Carrot Cake

Por fin, despois de moitos intentos buscando unha receita de Carrot Cake (Biscoito de Cenoria) que me gustase, acabo de atopar unha que pode ser a definitiva, aínda que a tarefa non foi fácil. Unhas porque eran demasiado doces, outras demasiado densas, outras demasiado graxentas, etc. Esta, con todo, ten o punto xusto de dozura, de textura e de humidade que o fan sinxelamente delicioso: Carrot Cake.

Está sacado do libro Bake It Simple (Planeta Gastro, 2016), do chef catalán Oriol Balaguer.

De todos os xeitos, tiven que modificar a receita tanto en cantidades como, sobre todo, en tempo de forno, para conseguir un bo resultado.

Carrot Cake

INGREDIENTES:
- 3 ovos
- 120 g de azucre
- 120 g de panela (azucre muscovado)
- 30 g de mel
- 180 g de manteiga
- 200 g de fariña
- 15 g de impulsor (fermento)
- 75 g de abelás en po
- 1 g de sal
- 1,2 g de canela en po (unha culleradiña)
- 1 laranxa (reladura)
- 165 g de cenoria crúa relada
- 105 g de puré de cenoria
- 60 g de cenoria confitada (para decorar)(opcional)

PREPARACIÓN:
1- O primeiro que debemos facer é preparar o puré de cenoria. Para iso pesamos uns 150 g de cenoria, pelámolas, troceámolas e pómolas a cocer en auga ata que estean moi brandas. Unha vez cocidas escorrémolas ben, deixamos que se arrefríen e triturámolas co batedor ata facer un puré fino, sen grumos. Deste puré utilizaremos 105 gramos máis adiante.

2- Pesamos os 180 gramos de manteiga e os derretemos, ben no microondas, ben nun cazo a lume suave. Reservamos.

3- Relamos a cenoria crúa con axuda dun relador fino e reservamos.

4- Trituramos as abelás ata reducilas a un po o máis fino posible. Reservamos.

4- Nun bol mesturamos os ingredientes secos: fariña, abelás pulverizadas, fermento, canela, sal.

5- Nun bol amplo, pomos os azucres (branco, panela e mel) xunto cos ovos, e batemos durante uns minutos ata obter unha mestura esponxosa.

6- Engadimos a manteiga derretida e a reladura de laranxa e mesturamos.

7- Imos incorporando a mestura de fariña e mesturando ata obter unha masa homoxénea.

8- Finalmente engádese o puré de cenoria e a cenoria relada. Vólvese a meclar todo ben, esta vez con axuda dunha espátula, e envórcase no molde tipo cake preparado con manteiga e fariña.

9- Métese en forno xa quente a 170ºC durante 1 hora. A primeira media hora con calor arriba e abaixo, e a segunda media hora con calor só por abaixo. Comprobar cun escarvadentes que está ben cocido antes de sacar do forno.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Á hora de montar os ovos co azucre, é conveniente que estes estean a temperatura ambiente, porque así montarán moito mellor.

- Para relar a cenoria, eu utilizo un relador tipo cencerro; e das catro caras, uso a que fai as tiras máis finas.

- Aínda que panela e azucre muscovado (ou mascabado) non son exactmente o mesmo, neste tipo de receitas se puden substituír a unha polo outro e viceversa. Se non se atopan ningunha das dúas opcións, poderíase susituir por azucre moreno, aínda que o resultado non terá nada que ver.

- A cantidade de canela, obviamente vai ao gusto. Ademais se puden utilizar outras especies como cravo, noz moscada, pementa de Xamaica ou outras do noso gusto. Eu, para ser fiel á receita orixinal, utilizo só canela.

- É importante non exceder as 3/4 partes do molde ao botar a masa, posto que esta subirá durante a cocción e poderíase saír do molde.

- Oriol Balaguer recomenda esperar unha hora coa masa xa no molde antes de meter no forno. Eu fíxeno esperando e sen esperar, e non atopei ningunha diferenza.

Queique de cabaza

Estamos en época de cabazas, e non porque se achegue Halloween (ou Samaín como se coñece aquí en Galicia) senón porque estamos en plena tempada.

