Sanxenxo Degusta Tapas

O domingo día 16 de xuño tiven a oportunidade de asistir en Sanxenxo a un encontro de gastrobloggers organizado ao redor da IV edición do certame Sanxenxo Degusta Tapas, organizado polo Concello de Sanxenxo e por Turismo de Sanxenxo.

A edición deste ano celebrouse do 17 de maio até o 23 de xuño, e foi a edición máis numerosa en canto ao número de participantes e en canto ao número de tapas presentadas a concurso, posto que participaban un total de 34 establecementos e presentáronse un total de 79 tapas.

Aquí está a miña crónica do vivido (e sobre todo do comido) eses días.

Como cheguei o día anterior, xa puiden empezar a probar pola miña conta algunhas das tapas que se presentaban a concurso. Hei de dicir que, de entre todas as propostas, había tapas para todos os gustos. Sorprendeume a presentación do Sandwich de mar e do Canutillo de choco, do Paseo Gastrobar, aínda que logo o seu sabor non fose do todo bo. Gustáronme, pola súa sinxeleza, as tapas da Taberna Arca, especialmente as Cocochas de bacallau. Sorprendéronme tamén as tapas presentadas a concurso por La Taberna de Rotilio, non xa pola indubidable calidade das tapas deste ex estrela Michelín, senón pola inclusión d Trío de profiteroles salgados no grupo de tapas tradicionais, posto que a Sardiña afumada con tomate e queixo parmesano participaba como tapa creativa. A noite terminou cuns Cacahuetes ó sol, cóctel presentado a concurso na Cervecería Ámbitus (Sanxenxo) na modalidade de cócteles con alcol. Un cóctel moi doce aínda que agradable de beber, con base de crema de whisky, licor de abelá, cacahuetes triturados (ou quizais manteiga de cacahuete) e xeo picado.

Ao día seguinte, unha vez reunidos os bloggers participantes, Eugenio García de A cociña delokos, Rocío Garrido de La cocina de mi Abuelo, Anna Mayer de Annalibera, Jorge Guitián de Diario del gourmet de provincias y del perro gastrónomo, Fidel Martín de El turista cultural, e eu, dirixímonos ao porto de Portonovo, onde nos esperaba José Antonio Gómez, patrón maior da confraría de pescadores de Portonovo, quen nos explicou algúns aspectos sobre o funcionamento do porto pesqueiro, así como os diferentes tipos de artes de pesca que empregan os pescadores deste porto, como o cerco ou o xeito, ou as especies máis habituais que chegan aquí, como a sardiña ou a pescada.

José Antonio Gómez

Tamén tivemos a oportunidade de visitar a lonxa, que está en obras, e que, cando se termine, disporá dun lugar ao que poderán acceder os turistas para ver o funcionamento da poxa do peixe sen entorpecer a traballadores nin a compradores.

A seguinte visita foi a realizada á adega Eidos de Padriñán, tamén en Sanxenxo. Alí, da man dos responsables da adega, tivemos a oportunidade de visitar algunha das viñas das que saen as uvas coas que se elaboran os deliciosos caldos que tivemos ocasión de catar na marabillosa terraza da adega: Eidos de Padriñán, Veigas de Padriñán, e un sorprendente Contraaparede, madurado durante case 4 anos en cubas de aceiro.

Cata de viños en Adega Eidos

Todas as variedades son elaboradas con uva albariña 100%. Como se pode apreciar na foto, en plena floración.

Floración da uva albariña

Unha vez terminada a visita á adega, comezamos coa degustación das tapas presentadas a concurso. A primeira parada levounos a Todoababor (Portonovo). As tapas presentadas a concurso eran unhas Nécoras recheas, os Ovos Todoababor e, a mellor do tres, Guiso mariñeiro.

Guiso mariñeiro. Todoababor (Portonovo)

A seguinte parada, e sen saír de Portonovo, foi o Mar do Pintor. As tapas eran unha Brocheta de peixe, e unha Hamburguesa do Mar. As dous bastante boas, aínda que a esta última faltáballe algún ingrediente que lle dese algo de humidade.

Brocheta de peixe. Mar do Pintor (Portonovo)

A continuación fómonos até Sanxenxo, ao Restaurante Sabino, un lugar no que, aínda que non é lugar de tapeo ao uso, deleitáronnos cun delicioso Foie de rape con salsa mariña na categoría de tapa creativa, e uns non menos deliciosos Chipiróns recheos con salsa bilbaína na categoría de tradicional.

