Amosando publicacións coa etiqueta chourizo vexetariano. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta chourizo vexetariano. Amosar todas as publicacións

sábado, 22 de xaneiro de 2011

Pilaf de quínoa con chourizo vexetariano e puré de pataca doce

A receita de hoxe é unha receita Top Chef, e non porque sexa un prato laborioso, nin porque requira unha preparación técnica cualificada, senón porque está sacada do concurso televisivo Top Chef, do que me declaro seguidor (aínda que non o sigo tanto como me gustaría...).

Top Chef é un concurso televisivo norteamericano, pertencente á cadea Bravo TV, e que en España se emite no Canal Cocina. Neste concurso os participantes, todos eles excelentes cociñeiros, espremen o seu talento para sacar adiante as probas de enxeño ás que os somete o xurado, presidido polo prestixioso chef Tom Colicchio. Outro aliciente que ten o programa, especialmente para o público masculino, é que a presentación corre a cargo da modelo, actriz e escritora de libros de cociña Padma Lakshmi.


Cuns concursantes que son excelentes cociñeiros, as receitas non podían de ser menos que excelentes, como esta que hoxe traio: Pilaf de quínoa con chourizo vexetariano e puré de pataca doce.


A receita é da concursante da 1ª tempada Andrea Beaman, unha entusiasta da comida saudable e natural.


Aquí está a ligazón á receita orixinal: Quinoa Pilaf.

Pilaf de quínoa con chourizo vexetariano e puré de pataca doce


INGREDIENTES (para 2 persoas):

Para o puré de pataca doce:
- 1 pataca doce grande (boniato ou batata)
- 1/2 culleradiña de curry suave
- 1/2 cullerada de manteiga
- 1 chorriño de zume de limón (opcional)
- 1 chisco de sal

Para o pilaf de quínoa:
- 120 g de quínoa
- 1/3 de litro de caldo de verduras ou de pito
- 1 cebola pequena
- 1 dente de allo
- 1 allo porro pequeno
- 1 chourizo vexetariano
- Unha poliña de sarxa fresca
- 1 presa de arandos vermellos deshidratados
- Aceite de oliva
- Sal
- Pementa negra

PREPARACIÓN:
1- Lávase ben a quínoa nun coador baixo o chorro de auga para sacarlle a saponina que a recubre. Bótase nunha pota xunto co caldo. Cócese ata que se absorbe todo o caldo (ao redor de 15 minutos). Unha vez a quínoa está cocida apágase o lume, déixase repousar 5 minutos e remóvese ben cun garfo para soltala.

2- Mentres se coce a quínoa pélase a pataca doce, córtase pola metade ao longo, e ponse a cocer (preferiblemente ao vapor) ata que ao picala estea tenra (uns 15 a 20 minutos).

3- Mentres coce a quínoa e a pataca doce, pícase fino o dente de allo, a cebola e o allo porro, e póchanse nunha tixola cun chorro de aceite de oliva. Engádese sal e pementa negra.

4- Cando a cebola estea transparente engádese o chourizo vexetariano esmiuzado (resérvase un pouco para adornar o prato xa rematado) e as follas de sarxa ben picadas e refógase todo durante un par de minutos.

5- Finalmente engádese a quínoa cocida e os arandos vermellos picados e mestúrase todo ben.

6- Unha vez cocida a pataca doce tritúrase xunto coa culleradiña de curry, a manteiga, o zume de limón e o sal até obter un puré suave.

7- Para presentar o prato colócase un aro de servir pincelado con aceite de oliva (para que saia sen romper o pilaf) e énchese coa mestura de quínoa. Sácase o aro con coidado e ponse a metade do puré á beira. Adórnase cunha poliña de sarxa e o anaquiño de chourizo vexetariano que tiñamos reservado esmiuzado.


PUNTUALIZACIÓNS:
- Aínda que o termo pilaf fai referencia inequívoca ao arroz (o pilaf é un prato asiático a medio camiño entre o cuscús e a paella), eu creo que o termo se refire aquí á forma de servilo facendo unha montaña coa quínoa.

- A pataca doce, batata, boniato, camote ou chaco (Ipomoea batatas) é un tubérculo da fimilia das Convolvulaceae, orixinario de sudamérica, que tamén chegou a Europa no século XVI da man de Cristóbal Colón. Hoxe en día China cultiva o 83% da produción mundial total.


A pataca (Solanum tuberosum) é outro tubérculo, cuxo nome deriva da batata, pero non ten case nada que ver con este. A similitude dos nomes explícase do seguinte modo: resulta que a pataca doce recibe en Haití o nome de batata. Cando os españois, posteriormente, descubriron a pataca en Perú, non viron ningunha diferenza entre ambos os tubérculos e déronlles o mesmo nome (ou parecido).
Outra curiosidade da pataca doce, unha variedade de batata de carne alaranxada e doce, é que canto máis preto do ecuador se cultive máis cantidade de azucre conterá.
Poño a ligazón á wikipedia para máis información: pataca doce.