Hai uns días regaláronme unha cabaza enorme, da que xa dei boa conta. Basicamente serviume para preparar flan de cabaza e este delicioso queique que presento hoxe. Trátase dunha cabaza butternut, de pel laranxa pálido pero cunha intensa cor laranxa no seu interior:


A receita saqueina do boísimo blog i-recetas, escrito por Pepinho desde algún lugar da xeografía galega, e que sempre nos trae unhas sobremesas (aínda que non só aparecen sobremesas) estupendas. Para os que aínda non coñezades este blog, aquí vos poño a ligazón para que o vexades e comprobedes por vós mesmos que o que digo é certo...

Utilizo case os mesmos ingredientes e sigo ao pé da letra as indicacións de Pepinho, o único que cambio son as cantidades, porque a primeira vez que o fixen coas cantidades que el dá, sobroume un pouco de masa e tiven que improvisar unhas "pseudomadalenas". A continuación poño "as miñas" cantidades, que non son máis que o 75% aprox. das cantidades orixinais:


INGREDIENTES:
- 160 g. de fariña
- 3/4 de culleradiña de bicarbonato
- 10 g. de fermento Royal
- 1/4 de culleradiña de noz moscada
- 1/4 de culleradiña de cravo moído
- 1 baga de pementa de Xamaica moída
- 1/2 culleradiña de canela
- 3/4 de culleradiña de sal
- 2 ovos medianos
- 220 g. de azucre (110 g. + 110 g.)
- 1 sobre de azucre vainillado
- 185 g. de puré de cabaza
- 80 g. de aceite de oliva (eu uso de xirasol)
- 50 ml. de leite
- Reladura de media laranxa
- 65 g. de noces picadas (non trituradas)
- 45 g. de uvas pasas remolladas en ron


PREPARACIÓN:
1- Ponse as uvas pasas a remollo no ron e quéntase o forno a 180ºC.

2- Mestúranse nun bol amplo a fariña, o bicarbonato, o fermento Royal, a noz moscada, o cravo moído, a pementa de Xamaica, a canela, o sal, o azucre vainillado e a metade do azucre (110 g.). Mestúrase todo ben cunhas varillas para que se airee a mestura.

3- Noutro bol e con axuda da batedora móntanse os ovos cos outros 110 g. de azucre, ata que a mestura colla unha cor amarela pálida. Engádese o puré de cabaza, o aceite, o leite e a reladura de laranxa, e mestúrase ben.

4- Vértese a mestura "húmida" no bol da mestura "seca" e mestúrase (valla a redundancia) todo ben.

5- Engádense as noces troceadas e as uvas pasas escurridas. Vólvese a mesturar todo ben, vértese nun molde de queique debidamente engraxado e enfariñado (eu ademais póñolle unha tira de papel de forno) e métese no forno durante uns 55 minutos a 1 hora. Comprobar a cocción cunha agulla, que deberá saír limpa.


PUNTUALIZACIÓNS:
- O puré de cabaza pódese facer de varias maneiras: Pepinho recomenda no seu blog i-recetas asar a cabaza no forno e, unha vez asada, triturala. Eu fíxeno así a primeira vez, pero prefiro cocer a cabaza ao vapor porque se aforra tempo e enerxía (no forno levaralle algo máis dunha hora máis o prequentamento), e o resultado é practicamente o mesmo. Para cocer ao vapor, pélase a cabaza, quítanse as sementes, trocéase e ponse no compartimento para o vapor. Unha vez cocida (aos 20 ou 25 minutos) machúcase, e esa pulpa machucada vértese nun coador amplo colocado sobre un bol para que solte a máxima cantidade de auga.
Tamén se pode cocer da maneira tradicional...

- En lugar de aceite de oliva eu utilizo aceite de xirasol virxe, sen refinar, procedente da agricultura ecolóxica. Cómproo en Carrefour ao prezo de 2,40€ a botella de 75 cl.

Está fabricado en Francia e foi obtido exclusivamente do prensado das pipas de xirasol en frío e o seu posterior filtrado.

- Outra achega persoal son unhas sementes de cabaza que lle botei por encima antes de metelo no forno...



- Volvo insistir que no blog de i-recetas hai máis ideas e suxestións para facer este queique e tamén para facer pan de cabaza.

Un queique moi recomendable polo seu sabor (se vos gustan as especias, claro...) e tamén polo nutritivo que é.

Bo proveito!!

