Focaccia de cebola

Na miña anterior entrada acompañaba o Risotto con chourizo vexetariano cunha focaccia de cebola. Ben, pois hoxe porei a receita deste pan rústico italiano tan bo e tan fácil de facer...

Como xa dixen, a focaccia (fogaza en galego, do latín focacia, plural de focacius "cocido na borralla") é un tipo de pan plano, cuberto dalgún ingrediente como especias, herbas, queixo ou outros que lle darán sabor. É un pan tradicional da gastronomía de Liguria, onde recibe o nome de fûgassa. A particularidade deste pan reside en que serve para aproveitar restos de comida que nos sobren, algún queixo, pataca ou algunha hortaliza, como a cebola que usaremos hoxe.

A receita está sacada do libro La cocina de Jamie Oliver (RBA, 2004, páx. 187).


A masa que eu utilizo para facer a focaccia é a mesma que a que fago para a pizza, é dicir, utilizo os mesmos ingredientes na mesma proporción, só que ao final non divido a masa en dúas (para facer dúas pizzas) e déixoa levedar dúas veces en lugar dunha soa.

Focaccia de cebola

INGREDIENTES:
Para a masa:
- 300 g. de fariña de forza
- 1 vaso (uns 150 ml.) de auga morna (uns 20ºC)
- 1 chorro de aceite de oliva virxe extra
- 5 g. de sal
- 5 g. de azucre
- 1 sobre de 5,5 g. de fermento de panadaría deshidratada, ou ben 14 g. de fermento fresco de panadaría
- Tomiño seco

Para pór por encima:
- Unha cebola grande ou dúas pequenas
- Un dente de allo
- Sal
- Tomiño fresco
- Vinagre
- Aceite de oliva


PREPARACIÓN:
1- Para preparar a masa botamos nun bol amplo todos os ingredientes, pondo a fariña no fondo.

2- Cun garfo empezamos a mesturar ata que teña unha consistencia que nos permita amasar. Nese momento envórcase a mestura no mesado e amásase todo ben durante uns 10 minutos estirando a masa e envolvéndoa para que colla aire no seu interior.

3- Ao terminar de amasar bótase algo de fariña no mesado onde estivemos amasando e colócase a masa encima da fariña. Bótaselle á masa algo máis de fariña por riba e faise un corte profundo cun coitelo ben afiado en forma de cruz, o que axudará ao levedado. Tápase a masa co mesmo bol co que empezamos a mesturar e déixase repousar entre unha hora e media e dúas horas.

4- Mentres tanto imos preparando a cebola. Para iso quentamos un chorro de aceite de oliva nunha tixola e botamos o dente de allo picado fino, a cebola cortada en tiras finas, un bo puñado de tomiño fresco e un pouco de sal. Fritimos durante uns minutos pero sen deixar que a cebola se ennegrezca (terminará de cociñarse no forno). Engadimos tres culleradas de vinagre, baixamos o lume e deixamos fritir uns 3 minutos máis. Ao cabo deste tempo apagamos e reservamos.

5- Pasado este tempo, vólvese amasar outra vez durante uns 5 minutos, facendo que expulse todo o aire que se atopa dentro da masa. Cando volvamos ter unha masa lisa e sen aire, estiramos con axuda dun rolete ata que quede do tamaño da bandexa de forno (ou algo menos) e cun grosor duns 2 ou 3 centímetros. Como di Jamie Oliver no seu libro: "Non vos preocupedes se non vos sae perfecta e simétrica: Suponse que é un pan rústico, así que xa tedes a escusa ideal!".

6- Presionamos coa punta dos dedos por toda masa para facer os foxos característicos deste pan.

7- Engádese un chorriño de aceite de oliva virxe extra á mestura de cebola frita e esparéxese por encima da masa volvendo presionar un pouco para que se impregnen os sabores na masa.


8- Deixamos levedar novamente durante outra hora ou hora e media e, con moito coidado, metemos en forno prequentado á máxima temperatura durante uns 15 minutos ou ata que vexamos que a masa teña unha bonita cor tostada.