- Na receita orixinal a pataca doce non se coce, senón que se asa ao forno, ao redor de 50 minutos a 190ºC, ou ata que estea tenra ao picala.

- Pódese substituír o puré de pataca doce por puré de pataca se nos gusta máis.

- Da quínoa xa falei algunha vez, así que tamén poño a ligazón á wikipedia para maior información: quínoa.

- Se se quixese utilizar arroz en lugar de quínoa tamén daría bo resultado, aínda que xa non sería tan nutritivo.

- Para empratar usei uns aros de aceiro específicos para este fin. Se non tedes estes aros non pasa nada, non queda tan vistoso pero igual de rico.


- En lugar de arandos vermellos tamén se poden empregar outros tipos de froitos deshidratados, como bagas de goji ou mesmo unhas pasas de Corinto. Os arandos deshidratados podémolos atopar xa na maioría de supermercados (eu vinos en Carrefour, Mercadona e Eroski), e as bagas de goji xa as venden até nas gasolineiras (o día que saquei as fotos utilicei bagas de goji en lugar de arandos deshidratados).

- A receita orixinal inclúe tamén entre os ingredientes uns cogomelos shiitake. Eu non os usei porque xa sen eles é un prato bastante consistente, pero supoño que quedarán moi ben. E se en lugar de shiitake se usan champiñóns pois tampouco pasa nada.

- Pódese usar sarxa seca en lugar de fresca, pero hai que ter en conta que as herbas secas dan máis sabor ao prato que as frescas, así que hai que ter coidado coas cantidades.


Unha receita fácil, totalmente vexetariana, moi nutritiva, e coa que quedar como un top chef...

mércores, 10 de febreiro de 2010

Risotto con chourizo vexetariano


No anterior post publicaba a receita do chourizo vexetariano, e nesta ocasión vou publicar unha receita de risotto na que uso ese chourizo.

Esta receita está baseada no Risotto con cipolle bianche dolci, cotechino e timo (Risotto con cebolas brancas doces, cotechino e tomiño) do libro La cocina italiana de Jamie, de Jamie Oliver (RBA, 2007, páx. 148-149).


O risotto é, como o seu nome indica (variación de riso) un prato tradicional italiano realizado con arroz como ingrediente base. É orixinario do norte de Italia, concretamente das zonas do Piamonte e Lombardía, que son as zonas de Italia onde máis se cultiva o arroz.

Para facer un bo risotto non vale calquera variedade de arroz. Ten que ser unha variedade que teña moito almidón (polo que é conveniente non lavalo antes de utilizalo) porque nos interesa que quede cunha consistencia cremosa, untuosa, un arroz "legato", é dicir, ligado, e que se deslice suavemente polo prato. As variedades máis adecuadas para realizar un bo risotto son as italianas carnaroli (orixinario de Novara e Vercelli, no Piamonte), arborio (que toma o seu nome da cidade onde se cultiva, tamén na provincia de Vercelli) e vialone nano (que se utiliza sobre todo na zona do Véneto). As mellores variedades son, sen dúbida, as dúas primeiras, e por sorte son cada vez máis fáciles de conseguir por aquí. Son un pouco caras pero merece a pena. Se non tedes a sorte de conseguilas, o arroz bomba é unha variedade máis española que se pode equiparar ás italianas tanto en prezo como en calidade, e que tamén iría perfecta para preparar un bo risotto.


INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 150 g. de arroz (carnaroli, arborio, vialone nano ou bomba)
- 1 dente de allo
- 1 cebola
- Un chorriño de vermouth branco seco ou viño branco
- 1/2 litro de caldo aprox. de verduras ou pito
- 1 chourizo vexetariano duns 75 g. aprox.
- Un puñado de tomiño fresco
- Un anaco de manteiga
- Queixo parmesano recentemente relado
- Aceite de oliva
- Sal


PREPARACIÓN:
1- Bótase o caldo nun cazo e ponse ao lume.

2- Quéntase nunha pota de fondo groso un chorro de aceite de oliva. Pícanse finos o dente de allo e a cebola e frítense a lume lento ata que a cebola estea transparente.

3- Engádese o arroz e sóbese o lume. Déixase que se frita durante un minuto máis ou menos ata que se vexa que está translúcido (non interesa que se doure). Nese momento engádese un chorriño de vermouth seco ou viño branco e remóvese uns segundos ata que se evapora o alcol. É neste momento cando se baixa de novo o lume e engádese o primeiro cullerón de caldo quente e un pouco de sal. Se o lume estivese demasiado forte o arroz quedaría moi brando por fóra e cru por dentro.