Foie de rape con salsa mariña. Restaurante Sabino (Sanxenxo)

Seguidamente, e sen saír de Sanxenxo, dirixímonos ao Bar Berberecho. As tapas deste local consistían nuns Ovos rotos con patacas novas e crocante de xamón, e nun Falso risotto de berberechos e queixo do Cebreiro. As dúas tapas estaban ben, aínda que a substitución de arroz por orzo (que é unha pasta seca con forma parecida a un gran de arroz) no falso risotto non acabou de convencerme.

Falso risotto de berberechos e queixo do Cebreiro. Bar Berberecho (Sanxenxo)

E por fin, xa a última etapa do noso percorrido levounos até o Ollares da Ría, nos arredores de Sanxenxo. Un restaurante cunhas vistas espectaculares sobre a ría de Pontevedra.

Ría de Pontevedra coas Illas Cíes ó fondo. Restaurante Ollares da Ría (Sanxenxo)

Alí puidemos degustar as tres tapas presentadas a concurso: Surtido de cogomelos e champiñóns encebolados, Carrilleira estofada con uvas confitadas ao tomiño limoneiro, e unha "Zamburguesa" sobre panciño de sésamo con cebola confitada, brotes tenros e guarnición de pataca. A zamburguesa non é máis que a curiosa combinación nunha hamburguesa de zamburiñas e carne de porco.

Zamburguesa sobre panciño de sésamo con cebola confitada, brotes tenros e guarnición de pataca. Restaurante Ollares da Ría (Sanxenxo)

Sacando forzas de onde non había, tomámonos a sobremesa, que consistiu nun Coulant de chocolate.

Coulant de chocolate. Restaurante Ollares da Ría (Sanxenxo)

E xa para terminar un cóctel que tamén se presentaba a concurso dentro da categoría de cocteis con alcol: Combinado de froitos do bosque.

Todas estas tapas que acabo de mencionar aquí, non son máis que unha pequena representación de todas as tapas que se presentaban a concurso. Probalas todas en dous días, obviamente, resultaría imposible. E o feito de que en cada edición do concurso non deixen de medrar tanto os locais participantes como as tapas presentadas a concurso, demostra o interese crecente, por parte tanto de hostaleiros como de clientes, nunha oferta cada vez máis variada e en produtos cada vez de maior calidade.

Aquí están os gañadores deste ano:
TAPAS:
- TAPA CREATIVA DO PÚBLICO: O Rincón dos Barcos, co Solombo en pincho con tetilla e uva doce.
- TAPA TRADICIONAL DO PÚBLICO: Bar Berberecho, cos Ovos rotos con patacas novas e crocante de xamón.
- TAPA CREATIVA DO XURADO PROFESIONAL: La Taberna de Rotilio, coa Sardiña afumada con tomate e queixo parmesano.
- TAPA TRADICIONAL DO XURADO PROFESIONAL: Lito Pescador, con Unha noite no muíño.

COCTEIS:
- CÓCTEL CON ALCOL DO PÚBLICO: Horus Coffee Drink, con Sangririnha Tropical.
- CÓCTEL SEN ALCOL DO PÚBLICO: Horus Coffee Drink, con Sunset Mojito.
- CÓCTEL CON ALCOL DO XURADO PROFESIONAL: O Rincón dos Barcos, Daikiri de sandía.
- CÓCTEL SEN ALCOL DO XURADO POPULAR: Me Da Igual Cocktail Café, con Yammy pineapple.

Noraboa aos gañadores!!!

Salmón en croûte

Este prato fíxeno o domingo pasado e encantounos. Rápido, sinxelo e rico. Na liña que nos ten afeitos xa Jamie Oliver: salmón en croûte.

Esta receita está sacada do libro La Escuela de Cocina (Ministry of Food) de Jamie Oliver, un libro de cociña para principiantes no que Jamie Oliver proponse que calquera que non cociñase nada nunca, sexa capaz de facer calquera dos pratos que aparecen aí. Así que, non fai falta dicir que esta receita non entraña ningunha dificultade.

O termo "en croûte" significa literalmente "en cortiza", e é unha técnica de cociña que consiste en preparar algunha comida dentro dunha masa follada e cociñala no forno. Neste caso, o salmón non queda totalmente envolvido na masa follada, senón só parcialmente.