9- Déixase arrefriar un pouco e córtase transversalmente en tiras dun centímetro de grosor aproximadamente.

PUNTUALIZACIÓNS:
- O tempo de cada levedado depende, sobre todo, da temperatura do lugar onde estea a repousar a masa. Se é verán tardará ao redor dunha hora e media, e se é inverno tardará unhas dúas horas.

- Eu utilicei vinagre de framboesa que me quedaba do ano pasado, pero un bo vinagre de viño tinto (como aparece na receita de Jamie Oliver) ou algún outro que vos guste tamén irán perfectos.

- En lugar de cebola tamén se poden utilizar chalotas.

- Eu utilizo unha pedra de forno para pór encima da reixa do forno. Compreina fai xa bastante tempo en Pórtico (véndese como "Pedra para pizza") e non lembro o seu prezo, pero fora bastante económica. A vantaxe de utilizar esta pedra é que a masa non se queima e cócese uniformemente.

- Tamén utilizo papel de forno para facer o segundo levedado e así poder trasladar a masa máis comodamente á pedra de forno quente.


A focaccia serve para acompañar calquera prato de comida italiana, como risotto ou pasta, pero mesmo soa é deliciosa...

Risotto con chourizo vexetariano

No anterior post publicaba a receita do chourizo vexetariano, e nesta ocasión vou publicar unha receita de risotto na que uso ese chourizo.

Esta receita está baseada no Risotto con cipolle bianche dolci, cotechino e timo (Risotto con cebolas brancas doces, cotechino e tomiño) do libro La cocina italiana de Jamie, de Jamie Oliver (RBA, 2007, páx. 148-149).


O risotto é, como o seu nome indica (variación de riso) un prato tradicional italiano realizado con arroz como ingrediente base. É orixinario do norte de Italia, concretamente das zonas do Piamonte e Lombardía, que son as zonas de Italia onde máis se cultiva o arroz.

Para facer un bo risotto non vale calquera variedade de arroz. Ten que ser unha variedade que teña moito almidón (polo que é conveniente non lavalo antes de utilizalo) porque nos interesa que quede cunha consistencia cremosa, untuosa, un arroz "legato", é dicir, ligado, e que se deslice suavemente polo prato. As variedades máis adecuadas para realizar un bo risotto son as italianas carnaroli (orixinario de Novara e Vercelli, no Piamonte), arborio (que toma o seu nome da cidade onde se cultiva, tamén na provincia de Vercelli) e vialone nano (que se utiliza sobre todo na zona do Véneto). As mellores variedades son, sen dúbida, as dúas primeiras, e por sorte son cada vez máis fáciles de conseguir por aquí. Son un pouco caras pero merece a pena. Se non tedes a sorte de conseguilas, o arroz bomba é unha variedade máis española que se pode equiparar ás italianas tanto en prezo como en calidade, e que tamén iría perfecta para preparar un bo risotto.


INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 150 g. de arroz (carnaroli, arborio, vialone nano ou bomba)
- 1 dente de allo
- 1 cebola
- Un chorriño de vermouth branco seco ou viño branco
- 1/2 litro de caldo aprox. de verduras ou pito
- 1 chourizo vexetariano duns 75 g. aprox.
- Un puñado de tomiño fresco
- Un anaco de manteiga
- Queixo parmesano recentemente relado
- Aceite de oliva
- Sal


PREPARACIÓN:
1- Bótase o caldo nun cazo e ponse ao lume.

2- Quéntase nunha pota de fondo groso un chorro de aceite de oliva. Pícanse finos o dente de allo e a cebola e frítense a lume lento ata que a cebola estea transparente.

