidade de Ourense colócanse todos os domingos pola mañá as "pulpeiras", que cocen grandes cantidades de polbo e vanas vendendo por racións a todos os que, pacientemente, fan cola para levar as súas a casa. Fóra do domingo, os outros días nos que se pode degustar este manxar é nos días de feira: 7, 17 e 27 de cada mes, pero estes días haberá que ir ao "Campo da Feira" para atopar ás pulpeiras, e compartir mesa (que non mantel) con todos aqueles que neses días se xuntan alí.

Campo da feira de Ourense

Imaxe de Miguel Villar para La Voz de Galicia

Todas as pulpeiras usan os tradicionais pratos de madeira que, segundo o tamaño, corresponden a un número de racións determinadas. Actualmente, o prezo da ración de polbo é de 6 euros, sendo un prezo estipulado para todas as "pulpeiras" de Ourense.

O que xa case desapareceu son as potas de cobre nas que tradicionalmente se cocía o polbo, e que foron substituídas polas potas de aceiro inoxidable, supoño que para adaptarse a unha normativa de saúde que di que o cobre, ao quentarse, desprende sustancias nocivas para a saúde.

Pois ben, para os que non vivades en Galicia e non poidades achegarvos a unha pulpeira para comprar o polbo xa cocido, xa cortado e xa aderezado, dicirvos que se deber cocer en abundante auga durante uns 45 minutos ou ata que a carne que está ao redor da boca (que é a zona máis dura) estea tenra. Tamén pode engadirse unha cebola á auga de cocción. Cando se mete o polbo, a auga debe estar a ferver, e deberase "asustar" ao polbo, é dicir, metelo unha vez e, sen soltalo, volver sacalo, repetir a operación unha segunda vez, e á terceira vez é cando se deixa caer na auga. Pódese empregar a auga onde coceu o polbo para cocer unhas patacas, que quedarán deliciosas.

De todos os xeitos, como xa dixen antes, non son ningún experto nisto de cocer polbo, prefiro compralo xa cocido, e as patacas prefiro cocelas ao vapor, posto que quedan moito máis cremosas e saborosas, e non tan augadas, aínda que sen sabor a polbo...

Patacas ao vapor


- Pélanse as patacas e córtanse lonxitudinalmente en anacos duns 2 centímetros de grosor. Sálganse e colócanse na bandexa da vaporeira.

- Cócense durante uns 20 minutos ou ata que ao picalas cun garfo estean tenras.

O tradicional é servir as patacas á parte do polbo, que se servirá en pratos de madeira, aderezado cun bo aceite de oliva virxe extra, sal gordo, pementón (picante, doce ou unha mestura dos dous) e un dente de allo picado por cada ración de polbo.

Como eu non teño pratos de madeira, pois sírvoo en prato normal:


E ademais, para acompañar, á parte dun bo pan, necesítase un bo viño. Na miña última visita a Lidl comprei un viño tinto ecolóxico da denominación de orixe Vinos de Alicante: El miracle, embotellado por Vicente Gandía. Para ser sinceiros, esperabámonos un viño peor, pero a verdade é que nos resultou un viño delicioso. O seu prezo non era demasiado caro, tendo en conta que é un viño de produción ecolóxica: 3€ a botella de 75 cl. Un acerto. Esta era a primeira vez que vía un artigo de produción ecolóxica neste supermercado, e espero que non sexa a última, o que demostrará que o ecolóxico non ten por que ser necesariamente máis caro...


Ben, dito todo o anterior só queda aclarar o termo pulpo "á feira".
En galego, o termo "pulpo" non existe, e por tanto, a palabra "pulpeira" é un termo nin galego nin castelán para designar ás mulleres que se dedican a vender o polbo cocido nos postos. En galego existe a palabra "polbo" para designar a este molusco (polvo con "v" non existe en galego, xa que a palabra correcta sería "po" para designar ás "motas de po", por exemplo). Por tanto, a palabra correcta para designar ás mulleres que venden polbo sería "polbeiras". O mesmo ocorre coa "Festa do Pulpo" que debería ser "Festa do Polbo", pero que non o é... Poderiamos buscar múltiples razóns que levaron a este cambio de termos, pero iso daría para falar por extenso...

