Amosando publicacións coa etiqueta brownie. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta brownie. Amosar todas as publicacións

mércores, 22 de febreiro de 2012

Brownie de remolacha e abelás

Hai tempo xa publiquei unha receita de brownie na o que substituía a fariña por un ingrediente menos convencional en repostaría: Brownie de azukis. Os azukis son un legume, unha faba de cor vermella intensa e de tamaño máis ben pequeno. Pois ben, hoxe imos con outro brownie deses "pouco convencionais" pero cun resultado sorprendentemente bo: Brownie de remolacha e abelás.


Hai que dicir que esta receita vén avalada por Harry Eastwood, autora que busca nas súas receitas a total ou parcial substitución de ingredientes pouco saudables (manteiga, nata, etc.) por outros ingredientes máis sans (case sempre algunha hortaliza), e de quen puxen xa máis dunha receita (véxase etiquetas). Esta receita tamén está sacada do seu libro Red Velvet Chocolate Heartache (páxs. 136, 137 e 138), onde aparece co nome de Forbidden Chocolate Brownies.


Aínda que a autora desta receita é inglesa, a orixe dos brownies hai que buscalo nos Estados Unidos, alá polo ano 1897.

Harry Eastwood
Como xa dixen antes, poida que sorprenda un pouco a utilización da remolacha nunha preparación doce, pero todos os que coman remolacha habitualmente, sobre todo en ensaladas, saberán que é unha hortaliza de sabor doce e terroso. E se ten sabor doce, por que non empregala en pastelaría? Ademais, isto da utilización de hortalizas na elaboración de cakes non é nada novo, porque son bastante coñecidos os de cenoria, pataca doce, cabaza ou cabaciña, por exemplo, e dos que hai algúns exemplos neste blog. Neste caso, a remolacha achega humidade ao cake, ademais de sabor e propiedades nutritivas.

A remolacha (Beta vulgaris) é unha planta da familia Amaranthaceae, á que tamén pertencen a acelga (de feito, á remolacha tamén se coñece como acelga colorada, entre outros moitos nomes), o amaranto ou a quínoa. No caso da variedade de mesa aprovéitase principalmente a raíz, que é grosa, carnosa e dunha cor vermella intensa, aínda que as follas tamén son comestibles. É unha das hortalizas máis ricas en azucres, por iso é polo que unha das súas variedades, a remolacha azucreira (Beta vulgaris subsp. vulgaris var. altissima), se utiliza para a produción de azucre. Tamén é rica en fibra, vitamina B, iodo, sodio e potasio.

Imaxe sacada de www.modapreviewinternational.com
A orixe da remolacha está no norte de África, onde xa se consumía hai máis de 4.000 anos pero, a pesar da proximidade coa península Ibérica, non chegará a España até o século XV, aínda que só se consumían as súas follas. A raíz servía pouco máis que como ingrediente na elaboración de ungüentos contra as dores de moas e de cabeza. Non foi até un século máis tarde, o século XVI, cando se introduciu a raíz como ingrediente nas comidas. Hoxe en día, Francia e Italia son os principais produtores de remolacha de mesa.

Brownie de remolacha e abelás


INGREDIENTES:
- 400 g de remolacha crúa, pelada e cortada en dados duns 2 cm.
- 100 g de abelás + 30 g para decorar
- 3 ovos medianos, preferiblemente caseiros ou ecolóxicos
- 220 g de azucre muscovado (eu uso panela)
- 1/4 de culleradiña de sal
- 150 g de chocolate negro de polo menos un 70% de cacao
- 2 culleradas de fariña de arroz
- 70 g de cacao en po de boa calidade
- 2 culleradiñas de fermento sen aluminio
- 1 culleradiña de extracto de vainilla


PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 160ºC. Preparar un molde desmontable, preferiblemente cadrado, untándoo con manteiga e botando un pouco de fariña, ou como fagades habitualmente.

2- Colocar os dados de remolacha nun bol de cristal que poida ir ao microondas, engadir un chorriño de auga e tapar con film de cociña (apto para microondas). Facer uns buracos no film e cociñar a remolacha no microondas durante 10 minutos á máxima potencia.