4- Durante uns 15 minutos imos engadindo caldo, removendo e esperando a que se absorba o caldo para volver engadir máis caldo. Próbase o arroz para comprobar o punto de cocción. Se estivese pouco feito séguese engadindo caldo ata que o arroz estea cocido pero enteiro.

5- Cando o arroz estea case feito esmigállase a maior parte do chourizo e engádese ao arroz. Acábase de cocer o arroz e retírase a pota do lume.

6- Engádese un anaco de manteiga, rélase bastante queixo parmesano por encima e engádese tamén un puñado de follas de tomiño fresco. Remóvese ben.

7- Sérvese de inmediato nos pratos botando por enriba o chourizo restante, unhas follas de tomiño e máis parmesano relado.


PUNTUALIZACIÓNS:
- É aconsellable utilizar unha pota de fondo groso porque reparte mellor a calor, e que teña as paredes altas porque retén mellor a humidade.

- Sobre o arroz, á parte de escoller unha variedade axeitada (por suposto non é o mesmo preparar un risotto que unha paella), é interesante que sexa de cultivo ecolóxico. O que eu utilizo normalmente é o carnaroli de La Finestra sul Cielo ou o arborio da marca Luz de Vida, ámbolos dous ecolóxicos.

- O caldo, se non é caseiro, tamén é conveniente que sexa ecolóxico. Eu utilizo caldo de pito ecolóxico da marca Aneto.

- O queixo parmesano, volvo insistir, é moito mellor mercalo por peza e ir relándoo cada vez que o necesitemos. Sabe moito mellor e aguanta moito máis tempo na neveira que se o mercamos xa relado.

- O vermouth branco vai moi ben na elaboración do risotto, pero é importante que sexa seco (Extra Dry).

- Acompañar cun bo pan ou, como no noso caso, cunha focaccia de cebola e tomiño recentemente feita.


O risotto non é, a pesar do que poida parecer, unha receita para sibaritas nin un prato de alta cociña, senón que é un prato de cociña caseira tradicional que calquera pode preparar na casa, e unha vez feito o primeiro despois xa non se pode parar...

luns, 1 de febreiro de 2010

Chourizo vexetariano


Hai uns días comentaba eu coa miña nai que non volveramos a probar uns chourizos tan bos como os que facían ela e a súa nai (a miña avoa) cando se criaban porcos na casa, e diso hai xa bastantes anos... O segredo dun bo chourizo é, ademais dunha carne de primeirísima calidade que dará textura ao chourizo, un bo pemento, que é o que lle vai a dar sabor, e un chourizo que non sabe ben xa pode ter a mellor textura do mundo...

Cando vin esta receita no blog de delokos chamoume bastante a atención, e decidinme a facela por varios motivos: por sinxela, porque tiña case todos os ingredientes na casa e porque, como xa dixen antes, non hai chourizos coma os da casa...

A soia texturizada é un concentrado de proteína de soia, á que se lle extraeu o aceite e a pel, e someteuse a varios procesos que terminan coa deshidratación. Para utilizala só hai que rehidratala uns minutos en auga e xa pode utilizarse como substituta da carne picada (por iso ás veces aparece como "carne de soia") en multitude de receitas, especialmente nas receitas de pasta. Ten un 53% de proteínas (o dobre que a carne e catro veces a do ovo), un 35% de hidratos de carbono, un 5% de minerais e só un 1% de graxas. Achega ademais, fibras, potasio, fósforo, ferro magnesio, vitaminas A, B, C, D, E e G.

Para saber máis sobre a soia texturizada aquí poño a ligazón á wikipedia: proteína de soia.

A alga cochayuyo (Durvillaea antarctica) é unha alga da Patagonia. A palabra cochayuyo provén do quechua qhutra (lagoa) e yuyu (planta ou herba) e era consumida xa polos incas. Hoxe en día ten un lugar destacado dentro da gastronomía chilena. Chega a alcanzar os 15 metros de lonxitude, e para a súa recolección ha de cortarse a base que a mantén pegada ás rochas, deixando que a marea a leve até a beira. Ten unha consistencia carnosa e firme. Preséntase deshidratada e, do mesmo xeito que a soia texturizada, é necesario rehidratala en auga fría para poder utilizala na cociña. Deliciosa con arroz.

Cochayuyo seco

Cochayuyo rehidratado

A alga cochayuyo que eu utilizo é da marca Brotasol. Para saber máis aquí deixo a ligazón á wikipedia: Cochayuyo.

ACTUALIZACIÓN 12-2-2012
A alga cochayuyo deixou de comercializarse en España como alimento. So se comercializa, por agora, como fertilizante para uso en xardinería doméstica. Aquí deixo a ligazón á nova que aparece na páxina de Brotasol, con data de outubro de 2011.