A segunda parte do nome da receita "á feira" ás veces aparece traducido (e non sempre fóra de Galicia) como "a la feria" ou mesmo "a la fiesta" (de aí a famosa tradución ao inglés de "octopus to the party"...hh). Vino escrito sen acento "a feira" e mesmo co acento á francesa "à feira", o que xa me pareceu de vergoña máis que allea: desde cando existe ese acento en galego ou en castelán?. A forma correcta é "á feira" (a á debe levar acento porque é a contracción de a preposición + a artigo feminino singular), e entre unha feira e unha festa existen sutís diferenzas...

E aquí hai leñazos para todas as linguas, porque tamén ocorre o mesmo con outros pratos tradicionais doutros lugares, e tamén vistos por min, por exemplo "marmitaco" por marmitako, ou "pantumaca" por pa amb tomàquet.

En fin, que eu son partidario de que, neste tipo de receitas rexionais non debe traducirse máis que o imprescindible porque, á fin e ao cabo, só se trata dunha maneira de cociñar algo, e o que non sabe o que significa "á feira" tampouco saberá o que é "a la feria" ou "a la fiesta"... En galego "Polbo á feira" e en castelán "Pulpo á feira".


E xa que falamos de polbo (Octopus vulgaris), dicir que pertence á familia dos octópodos (do grego octó, oito e podós, "pés"). Se queredes saber máis acerca deste molusco cefalópodo (literalmente, "cos pés na cabeza") podedes picar nesta ligazón: O polbo achega pobos e culturas. De todos os xeitos, aquí poño unha especie de "Sabías que...?" sobre este curioso animal:

- Os polbos teñen tres corazóns: un principal que serve para manter a presión arterial e levar o sangue oxigenada ao resto do corpo, e os outros dous que serven para levar o sangue sen osíxeno ás branquias.

- Os polbos son os animais invertebrados máis intelixentes. Teñen unha gran memoria e mesmo capacidade de aprendizaxe.

- O terceiro brazo dereito do polbo é en realidade o seu órgano reprodutor. Recibe o nome de hectocotylus.

- A femia é capaz de pór até 40.000 ovos. Coida deles durante un mes sen comer nada ata que eclosionan, e despois morre de fame. Os machos, despois da fecundación, abandoan á femia...

- E para terminar, un vídeo moi bo realizado polo Aquarium Finisterrae da Coruña, que demostra a intelixencia e a destreza deste animal ante certas situacións:



En fin, que despois de coñecer todas estas cousas sobre estes peculiares animais espero que a próxima vez que vaia a comprar polbo espero que, se me toca un macho, non me poñan o "terceiro brazo dereito"...hh

Brownie de chocolate

A receita de hoxe é un clásico da cociña norteamericana que se estendeu xa por todo o mundo, quen non comeu algunha vez un brownie de chocolate?


A verdade é que falar da receita do brownie (ou brownies) é como falar da receita da tortilla, todas parécense pero non hai unha igual á outra... Pode levar noces, uvas pasas, etc, aínda que esta versión que presento hoxe non leva nada diso. Hai un tempo presentei outra versión de brownie feito con azukis, e que non levaba nada de fariña. A de hoxe é a versión máis clásica, e decidín pola porque este fin de semana volvín a facela despois de tela medio esquecida durante unha chea de tempo.

Como xa dixen antes, esta é unha sobremesa de orixe norteamericana, concretamente da cidade de Boston, e recibe o seu nome da cor que lle achega o cacao. Dise que foi descuberto en 1897 cando un cociñeiro encargado de facer un pastel de chocolate e noces esqueceuse de engadir fermento na mestura.

Brownie de chocolate


INGREDIENTES:
- 250 g. de margarina
- 350 g. de azucre
- 4 ovos
- 125 g. de fariña
- 100 g. de cacao puro en po
- 1 culleradiña de fermento Royal
- 1 chisco de sal


PREPARACIÓN:
1- Quéntase a margarina ata que estea en pomada e mestúrase co azucre.

2- Engádense os ovos uno a un con axuda dunhas varillas ata que estean perfectamente incorporados.

3- Engádese a fariña tamizada, o fermento e o sal, e mestúrase todo moi ben.

4- Engádese o cacao tamizado e mestúrase todo ben.

5- Prepárase un molde desmontable con manteiga e fariña, e vértese nel o preparado anterior.

6- Métese en forno prequentado a 175ºC durante 45 minutos ou ata que ao picalo cunha agulla esta salga limpa.


PUNTUALIZACIÓNS:
- É importante non pasarse no tempo de cocción no forno. Debe quedar seco e case crocante por fóra, pero tirando a húmido por dentro.

- Aínda que normalmente a esta sobremesa non se lle engade fermento, este si leva, o que lle achega certa esponxosidade achegándoo un pouco a un biscoito de chocolate.