Queique de cabaciño

Estes días regaláronme unha chea de cabaciños. Os meus pais renunciaron a plantalos hai xa uns anos, e non porque non desen froito, senón máis ben todo o contrario: daban tantos cabaciños que ao final acababamos fartos e había que regalalos para que non se botasen a perder. Ademais, cometiamos o fallo de deixalos medrar unha barbaridade, co que era necesario desfacerse das sementes duras e da fibra esponxosa que as recubre, e o peso final do cabaciño era o mesmo que se fose recollido uns días antes.

O caso é que, a pesar de non plantar cabaciños durante anos e de non telos mercado nunca (I swear), é raro que durante estas datas non falte algún cabaciño na neveira. As receitas que máis se adoitan facer son as habituais: crema de cabaciño, cabaciño fritido (rebozado simplemente con fariña de garavanzo, como nos propón delokos, está moi bo). Pero a que máis veces fago é este queique de cabaciño.


A utilización de hortalizas (e mesmo legumes) na elaboración de receitas doces non é nada novo, só hai que lembrar o famoso cabelo de anxo, que se fai cunha cabaza do mesmo nome. Adoitan utilizarse cenorias, cabazas, fabas ou azukis, como no delicioso brownie de azukis que xa presentei unha vez.

Esta receita está sacada do libro Repostería y Pastelería (Espasa Calpe, 1991), de Isabel Maestre, e do que xa puxen máis dunha receita.


A orixe do cabaciño (Cucurbita pepo) non está moi claro. Algunhas fontes apuntan a que é orixinario de Asia e outras a que procede de América, e que foi introducido en Europa polos españois. O que si se sabe é que era xa consumido polos caldeos, os exipcios, os gregos e os romanos, e que os árabes tiveron bastante que ver na súa difusión por toda a área do Mediterráneo, co que a teoría da orixe americana queda un pouco en dúbida...

Imaxe sacada de cultivar.net

Ten un alto contido de auga (93%), é rico en minerais, sobre todo potasio, vitamina C e β-caroteno.

Queique de cabaciño


INGREDIENTES:
- 225 g. de fariña
- 225 g. de azucre
- Un chisco de sal
- 1 culleradiña de canela
- 1 culleradiña de bicarbonato
- 1 culleradiña de Royal
- 1 culleradiña de vainilla en po
- 3 ovos
- 1,25 dl. de aceite de xirasol
- A reladura dun limón
- 250 g. de cabaciño relado coa súa pel
- 100 g. de pasas maceradas en ron
- 100 g. de noces picadas
- Sementes de cabaza para decorar


PREPARACIÓN:
1- Bater os ovos e o azucre até obter unha crema de cor pálida.

2- Engadir as especias, aceite de xirasol e fariña. Mesturar ben.

3- Relar o cabaciño coa súa pel e mesturar con todo o anterior.

4- Engadir, por último, as pasas e as noces.

5- Verter a mestura nun molde redondo previamente engraxado e enfariñado. Botar por encima as sementes de cabaza.

6- Cocer en forno prequentado a 200ºC durante uns 45 minutos ou ata que estea cocido. Comprobar a cocción cun escarvadentes ou unha agulla, que deberá saír limpa.


PUNTUALIZACIÓNS:
- En lugar de vainilla en po, eu utilizo azucre vainillado. Para iso poño 220 g. de azucre + un sobre de azucre vainillado.

- A autora da receita propón cocer o queique durante 30 minutos a 200ºC. No meu forno non é suficiente, polo que cada cal probe ata que estea ben cocido.

- As sementes de cabaza son unha achega persoal á receita. Creo que encaixan moi ben con este queique.

- Non é necesario remollar as pasas en ron. Se non se fai, é conveniente pasalas por fariña antes de engadilas á mestura para que se distribúan uniformemente por todo o queique e non se vaian ao fondo.


Se vos pasa como a min e non sabedes que facer con tantos cabaciños, dádelle unha oportunidade a este queique. É unha maneira diferente de comer esta hortaliza...

Queique de papoula e limón

Hoxe toca unha receita que xa é todo un clásico na miña cociña, polo fácil que é, polo rico que está, e porque levo xa uns cantos anos facéndoo "con gran éxito de crítica e público"...