INGREDIENTES:


- 200 g. de proteína de soia (soia texturizada)
- 20g de alga cochayuyo seca (eu substituína por tofu afumado)
- 100 g. de copos de avea finos
- 5 ou 6 dentes de allo
- 3 culleradas de glute de trigo
- 6 culleradiñas de pemento doce
- 5 culleradiñas de pemento afumado
- 1 culleradiña de pemento picante
- 1 cullerada de ourego seco
- Pementa negra
- 2 culleradiñas de sal fino
- Viño branco
- Aceite de oliva virxe extra
- 1 ovo batido

PREPARACIÓN:
1- En dous boles distintos pomos a remollar en auga fría a soia texturizada e a alga cochayuyo durante uns 15 minutos.

2- Cando estean rehidratados, escurrimos a soia nun coador amplo e imos tomando puñados, apertando ben para que solte todo a auga, e botándoa nun bol amplo. Escurrimos o cochayuyo e triturámolo fino na picadora ou nun robot de cociña, e engadímolo ao bol xunto coa soia. En caso de utilizar o tofu afumado como substituto da alga cochayuyo pícase finamente antes de engadilo á soia texturizada.

3- Engadimos ao bol os copos de avea, os dentes de allo prensados co prensaallos ou triturados moi finos (pódense triturar xunto co cochayuyo), o glute de trigo, os pementos, o ourego, a pementa negra e o sal. Con axuda dunha culler removemos ben estes ingredientes para que se mesturen de maneira homoxénea.

4- Engádese un bo chorro de viño branco e un chorro de aceite de oliva virxe extra e empézase a mesturar coas mans ata que teña unha textura parecida á zorza. Non debe quedar nin líquida nin demasiado seca.


5- Chegados a este punto, próbase un pouco de mestura e compróbase que está ben de sal e de pemento. Se está ben, tápase o bol e métese na neveira durante unhas 12 horas.

6- Pasadas 12 horas, bátese un ovo e engádese á mestura e vólvese a traballar coas mans ata que o ovo estea integrado.

7- Vanse cortando anacos de filme de cociña e vanse colocando de maneira que nos queden cómodos para enrolar os chourizos. Prepáranse tamén os fíos que nos van a servir para atar os chourizos nos extremos.

8- Vanse tomando porcións de "zorza" do tamaño dun puñado e vánselles dando forma de chourizo. Colócanse encima dos anacos de filme transparente e vanse enrolando ao mesmo tempo que se apertan lixeiramente tratando de compactalos un pouco máis. Átanse os extremos e córtase o plástico sobrante.

9- Colócanse no fervedor de vapor e cócense ao vapor durante uns 15 minutos. Déixanse arrefriar e xa están listos para consumir, aínda que están mellor ao día seguinte. Se tedes forno de vapor esta é unha boa ocasión para utilizalo: delokos indícanos uns 10 minutos a 90ºC.


PUNTUALIZACIÓNS:
- Puxen os ingredientes que utiliza delokos na súa receita, aínda que variei as cantidades e os tipos de pemento (aínda que no que a pemento se refire aínda non teño moi clara a diferenza entre pemento doce, pemento agridoce, paprika, etc.)

- A mestura de pementos queda un pouco ao gusto de cada un. Se vos gusta máis picante podedes aumentar a dose de picante en detrimento de algún doutro tipo, e se vos gusta menos afumado podedes utilizar máis pemento doce, etc.

- Os pementos que eu utilicei son doce e picante de la Vera, e un pemento afumado que comprei a granel nunha feira, pero do que descoñezo a súa procedencia.

- É importante utilizar pemento afumado para conseguir o sabor afumado tan característico do chourizo galego. Aquí en Galicia, ao haber tanta humidade no ambiente, é necesario recorrer ao fume para curar os chourizos e os embutidos en xeral, ao contrario do que ocorre noutras zonas de España que co vento é máis que suficiente para conseguir unha boa curación.

- Utilicei soia texturizada fina da marca La Finestra sul Cielo, de agricultura ecolóxica. Non a triturei máis despois de remollala e, a pesares diso, a textura que achega é moi boa, pero pódese triturar xunto co cochayuyo como indica delokos, sobre todo si a soia é de textura grosa.


- É aconsellable que a soia texturizada sexa ecolóxica, para evitar no posible a soia transxénica. Ademais, é un produto moi barato e que rende moito.

- O glute de trigo tamén é ecolóxico da marca Luz de Vida.


O máis traballoso desta receita quizais sexa conseguir os ingredientes, pero desde logo nada que ver co traballo que dá a cría dos porcos, a matanza, o desosado...

Ah, e non é necesario ser vexetariano para poder comer estes chourizos!!...hh

Bo proveito!!!