- É importante que o cacao sexa puro (sen fariña) e sen azucre, porque de non ser así o resultado sería moi diferente. O que eu uso é un cacao de agricultura ecolóxica que compro na tenda de Comercio Xusto. Cultivado no Alto Beni, Bolivia, por pequenos agricultores que forman parte de El Ceibo, unha organización de Comercio Xusto que agrupa varias cooperativas da zona. Vén en paquetes de 250 g. e o seu prezo é de 2,75€.


A verdade é que é un das sobremesas máis sinxelas de facer, e co que todos os adictos ao chocolate estarían encantados...

Bo proveito!!!

Flan de cabaza

Seguimos coa cabaza, seguimos con outra sobremesa feita con cabaza, e seguimos con outra sobremesa feita con cabaza sacado do marabilloso blog i-recetas. A verdade é que me encanta este blog, non só polas súas receitas e polas boísimas fotos que as acompañan, senón tamén por todo o que Pepinho nos conta nel. Se aínda non o coñecedes recoméndovolo...

Fixen este flan utilizando os mesmos ingredientes que el utiliza, aínda que o procedemento foi un pouco diferente...


INGREDIENTES:
- 130 g. de puré de cabaza
- 90 g. de mel
- 8 ml. de extracto de vainilla
- 195 g. de leite evaporado
- 1/2 culleradiña de canela moída
- 1/3 de culleradiña de noz moscada
- Un chisco de cravo moído
- 1 baga pequena de pementa de Xamaica moída
- Un chisco de sal
- 2 ovos medianos

PARA O CARAMELO:
- 100 g. de azucre
- 40 g. de auga
- Unhas pingas de zume de limón

PREPARACIÓN:
1- Preparar o caramelo quentando o azucre coa auga e o zume de limón e deixando que se toste, pero sen que se queime. Vertelo en catro flaneiras individuais e repartilo polo fondo e as paredes das mesmas.

2- Mentres arrefría o caramelo, nun bol amplo botamos o puré de cabaza, o mel, o leite evaporado, o extracto de vainilla, as especias e o sal. Mesturamos todo ben.

3- Engadimos os ovos un a un batendo o xusto para incorporalos á mestura.

4- Repartir a mesma cantidade da mestura anterior entre as catro flaneiras.

5- Meter no forno microondas, a media potencia, co grill, durante 9 minutos.

6- Sacar do microondas e deixar que arrefríen antes de desmoldear.


PUNTUALIZACIÓNS:
- Este tipo de flans individuais prefiro facelos no microondas por comodidade (aforro de tempo e aforro de enerxía). O resultado son uns flans moi cremosos que non creo que desmerezan nada aos feitos en forno convencional a baño maría (como nunca probei a facelos deste xeito non podo comparar...). Ademais, o meu forno microondas ten un programa específico (45% de potencia con grill) para flans, tortillas, etc, que é o que utilizo eu aquí.

- Evidentemente as flaneiras para o microondas han de ser de cristal ou de cerámica, nunca de metal.

- Se non tedes forno microondas, ou preferides o método tradicional, póñovos a ligazón á receita de Pepinho: Flan de calabaza, para que sigades as súas indicacións.

- Como xa dixen na receita do Queique de cabaza (que tamén saquei do blog i-recetas), eu prefiro cocer a cabaza ao vapor en lugar de asala no forno, porque o resultado é practicamente o mesmo, pero na metade de tempo. Para preparar o puré de cabaza ao vapor só hai que pelala, quitarlle as sementes, cortala en dados grandes e pola na bandexa do fervedor ao vapor para que se coza durante uns 20 ou 25 minutos. Unha vez cocida, machúcase ben e ponse a escorrer (canto máis tempo mellor) nun coador amplo para que solte a maior cantidade de auga posible, e xa está listo para ser usado.


A cabaza butternut (Cucurbita moschata) é unha hortaliza moi versátil na cociña porque permite a preparación de todo tipo de pratos: doces, salgados, cremas, pans, etc. Aínda que é unha hortaliza de tempada (outubro, novembro,...), podémola atopar todo o ano no supermercado, así que non hai escusa para usala todo o ano. Ademais, ten vitaminas A e C, betacarotenos, minerais (magnesio, manganeso e potasio) calcio, fibra, e ácidos graxos Omega 3 e 6, e ten moi poucas calorías.

Xa irei pondo máis receitas con cabaza a medida que vaia probando cousas novas...