3- Mentres se cociña a remolacha, triturar os 100 g de abelás o máis finamente posible ata que estean reducidas a po.

4- Bater os ovos, o azucre e o sal durante 5 minutos ata que tripliquen o seu volume.

5- Volvemos pór a nosa atención na remolacha. Unha vez pasados os 10 minutos de microondas, retirar o film (moito coidado ao quitar o film porque o vapor que sairá podería queimarnos), tirar a auga do fondo do bol e triturar a remolacha ata que quede reducida a puré. Cortar o chocolate en cuadradiños e engadilo á remolacha, que debe estar aínda quente para que o chocolate se derrita. Remexer. Se a remolacha arrefriou demasiado, vólvese a meter un minuto no microondas e engádese o chocolate.

6- Engadir o po de abelás, a fariña de arroz, o cacao (peneirado), o fermento e o extracto de vainilla ao batido de ovos e mesturar ben.

7- Engadir o puré de remolacha e chocolate e mesturar até obter unha mestura homoxénea.

8- Verter no molde preparado e botar por enriba os 30 g de abelás restantes, pero esta vez rotas, non trituradas. Meter no forno prequentado durante 35 minutos.

9- Sacar do forno asegurándonos de que ao cravar un escarvadentes no centro, este sae limpo. Deixar arrefriar durante 20 minutos antes de desmoldear, posto que é moi delicado de manexar mentres está quente.


PUNTUALIZACIÓNS:
- É recomendable un molde cadrado ou rectangular porque os brownies normalmente sérvense cortados en cadradiños. Se non tedes un molde con esa forma non pasa nada.

- Aínda que normalmente os brownies non levan ningún tipo de fermento (a orixe do brownie está precisamente no descoido dun cociñeiro que se esqueceu de botar fermento a un biscoito de chocolate), este si o leva. A pesares diso, non queda demasiado esponxoso, senón máis ben coa textura dun brownie tradicional, que é crocante por fóra e zumento (que non cru) por dentro, e cun intenso sabor a chocolate.

- O cacao en po ha de ser cacao puro, sen azucre engadido. Eu utilizo un que compro na tenda de Comercio Xusto, e que ademais é ecolóxico.

- O azucre muscovado, tamén coñecido como moscabado ou moscovado ou azucre de Barbados, non é o mesmo que o azucre moreno (especialmente o azucre moreno "de solarium", é dicir, aquel que foi escurecido artificialmente despois de ser refinado). É un azucre cuxos grans están cubertos de melaza (de aí a súa "humidade") e que non sufriu ningún proceso de refinamento, polo que as súas propiedades organolépticas (cor, sabor, aroma...) distan moito do azucre convencional. Eu utilizo panela ecolóxica, que é un azucre que se parece moitísimo ao muscovado, e que tamén compro na tenda de Comercio Xusto. De todos os xeitos, aínda que o resultado non sexa o mesmo, se non atopades este tipo de azucre (ultimamente empeza a verse polos supermercados, especialmente na sección gourmet, tendas de dietética, etc.) podedes usar azucre normal, aínda que reducindo a cantidade. Para saber máis sobre este tipo de azucre, aquí deixo esta ligazón: Gastronomía&Cía: Azucar moscabado o moscovado.

- O tempo de cocción é orientativo polo que, dependendo do forno, tardará algo máis ou algo menos tempo.

- Se se quere, pódese volver a triturar a remolacha xunto co chocolate derretido até conseguir unha pasta suave de remolacha e chocolate, antes de engadila á mestura de ovos.

- Como as abelás teñen bastante aceite, ao triturarlas teñen tendencia a facer unha pasta (o que se coñece como praliné). Nesta receita o ideal é facer po de abelás pero, se non se consegue, tamén se poden deixar un pouco máis grosas.


O dito, outra receita "fat free" para adictos ao chocolate, e outra forma de introducir as verduras na dieta daqueles aos que non lles gustan as verduras.

domingo, 29 de novembro de 2009

Brownie de chocolate

A receita de hoxe é un clásico da cociña norteamericana que se estendeu xa por todo o mundo, quen non comeu algunha vez un brownie de chocolate?