3- Engádese o arroz e sóbese o lume. Déixase que se frita durante un minuto máis ou menos ata que se vexa que está translúcido (non interesa que se doure). Nese momento engádese un chorriño de vermouth seco ou viño branco e remóvese uns segundos ata que se evapora o alcol. É neste momento cando se baixa de novo o lume e engádese o primeiro cullerón de caldo quente e un pouco de sal. Se o lume estivese demasiado forte o arroz quedaría moi brando por fóra e cru por dentro.

4- Durante uns 15 minutos imos engadindo caldo, removendo e esperando a que se absorba o caldo para volver engadir máis caldo. Próbase o arroz para comprobar o punto de cocción. Se estivese pouco feito séguese engadindo caldo ata que o arroz estea cocido pero enteiro.

5- Cando o arroz estea case feito esmigállase a maior parte do chourizo e engádese ao arroz. Acábase de cocer o arroz e retírase a pota do lume.

6- Engádese un anaco de manteiga, rélase bastante queixo parmesano por encima e engádese tamén un puñado de follas de tomiño fresco. Remóvese ben.

7- Sérvese de inmediato nos pratos botando por enriba o chourizo restante, unhas follas de tomiño e máis parmesano relado.


PUNTUALIZACIÓNS:
- É aconsellable utilizar unha pota de fondo groso porque reparte mellor a calor, e que teña as paredes altas porque retén mellor a humidade.

- Sobre o arroz, á parte de escoller unha variedade axeitada (por suposto non é o mesmo preparar un risotto que unha paella), é interesante que sexa de cultivo ecolóxico. O que eu utilizo normalmente é o carnaroli de La Finestra sul Cielo ou o arborio da marca Luz de Vida, ámbolos dous ecolóxicos.

- O caldo, se non é caseiro, tamén é conveniente que sexa ecolóxico. Eu utilizo caldo de pito ecolóxico da marca Aneto.

- O queixo parmesano, volvo insistir, é moito mellor mercalo por peza e ir relándoo cada vez que o necesitemos. Sabe moito mellor e aguanta moito máis tempo na neveira que se o mercamos xa relado.

- O vermouth branco vai moi ben na elaboración do risotto, pero é importante que sexa seco (Extra Dry).

- Acompañar cun bo pan ou, como no noso caso, cunha focaccia de cebola e tomiño recentemente feita.


O risotto non é, a pesar do que poida parecer, unha receita para sibaritas nin un prato de alta cociña, senón que é un prato de cociña caseira tradicional que calquera pode preparar na casa, e unha vez feito o primeiro despois xa non se pode parar...

Chourizo vexetariano

Hai uns días comentaba eu coa miña nai que non volveramos a probar uns chourizos tan bos como os que facían ela e a súa nai (a miña avoa) cando se criaban porcos na casa, e diso hai xa bastantes anos... O segredo dun bo chourizo é, ademais dunha carne de primeirísima calidade que dará textura ao chourizo, un bo pemento, que é o que lle vai a dar sabor, e un chourizo que non sabe ben xa pode ter a mellor textura do mundo...

Cando vin esta receita no blog de delokos chamoume bastante a atención, e decidinme a facela por varios motivos: por sinxela, porque tiña case todos os ingredientes na casa e porque, como xa dixen antes, non hai chourizos coma os da casa...

A soia texturizada é un concentrado de proteína de soia, á que se lle extraeu o aceite e a pel, e someteuse a varios procesos que terminan coa deshidratación. Para utilizala só hai que rehidratala uns minutos en auga e xa pode utilizarse como substituta da carne picada (por iso ás veces aparece como "carne de soia") en multitude de receitas, especialmente nas receitas de pasta. Ten un 53% de proteínas (o dobre que a carne e catro veces a do ovo), un 35% de hidratos de carbono, un 5% de minerais e só un 1% de graxas. Achega ademais, fibras, potasio, fósforo, ferro magnesio, vitaminas A, B, C, D, E e G.

Para saber máis sobre a soia texturizada aquí poño a ligazón á wikipedia: proteína de soia.