Salmón en croûte

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 250 g de masa follada rectangular
- 500 g de salmón nun só filete
- 2 culleradas de paté de olivas negras
- Unhas follas de alfábega fresca
- 2 tomates maduros
- Media bóla de mozzarella fresca
- Aceite de oliva
- Sal e pementa negra recentemente moída
- 1 ovo

PREPARACIÓN:
1- O primeiro que hai que facer é preparar o filete de salmón. Para iso hai que sacarlle todas as espiñas con axuda dunha pinza. A pel déixase.

2- Estírase a masa follada ata que sexa un pouco máis grande cá peza de salmón. Bótase un pouco de fariña na bandexa do forno e colócase a masa follada encima.

3- Salpeméntase o salmón polos dous lados, rocíase cun pouco de aceite de oliva e colócase no centro da placa de masa follada coa pel cara abaixo.

4- Esténdese unha fina capa de paté de olivas por encima do filete. Colócanse as follas de alfábega por encima, unhas rodelas de tomate, e uns anacos de mozzarella. Vólvese a salpementar todo ben e bótase un pouco de aceite de oliva por encima.

5- Dóbranse os lados da masa follada cara a dentro pero sen tapar o salmón.

6- Bátese o ovo e, coa axuda dun pincel, píntase a masa follada.

7- Métese no forno prequentado a 200ºC durante uns 35 minutos ou ata que se vexa que a masa follada está ben douradiña.

PUNTUALIZACIÓNS:
- É conveniente que o filete sexa da parte dianteira ou intermedia do salmón para que sexa unha peza rectangular. Se a comprásemos da parte da cola, tería forma triangular e non se cocería de modo uniforme.

- A masa follada pode ser fresca ou conxelada, pero é importante que teña forma rectangular e non redonda.

- Para sacar as espiñas do salmón eu utilizo unha pinza de depilar. Non é un traballo tan laborioso como pode parecer a priori e, á hora de comelo, agradécese non atopar ningunha espiña no prato, especialmente se hai nenos sentados na mesa.

- A cantidade de paté de olivas é orientativa. Pódese botar máis ou menos cantidade en función de se gusta máis ou menos. Este paté pódese atopar con facilidade en tendas gourmet, grandes superficies ou tendas de comida ecolóxica. Aínda que o que eu usei só leva olivas negras, aceite, sal e herbas, tamén se pode substituír por unha tapenade provenzal de olivas negras e anchoas.

- Este prato tamén queda moi ben con troita ou mesmo cun peixe menos graxo como o bacallau.

Un prato espectacular que calquera pode preparar sen problemas.

Bo proveito!!

Gofres belgas con cervexa

Hai tempo comprei a gofreira do Lidl e, despois de buscar receitas por aí, atopei esta nun dos meus blogs de referencia: i-receitas. Esta receita gustoume especialmente porque é a receita tradicional dos gofres belgas, e ademais porque está feita con cervexa belga, ao contrario que moitas receitas que se poden atopar pola rede, e iso, para un cervexeiro, decídeo todo.

A pesar de que me cinguín bastante á receita orixinal, engadín un ingrediente que, para min, fai que os gofres teñan un toque especial: o azucre perlado. Sei que por aquí non é nada fácil de atopar e, se o atopas, págalo a un prezo bastante elevado, polo que a miña opción foi facelo eu mesmo e case ao momento (logo explicarei como).

A cervexa que empreguei para a masa dos gofres é a witbier de Hoegaarden.

As witbier belgas ou cervexas brancas de Bélxica teñen a súa orixe en Brabante e en Lovaina, e caracterízanse pola súa turbidez pálida (de aí o nome de cervexas brancas), e por estar aromatizadas con casca de laranxa curaçao e con cilantro, o cal lles confire un sabor lixeiramente acedo e refrescante, ademais do lixeiro amargor proporcionado polo lúpulo. Son cervexas de trigo (o cal vai moi ben para a elaboración desta sobremesa a base de fariña de trigo), aínda que o trigo destas cervexas, a diferenza das cervexas de trigo alemás, é trigo cru, sen maltear. Son cervexas, como xa dixen, con moi pouco amargor, polo que o seu sabor non se notará excesivamente nos gofres.