Está sacada dun libro que se chama Repostería y Pastelería (Espasa Calpe, 1991) da donostiarra Isabel Maestre (Premio Nacional de Gastronomía 1997 ao mellor Xefe de Cociña). Actualmente é a responsable, xunto coa súa filla Marta Cárdenas, de El Obrador de Cocina, unha empresa de catering de alto nivel situada en Madrid.

Éste foi un dos meus primeiros libros de cociña, e un dos que máis receitas fixen (e seguirei facendo...)


O libro comeza cun apartado sobre Léxico, onde explica o significado de palabras estreitamente ligadas á repostaría. Continúa con outro apartado sobre Útiles e equipo, e outro sobre Materias primas. Inclúe tamén outro apartado sobre o Traballo do azucre, e outro sobre Cremas, recheos, salsas e glasas, no que se dan as receitas base que logo servirán para facer outras receitas. Logo veñen xa os capítulos de Repostaría e de Pastelaría.

Agora ben : Cal é a diferenza entre estes dous termos? Despois de mirar unha chea de páxinas e de atopar unha chea de respostas contraditorias, a resposta é que non o teño nada claro, aínda que talvez a palabra clave sexa "fariña". É dicir, aqueles doces nos que a fariña é o ingrediente protagonista (biscoitos, xenovesas, madalenas, hoxaldre, masas de fermento, etc) estarían en Pastelaría, mentres que aqueles en os que a fariña ten un papel secundario ou sinxelamente non participa (arroz con leite, natillas, flan, xeados, sorbetes, sobremesas con froitas, mousses, etc) estarían en Repostaría, aínda que insisto, non sei cal é a diferenza, e a verdade, non é que me preocupe demasiado...


INGREDIENTES:
- 175 grs. de manteiga
- 150 grs. de fariña
- 150 grs. de azucre
- 1 culleradiña de Royal
- 1 chisco de sal
- 3 ovos
- 1/2 dl. de leite
- 6 gramos de vainilla
- Reladura dun limón
- 3 culleradas de sementes de papoula (25 grs. aproximadamente)

Para o xarope de limón:
- 75 grs. de azucre
- 1/2 dl. de zume de limón


PREPARACIÓN:
1- Derreter a manteiga nun cazo a lume suave e deixar que arrefríe.

2- Nun bol mesturar os ovos, o leite e a vainilla.

3- Mesturar ben a fariña, azucre, Royal e sal. Bater un pouco para que se airee ben. Incorporar batendo a manteiga fundida pero fría, a reladura de limón, as sementes de papoula e o batido de ovos.

4- Verter nun molde engraxado tipo cake e cocer en forno quente a 180º durante 45 minutos. Antes de sacar comprobar a cocción coa agulla, que deberá saír limpa. Esperar dez minutos antes de desmoldear.

5- Neses dez minutos prepárase o xarope de limón: Pór ao lume o zume de limón e o azucre e deixar que se disolva este.

6- Unha vez desmoldeado, coa axuda dunha brocha vaise pincelando o queique en quente ata que absorba todo o xarope.

Este queique está mellor se se come ao día seguinte.


Tan só algunhas puntualizacións:

- En lugar de vainilla, eu boto un sobre de azucre vainillado, polo que en lugar de 150 grs. de azucre, boto 140 grs. de azucre máis o sobre de azucre vainillado.

- En lugar de engraxar un molde tipo cake (que ademais ás veces é moi difícil de desmoldear), uso un de silicona, que non é necesario engraxar, non se pega e é máis doado de desmoldear. Ese é o motivo de que na primeira foto non se vexan rectos os bordos do queique.

- Á hora de facer o xarope de limón non é necesario ser demasiado estritos coas medidas. Se vos gusta o limón podedes botar o zume de todo o limón, así aprovéitase todo, pel e zume. Tamén podedes botar menos azucre se queredes.

Teño que recoñecer que a primeira vez que lin esta receita no libro pensei:"Sementes de papoula... e de onde vou quitar eu sementes de papoula?...". Ata que uns amigos regaláronme medio paquetiño con sementes de papoula que lles trouxeran de Holanda (si, si, de papoula...hh). Entón acordeime desta receita e fíxena. E claro, unha vez visto o resultado púxenme a buscar as sementes, ata que as atopei na tenda de produtos ecolóxicos onde compro habitualmente. As sementes son da casa Luz de Vida e veñen en paquetiños de 150 grs. Actualmente emprégoas para algunhas receitas máis, receitas que irei pondo por aquí...