A alga cochayuyo (Durvillaea antarctica) é unha alga da Patagonia. A palabra cochayuyo provén do quechua qhutra (lagoa) e yuyu (planta ou herba) e era consumida xa polos incas. Hoxe en día ten un lugar destacado dentro da gastronomía chilena. Chega a alcanzar os 15 metros de lonxitude, e para a súa recolección ha de cortarse a base que a mantén pegada ás rochas, deixando que a marea a leve até a beira. Ten unha consistencia carnosa e firme. Preséntase deshidratada e, do mesmo xeito que a soia texturizada, é necesario rehidratala en auga fría para poder utilizala na cociña. Deliciosa con arroz.

Cochayuyo seco

Cochayuyo rehidratado

A alga cochayuyo que eu utilizo é da marca Brotasol. Para saber máis aquí deixo a ligazón á wikipedia: Cochayuyo.

ACTUALIZACIÓN 12-2-2012
A alga cochayuyo deixou de comercializarse en España como alimento. So se comercializa, por agora, como fertilizante para uso en xardinería doméstica. Aquí deixo a ligazón á nova que aparece na páxina de Brotasol, con data de outubro de 2011.

INGREDIENTES:


- 200 g. de proteína de soia (soia texturizada)
- 20g de alga cochayuyo seca (eu substituína por tofu afumado)
- 100 g. de copos de avea finos
- 5 ou 6 dentes de allo
- 3 culleradas de glute de trigo
- 6 culleradiñas de pemento doce
- 5 culleradiñas de pemento afumado
- 1 culleradiña de pemento picante
- 1 cullerada de ourego seco
- Pementa negra
- 2 culleradiñas de sal fino
- Viño branco
- Aceite de oliva virxe extra
- 1 ovo batido

PREPARACIÓN:
1- En dous boles distintos pomos a remollar en auga fría a soia texturizada e a alga cochayuyo durante uns 15 minutos.

2- Cando estean rehidratados, escurrimos a soia nun coador amplo e imos tomando puñados, apertando ben para que solte todo a auga, e botándoa nun bol amplo. Escurrimos o cochayuyo e triturámolo fino na picadora ou nun robot de cociña, e engadímolo ao bol xunto coa soia. En caso de utilizar o tofu afumado como substituto da alga cochayuyo pícase finamente antes de engadilo á soia texturizada.

3- Engadimos ao bol os copos de avea, os dentes de allo prensados co prensaallos ou triturados moi finos (pódense triturar xunto co cochayuyo), o glute de trigo, os pementos, o ourego, a pementa negra e o sal. Con axuda dunha culler removemos ben estes ingredientes para que se mesturen de maneira homoxénea.

4- Engádese un bo chorro de viño branco e un chorro de aceite de oliva virxe extra e empézase a mesturar coas mans ata que teña unha textura parecida á zorza. Non debe quedar nin líquida nin demasiado seca.


5- Chegados a este punto, próbase un pouco de mestura e compróbase que está ben de sal e de pemento. Se está ben, tápase o bol e métese na neveira durante unhas 12 horas.

6- Pasadas 12 horas, bátese un ovo e engádese á mestura e vólvese a traballar coas mans ata que o ovo estea integrado.

7- Vanse cortando anacos de filme de cociña e vanse colocando de maneira que nos queden cómodos para enrolar os chourizos. Prepáranse tamén os fíos que nos van a servir para atar os chourizos nos extremos.

8- Vanse tomando porcións de "zorza" do tamaño dun puñado e vánselles dando forma de chourizo. Colócanse encima dos anacos de filme transparente e vanse enrolando ao mesmo tempo que se apertan lixeiramente tratando de compactalos un pouco máis. Átanse os extremos e córtase o plástico sobrante.

9- Colócanse no fervedor de vapor e cócense ao vapor durante uns 15 minutos. Déixanse arrefriar e xa están listos para consumir, aínda que están mellor ao día seguinte. Se tedes forno de vapor esta é unha boa ocasión para utilizalo: delokos indícanos uns 10 minutos a 90ºC.