A verdade é que falar da receita do brownie (ou brownies) é como falar da receita da tortilla, todas parécense pero non hai unha igual á outra... Pode levar noces, uvas pasas, etc, aínda que esta versión que presento hoxe non leva nada diso. Hai un tempo presentei outra versión de brownie feito con azukis, e que non levaba nada de fariña. A de hoxe é a versión máis clásica, e decidín pola porque este fin de semana volvín a facela despois de tela medio esquecida durante unha chea de tempo.

Como xa dixen antes, esta é unha sobremesa de orixe norteamericana, concretamente da cidade de Boston, e recibe o seu nome da cor que lle achega o cacao. Dise que foi descuberto en 1897 cando un cociñeiro encargado de facer un pastel de chocolate e noces esqueceuse de engadir fermento na mestura.

Brownie de chocolate


INGREDIENTES:
- 250 g. de margarina
- 350 g. de azucre
- 4 ovos
- 125 g. de fariña
- 100 g. de cacao puro en po
- 1 culleradiña de fermento Royal
- 1 chisco de sal


PREPARACIÓN:
1- Quéntase a margarina ata que estea en pomada e mestúrase co azucre.

2- Engádense os ovos uno a un con axuda dunhas varillas ata que estean perfectamente incorporados.

3- Engádese a fariña tamizada, o fermento e o sal, e mestúrase todo moi ben.

4- Engádese o cacao tamizado e mestúrase todo ben.

5- Prepárase un molde desmontable con manteiga e fariña, e vértese nel o preparado anterior.

6- Métese en forno prequentado a 175ºC durante 45 minutos ou ata que ao picalo cunha agulla esta salga limpa.


PUNTUALIZACIÓNS:
- É importante non pasarse no tempo de cocción no forno. Debe quedar seco e case crocante por fóra, pero tirando a húmido por dentro.

- Aínda que normalmente a esta sobremesa non se lle engade fermento, este si leva, o que lle achega certa esponxosidade achegándoo un pouco a un biscoito de chocolate.

- É importante que o cacao sexa puro (sen fariña) e sen azucre, porque de non ser así o resultado sería moi diferente. O que eu uso é un cacao de agricultura ecolóxica que compro na tenda de Comercio Xusto. Cultivado no Alto Beni, Bolivia, por pequenos agricultores que forman parte de El Ceibo, unha organización de Comercio Xusto que agrupa varias cooperativas da zona. Vén en paquetes de 250 g. e o seu prezo é de 2,75€.


A verdade é que é un das sobremesas máis sinxelas de facer, e co que todos os adictos ao chocolate estarían encantados...

Bo proveito!!!

luns, 2 de marzo de 2009

Deliciosos legumes

Este pasado domingo tivemos un xantar a base de legumes. De primeiro prato uns garavanzos con bacallau, e de sobremesa un curioso brownie de azukis, pero cun resultado sorprendentemente bo.

Garavanzos con bacallau

Este prato é outro clásico da nosa cociña, por saboroso e por extremadamente sinxelo. Ademais, pódense ter todos os ingredientes na casa para facer nun día no que non apeteza saír a facer a compra, ou para un domingo no que o corpo necesita combustible pesado e non apetece demasiado cociñar. Só hai que ter uns botes de garavanzos cocidos e de tomate triturado, e tamén un paquete de bacallau no conxelador.

Eu uso garavanzos ecolóxicos de Carrefour Eco, pequenos pero moi saborosos, e cun punto de cocción perfecto.


En canto ó bacallau, sempre adoitamos ter no conxelador algún paquete de porcións de bacallau Pescanova, que son moi cómodas de usar, e que dan a cantidade xusta para esta receita, pero tamén se poden usar migas de bacallau desalgadas.