Non debe preocuparvos o seu consumo porque a papoula (Papaver rhoeas) non é tóxica, ao que contrario que a súa curmá a adormideira (Papaver somniferum). As sementes de papoula exercen un suave efecto sedante sobre o sistema nervioso, e tomada en infusión axuda a diminuír a tose e a expectorar.

O dito, unha sobremesa altamente recomendable, tanto polo seu sabor como polas súas propiedades.

Bo proveito!!

Queique de froita confeitada (sen ovo)

Onte pasounos unha cousa curiosa: tiña pensado facer a sobremesa para hoxe, pero cando vou mirar á neveira de cántos ovos dispoño, resulta que non tiña ningún. A culpa tívoa a tortilla de patacas (especialidade de My Missus) que me zampéi o venres, pero ningún nos lembramos de que se acabaran. Este "problema" amañámolo hoxe facéndolle unha visita ás señoras galiñas, que tamén están sufrindo o seu os rigores do inverno, o cal se nota na produción de ovos.

O caso é que andivemos buscando receitas sen ovo nos libros que hai por aquí por casa, e habelas hainas, pero cando aparecía unha receita que non levaba ovo resulta que levaba outros ingredientes dos que non dispoñía, ou simplemente eran receitas que non me apetecía facer. Así que optei por botar unha ollada na rede, e empezaron a aparecer algunhas receitas, porque hai bastante xente alérxica ó ovo (parece que no referente e esto das alerxias cada vez son máis habituais, tanto en número de persoas que as padecen como en variedade de alerxias, non só as alimentarias). As receitas que máis aparecen son as de biscoito, ou "queique", como lle chamamos normalmente aquí en Galicia. Os queiques están ben, pero para min fáltalles algo, fáltalles unha gracia. Un catro cuartos está moi ben como parte dun almorzo, ó lado da froita, das galletas e dos cereais, pero non como sobremesa, ou alomenos esa é a miña opinión. Seguín buscando e atopei esta receita, que tamén é dun queique, ou queque, como lle chama a autora da mesma, pero que ademais leva froitas confeitadas e uvas pasas, co cal puiden aproveitar os restos de froita confeitada que me quedaron cando, hai uns días, fixen o roscón de reis.

A receita é dunha blogueira de Lima (Perú). Aquí vos deixo a ligazón á receita orixinal por se lle queredes botar un ollo: Queque sin huevo.


INGREDIENTES:
- 125g. de manteiga
- 250g. de fariña
- 90g. de azucre en po
- 100g. de pasas
- 100g. de froitas confeitadas
- 120g. azucre moreno (eu usei panela)
- ½ culleradiña de canela
- Un chisco de cravo de olor en po
- 1 culleradiña de coñac
- 150 ml. de leite
- 1 culleradiña de bicarbonato
- 1 cullerada de vinagre (mellor de mazá)

PREPARACIÓN:
1. Ter o forno quente a 170º-180º.

2. Botar a manteiga nun bol e traballala coa fariña, como se quixésemos facer masa quebrada, ata que teña apariencia de area.

3. Engadir o azucre en po, o azucre moreno (ou panela), a canela e o cravo de olor e misturar ben todo.

4. Misturar o coñac co leite, o bicarbonato e o vinagre, e engadir á preparación anterior.

5. Finalmente engadir as froitas confeitadas e as pasas previamente enfariñadas.

6. Volcar a masa no molde tipo cake xa preparado (mellor un de silicona) e levar ó forno por aprox. 1 hora.

7. Coma sempre, comprobar cunha agulla se está ben cocido pinchando no centro do queique.

8. Agardar uns 10 minutos, desmoldar e deixar arrefriar enriba dunha reixa.


A verdade é que está bastante bo, aínda que se nota, sobre todo na textura, a ausencia de ovo. O seu sabor é moi agradable, quizáis algo doce de máis, pero para os que lles gusta o doce vai estar moi bo.

Se algunha vez vos ocorre o mesmo que a min, sempre se pode improvisar algo. Así que xa sabedes, nada de quedarse sen sobremesa...jj.

Grazas por esta receita,amiga limeña.

Bo proveito!!