PUNTUALIZACIÓNS:
- Puxen os ingredientes que utiliza delokos na súa receita, aínda que variei as cantidades e os tipos de pemento (aínda que no que a pemento se refire aínda non teño moi clara a diferenza entre pemento doce, pemento agridoce, paprika, etc.)

- A mestura de pementos queda un pouco ao gusto de cada un. Se vos gusta máis picante podedes aumentar a dose de picante en detrimento de algún doutro tipo, e se vos gusta menos afumado podedes utilizar máis pemento doce, etc.

- Os pementos que eu utilicei son doce e picante de la Vera, e un pemento afumado que comprei a granel nunha feira, pero do que descoñezo a súa procedencia.

- É importante utilizar pemento afumado para conseguir o sabor afumado tan característico do chourizo galego. Aquí en Galicia, ao haber tanta humidade no ambiente, é necesario recorrer ao fume para curar os chourizos e os embutidos en xeral, ao contrario do que ocorre noutras zonas de España que co vento é máis que suficiente para conseguir unha boa curación.

- Utilicei soia texturizada fina da marca La Finestra sul Cielo, de agricultura ecolóxica. Non a triturei máis despois de remollala e, a pesares diso, a textura que achega é moi boa, pero pódese triturar xunto co cochayuyo como indica delokos, sobre todo si a soia é de textura grosa.


- É aconsellable que a soia texturizada sexa ecolóxica, para evitar no posible a soia transxénica. Ademais, é un produto moi barato e que rende moito.

- O glute de trigo tamén é ecolóxico da marca Luz de Vida.


O máis traballoso desta receita quizais sexa conseguir os ingredientes, pero desde logo nada que ver co traballo que dá a cría dos porcos, a matanza, o desosado...

Ah, e non é necesario ser vexetariano para poder comer estes chourizos!!...hh

Bo proveito!!!

Muffins de cabaza con glaseado crocante

Volvéronme a dar cabazas... e a verdade é que encanta...hh. Así que imos pois con outra receita cuxo ingrediente principal é a cabaza, e para iso volvo recorrer a Jamie Oliver e a outra das súas boísimas receitas: Muffins de cabaza con glaseado crocante.


Os muffins (/'mʌfɪns/) son uns doces moi parecidos ás madalenas, pero que difiren un pouco en canto á súa composición. Mentres que as madalenas fanse basicamente con fariña, ovos, manteiga ou aceite, azucre e fermento, os muffins incorporan algún froito seco na súa composición, ademais de froitas, perliñas de chocolate, etc, facendo que sexa unha masa máis compacta. Por este motivo debe usarse un molde máis ríxido que os típicos de papel para madalenas. Tamén poden levar iogur ou nata e adoitan cubrirse cun glaseado (o recubrimiento habitual para as madalenas é un pouco de azucre botado por riba xusto antes de meter no forno).


Os muffins que hoxe nos ocupan están sacados do libro En casa con Jamie, de Jamie Oliver (RBA, 2008).


Neste libro recóllense as receitas que Jamie Oliver prepara na serie de televisión En casa de Jamie Oliver. Aínda que no libro a receita aparece co nome Muffins de cabaza mosqueta ou vinateira con glaseado crocante, na serie recibían o nome de "Bolos" de cabaza. Aquí temos o extracto sacado do capítulo 11 da 1ª tempada (Cabazas - Pumpkin&Squash), no que o propio Jamie prepara estes deliciosos muffins:



Eu poño a metade das cantidades que aparecen no libro e sáenme uns doce muffins, pero todo depende do tamaño dos moldes.