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- Un bote de 660 grs. garavanzos cocidos
- 300 grs. de tomate triturado
- 1 cebola
- 1 dente de allo
- Uns grans de comiño
- 1/2 vaso de viño branco
- 400 grs. de bacallau desalgado
- Un chisco de sal
- Un chisco de azucre
- Aceite de oliva
- Perexil picado

PREPARACIÓN:

1- Botar un chorro de aceite de oliva nunha pota pequena. Picar ben a cebola e o dente de allo e botalos na pota cando o aceite estea quente. Deixar pochar.

2- Cando estean pasados a cebola e o allo engádese o viño branco e déixase evaporar o alcol. Engadir o tomate triturado, un chisco de sal e un chisco de azucre, e deixar reducir un chisco.

3- Engadir os garavanzos con toda a auga que os acompaña no bote. Machacar os grans de comiño nun morteiro e engadilos á pota. Mesturar ben e deixar quecer uns 5 minutos.

4- Mentres, retirar a pel do bacallau e cortalo en dados. Cando os garavanzos estean ben quentes engádese o bacallau e déixase uns 5 minutos máis ata que estea feito.

5- Rectifícase de sal de fose necesario e sérvese con perexil picado por enriba.



Brownie de azukis

Vin esta receita hai uns días no blog da Dieta Seignalet, que xa mencionéi no anterior post ó falar do Pan de arroz e garavanzo ó vapor, e pareceume unha receita que había que intentar, tanto polos ingredientes, como pola pinta que tiña na foto, e a verdade é que se trata dun pastel delicioso, apto para chocohólicos...hh

A receita orixinal é do libro Baking with Agave Nectar, de Ania Catalano, no que aparece co nome de The Amazing Black Bean Brownies (pax. 38).


Despois publicouse na web 101 cookbooks, co mesmo nome. Tempo máis tarde apareceu na xa citada Dieta Seignalet co nome de Brownie de judías negras: increíble!, e de aí a este blog.

Os ingredientes na receita da Dieta Seignalet están adaptados a esta dieta, e ademais as medidas aparecen en cups americanas. O que fixen foi pasar estas medidas a gramos, para que resulte máis cómodo.

Tamén hai que dicir que a receita orixinal utiliza néctar de ágave como edulcorante, pero eu uséi panela. Tamén se pode usar azucre integral.

INGREDIENTES:
- 125 grs. de azukis (ou fabas negras)
- 1 tira de alga kombu
- 250 grs. de margarina (ou manteiga)
- 100 grs. de noces picadas
- 225 grs. de panela (ou 1 cunca e media de néctar de ágave)
- 115 grs. de cacao puro en po
- 4 ovos
- 4 culleradas de café ou licor café
- 2 culleradas de extracto de vainilla
- Un chisco de sal mariño

PREPARACIÓN:
1- Poñer os azukis en remollo durante unhas horas ou toda a noite. Despois das horas de remollo, cócense na ola rápida cunha tira de alga kombu durante 20 minutos desde que empeza a saír o vapor. (Tamén se poden usar legumes cocidas de bote).

2- Derreter a margarina no microondas a baixa potencia. Engadir o cacao en po e mesturar ben. Botar os azukis cocidos, as culleradas de café e as culleradas de vainilla na mestura de cacao e triturar todo coa batedora ata que non queden grumos.

3- Aparte bater os ovos coa panela ata que estean espumosos e engadilos á mestura de azukis e cacao.

4- Engadir as noces picadas e o sal. Mesturar todo ben.

5- Botar nun molde engraxado e meter no forno a 110ºC (si, si, 110ºC) durante unha hora e media (a receita de Dieta Seignalet di 1 hora, pero no meu forno necesitou 1 hora e media).

6- Sacar do forno despois de comprobar que está cocido, deixar arrefriar e desmoldear.

Aquí está o resultado:


A textura non é como un biscoito porque non leva fariña, e o resultado é un pastel húmido, pola cocción a baixa temperatura, cun delicioso sabor a chocolate, que non recorda en ningún momento ó sabor dos legumes.


Un bo exemplo de que os legumes se poden empregar en todo tipo de pratos, non só en pratos de culler, senón tamén en sobremesas.


Deliciosos (e nutritivos) legumes.

Bo proveito!!