INGREDIENTES (para uns 12 muffins):
- 200 g. de cabaza (crúa e con pel)
- 175 g. de azucre moreno
- 2 ovos grandes (preferiblemente ecolóxicos ou caseiros)
- Sal mariño
- 150 g. de fariña de repostaría sen tamizar
- 1 cullerada de Royal
- 75 g. de noces
- 1 culleradiña de canela moída
- 85 ml. de aceite de oliva virxe extra

Para o glaseado:
- A reladura de 1/2 clementina
- A reladura de 1/2 limón e o zume de 1/2
- 70 ml. de nata agre (sour cream) ou de nata espesa
- 1 cullerada acugulada de azucre moído, tamizado
- 1/2 vaina de vainilla
- Opcional: flores de lavanda ou pétalos de rosa


PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 180ºC. Triturar as noces pero sen deixalas reducidas a po. Sacar as noces da picadora e botar a cabaza. Triturala fina.

2- Engadir o azucre moreno e os ovos, o sal, a fariña, o Royal, a canela e o aceite. Pór en marcha a picadora ata que estea todo mesturado, pero sen bater demasiado. Engadir as noces picadas e mesturalas co resto da masa.

3- Encher os moldes pero sen chegar até os bordos. Meter no forno durante uns 30 minutos aproximadamente. Comprobar a cocción cunha agulla. Deixar arrefriar.

4- Mentres se cocen os muffins no forno, prepárase o glaseado: botar nun bol a maior parte da reladura de clementina, toda a reladura de limón e o zume de limón. Engadir a nata, o azucre glass. Abrir ao longo a vaina de vainilla e raspar o interior cun coitelo para extraer as sementes. Engadilas ao bol.

5- Mesturar todo ben e probar. Engadir algo máis dalgún dos ingredientes (azucre, zume,...) se se estima oportuno. Gardar na neveira ata que os muffins arrefríen de todo.

6- Unha vez os muffins estean fríos botar un pouco de glaseado por encima, co resto da reladura de clementina e as flores de lavanda ou os pétalos de rosa.


PUNTUALIZACIÓNS:
- Ademais dos ingredientes que usa Jamie Oliver, eu engado ademais un chisco de cravo moído e unha baga de pementa de Xamaica moída.

- Como por aquí non se atopa a sour cream (nata agre), utilicei crème fraîche, que tamén é bastante espesa. Tamén se pode substituír por iogur natural, ou incluso quéfir.

- En lugar de aceite de oliva virxe extra, utilicei aceite de xirasol de agricultura ecolóxica.

- Eu utilizo moldes de silicona, que son máis ríxidos que os de papel e ademais de poden reutilizar.

- Pódense encher os moldes até case o bordo posto que, ao non ser tan esponxosos como as madalenas, non subirán tanto.


Estes muffins teñen a vantaxe de que se fan moi rápido posto que non hai que cocer ou asar a cabaza, e ademais están moi bos...

Crema de augardente

Nestas datas do Nadal rescatei unha receita que tiña gardada e que levaba bastante tempo sen facer. Trátase da crema de augardente, que tan de moda se puxo ultimamente.


O bagazo ("orujo" en castelán) é o residuo resultante do prensado das uvas, antes ou despois da fermentación do viño. Obviamente, se queremos destilar o bagazo primeiro debe de ter fermentado, porque pola contra dificilmente poderiamos sacar alcol de onde non o hai...

O líquido obtido da destilación do bagazo recibe o nome de augardente.

O bagazo componse basicamente de cangallos (a estrutura vexetal do acio), felechos (a pel da uva), sementes e residuos orgánicos e minerais procedentes das uvas.

Aquí en Galicia, a obtención de augardente a partir da destilación do bagazo é unha práctica ancestral amplamente difundida por toda a nosa xeografía, especialmente nas zonas vinícolas. Na actualidade a Augardente de Galicia posúe unha Denominación Específica, e un Consello Regulador encárgase, entre outras cousas, de velar pola calidade das augardentes producidas na nosa comunidade.

En Italia esta augardente recibe o nome de Grappa.

A verdade é que a receita orixinal é a da crema de whisky, e o único que fixen foi cambiar o whisky pola augardente branca, nas mesmas proporcións.

INGREDIENTES:
- 1 bote de 370 g. de leite condensado
- 1 bote de 410 g. de leite evaporado
- 300 ml. de augardente branca
- Un flan de vainilla
- Unha culleradiña de café soluble

Esta foto parece un anuncio de Nestlé, e o motivo é que esta receita está sacada dun folleto con 3 ou 4 receitas que esta marca regalaba, fai xa unha chea de anos, ao comprar algún dos seus produtos (xa non lembro cal...). Ese é o motivo tamén de que as cantidades de leite condensado e de leite evaporado se adapten perfectamente aos formatos que nos presenta esta marca.

PREPARACIÓN:
1- Nun bol amplo, bater ben todos os ingredientes coa batedora á máxima potencia.

2- Filtrar, embotellar e refrixerar.


PUNTUALIZACIÓNS:
- O flan de vainilla pode ser calquera dos mercados. Pódese substituír por unha xema de ovo, aínda que o toque de vainilla queda bastante ben. Se se quere prescindir do flan pero non do aroma a vainilla, pódese engadir un chorriño de vainilla líquida.

- Pódese adaptar a cantidade de augardente para facer unha crema máis forte ou máis suave.

- A mellor augardente, mellor crema de augardente.

- Pódese tomar con ou sen xeo, pero sempre fría.

- É mellor facela con polo menos un día de antelación posto que estará máis boa que se se toma no momento.

Saúde, e Feliz 2010!!!

Tactical Nuclear Penguin vs Schorschbock

O pasado 26 de novembro de 2009 a pequena cervexeira escocesa BrewDog, anunciaba que acababa de bater o record da cervexa máis forte do mundo coa súa Tactical Nuclear Penguin.


Esta cervexa ten un contido alcólico en volume do 32%, superando en menos dun punto porcentual á anterior posuidora de devandito record, a cervexa alemá Schorschbock 32% da cervexeira Schorschbräu.

E para que non quede dúbida de que esta cervexa ten os graos que acredita, os seus creadores móstrannos o certificado que o demostra, con data 27 de novembro de 2009:


A Tactical Nuclear Penguin é unha Imperial Stout, cunha densidade orixinal de 1094, madurada durante 14 meses en cubas de carballo utilizadas para a fabricación de whisky.

O prezo de cada botella de 33 cl. é de 35£ (uns 38,50€) na tenda on-line.

Até aquí, exceptuando o prezo da cervexa, é todo normal..., non?

Pois ben, parece que este anuncio da cervexeira escocesa como "a cervexa máis forte do mundo" non sentou moi ben na cervexeira alemá Schorschbräu porque esta, ao parecer, fabricara unha cervexa ice bock de 40%, aínda que non lle deu tanta publicidade...


... aínda que na etiqueta pódese ler claramente: "World Strongest Beer".

E por si a alguén lle queda algunha dúbida de que unha cervexa poida alcanzar unha gradación alcohólica tan elevada, na súa páxina tamén se pode atopar o certificado do laboratorio encargado de ditaminar o contido de alcol, con data de 9 de novembro de 2009, é dicir, 18 días antes que Brewdog.

Como se produce unha cervexa de tan alta gradación alcólica?

Posto que non existen fermentos capaces de traballar dentro duns niveis de alcol tan elevados, o que se fai basicamente é producir unha cervexa forte, baixar a súa temperatura a 0ºC ou mesmo menos e, cando se conxele a auga contida na cervexa formando cristais de xeo, sepáranse estes, facendo que a porcentaxe de alcol aumente, en detrimento da porcentaxe de auga. Hai que lembrar que a temperatura de conxelación do alcol é de -114ºC.

A Tactical Nuclear Penguin de BrewDog, por exemplo, conxélase nunha fábrica de xeados até tres veces durante tres semanas.

En fin, que para o único que serve aos dous implicados esta "guerra" é para que se fale deles, e iso é o que vou facer:


BrewDog é unha cervexaría escocesa propiedade de Martin Dickie e de James Watt (si, como o da máquina de vapor...).


Ambos estaban fartos de beber lagers industriais sen personalidade e ales convencionais que non achegaban nada novo. Así que en abril de 2007, con tan só 24 anos os dous, decidiron abrir a súa propia fábrica de cervexa na cidade de Fraserburgh (Escocia). Elaboran "só" unhas 120.000 botellas ao mes, entre as súas moitas variedades, entre as que se atopan: Trashy Blonde (you know you shouldn't), 77 Lager (juxtaposition pilsner), The Physics (laid back amber beer), Punk IPA (post modern classic pale ale), Dogma (heather honey infused ale), Rip Tide (twisted merciless stout), Hardcore IPA (explicit imperial ale), Paradox (whisky cask aged imperial stout), Tokyo (intergalactic fantastic oak aged stout), e a xa comentada Tactical Nuclear Penguin (beer for the dedicated).

En tan só dous anos convertéronse na cervexaría independente máis grande de Escocia.

Algúns bufetes de avogados británicos trataron de prohibir as súas etiquetas, tanto polos nomes como pola "agresividade" que utilizan na descrición que fan das súas cervexas. Despois de loitar para que isto non ocorrese, en decembro de 2008 lograron que se arquivase a causa, co que puideron seguir utilizando as súas etiquetas sen maior problema.

Fai non demasiado tempo, os socios do Club de las Grandes Cervezas del Mundo puidemos degustar The Physics, unha ale escocesa de cor ámbar, de 5% de alcol. Utiliza na súa elaboración maltas escocesas e lúpulos americanos. Resultou gañadora do concurso de Mellor Pale Ale forte de 2007 no apartado de cervexas de elaboración tradicional, celebrado nos Estados Unidos.


Por certo, o nome da cervexaría débese a Bracken, un labrador cor chocolate de tres anos, propiedade do pai de James.


Schorschbräu é unha cervexaría alemá situada en Oberasbach (Gunzenhausen). Comezou a súa andaina en 1996, e as súas cervexas, segundo propias palabras, seguen a tradición aínda que non renuncian á innovación.

Producen un total de cinco variedades, todas elas de moi alta gradación alcohólica: Schorschweizen 13%, Schorschbock 13%, Schorschbock 16% (world strongest lager), Schorschbock 32%, e a xa comentada Schorschbock 40% (world strongest beer). E como din na súa páxina web: "Our current world record 40% alc. and still going strong".

Esta cervexa, a Schorschbock 40%, está envasada en botellas de cerámica de 33 cl., asinada e numerada a man polo propio mestre cervexeiro. Cada botella é selada tamén a man con cera, e vén nun estoxo de madeira cun lateral transparente. Aínda que non conseguín pescudar o seu prezo, con todos estes detalles tampouco será barata, posto que xa a Schorschbock 31% (ás veces 32%) custa 52,90€ cada botella de 33 cl. nesta tenda "oficial".

E despois de todo isto eu pregúntome:

1- Que necesidade hai de fabricar unha cervexa tan forte?

2- Con tanto volume de alcol, pode seguir considerándose unha cervexa?.
Non o sei, pero si a unha cervexa á que se lle quitou o alcol ségueselle chamando cervexa (sen alcol, iso si), supoño que á inversa tamén ocorrerá o mesmo, non?. Podería considerarse case como un whisky si non fose porque o whisky é o resultado dunha destilación e a cervexa é o resultado dunha fermentación.

E isto lévame a exporme unha última pregunta:
3- Onde está o límite alcólico ao que levará esta batalla por fabricar a cervexa máis forte do mundo?

Se alguén está interesado en saber cales son as cervexas máis fortes do mundo, aquí poño a lista: As cervexas máis fortes do mundo.

Supoño que máis cedo que tarde teremos noticias doutra cervexa que bate o record de "cervexa máis forte do mundo", pero mentres tanto seguiremos vendo a batalla das cervexas "fortes" desde fóra e gozando das cervexas "suaves" (ás veces non tanto) desde dentro...