Gofres belgas

INGREDIENTES (para 8 gofres):
- 5 g de fermento fresco de panadaría (ou 2 g de fermento seco)
- 4 ovos
- 70 g de azucre
- 5 ml de esencia de vainilla
- 150 ml de cervexa de trigo belga
- 300 g de fariña de forza
- 100 g de manteiga derretida e fría
- Un chisco de sal
- 70 g de azucre perlado
- Uns 20 g de manteiga derretida quente para pincelar a gofreira.

AZUCRE PERLADO:
- 70 g de azucre
- 70 g de auga aprox.

PREPARACIÓN:
1- Nun bol mestúranse o fermento, os ovos, o extracto de vainilla, o azucre e a metade da cervexa. Bátese ben coas varillas.

2- Vaise engadindo a fariña aos poucos, mesturando con coidado. Cando estea integrada engádese a manteiga derretida, a outra metade da cervexa e o sal. Mesturar ben até obter unha masa homoxénea.

3- Déixase repousar unhas 12 horas fóra da neveira ou unhas 24 dentro da neveira, tapado con film transparente.

4- Pasado ese tempo veremos que subiu bastante e está esponxada. Engádese o azucre perlado e remóvese todo ben.

5- Pór a quentar a gofreira e derreter a manteiga no microondas. Cando a gofreira acade a temperatura, pincélase coa manteiga e engádense un par de porcións de masa. Cocíñanse os gofres ata que estean tostados, pero sen chegar a queimarse.

6- Continuar até rematar toda a masa.

7- Pódense comer sós, aínda que o mellor é acompañalos con xarope de pradairo, chocolate derretido, xeado, froita fresca, marmelada, etc.

AZUCRE PERLADO EXTRARRÁPIDO:
- Bótase o azucre coa auga nunha tixola como para facer caramelo. Unha vez "seque" o azucre, e antes de que empece a queimarse, bótase sobre un papel de enfornar e espérase a que se solidifique.

- Unha vez solidificado, tápase co propio papel coma se fose un sobre e machúcase co rolete, aínda que sen pasarse porque nos interesa que nos queden "perlas" de azucre e non volver ao estado orixinal do azucre.

PUNTUALIZACIÓNS:
- A cervexa Hoegaarden wit é relativamente fácil de conseguir en moitos supermercados e grandes superficies. Se non se consegue, pódese usar algunha cervexa de trigo alemá, como a archicoñecida Franziskaner, ou mellor a Paulaner weiss. Se non se pode conseguir ningunha destas cervexas, ou simplemente non se ten a man, pódese usar calquera, aínda que non vou ser eu quen descubra que a calidade dos ingredientes ten relación directa coa calidade do resultado final do prato.

- En lugar de usar fermento de panadaría, no meu caso utilicei lías de fermento que quedaron no fondo do fermentador na última quenda de cervexa caseira. Desde que vin nun documental como as uitilizaban nunha granxa alemá para fabricar pan de cervexa, a miña intención sempre foi darlles algún uso en lugar de tiralas polo desaugadoiro, e teño que recoñecer que é a primeira vez que obteño uns resultados satisfactorios (4 culleradas para esta receita).

- Obviamente, en caso de non poder conseguir lías de cervexa frescas, a única alternativa é a utilización de fermento de panadaría, ben sexa fresco, ou ben seco. O que non vale en ningún caso é o fermento químico, po de enfornar, ou como se lle queira chamar, porque ese fermento (que non é fermento) é adecuado para masas batidas que non teñen que levedar.

- Pódese facer a metade de cantidade para catro gofres, aínda que o mellor é aproveitar para facer os oito gofres aínda que non se vaian a comer, porque se poden conxelar. Neste caso o único que hai que facer é non cociñalos tanto para poder terminar de cociñalos despois de sacados do conxelador.

- A maneira de facer o azucre perlado que puxen anteriormente quizais non sexa a máis ortodoxa, pero sácate do apuro. Tamén se pode facer da maneira tradicional, é dicir, deixando o xarope durante varios días nun recipiente ata que se solidifica. Hai unha chea de ligazóns pola rede, só hai que teclear "receita azucre perlado" en calquera buscador e listo.

- Non importa se os gofres non quedan cunha forma perfecta e todos iguais. Suponse que son caseiros, non?

A mellor bebida para acompañar a estes gofres é, sen dúbida, unha cervexa belga, sexa Hoegaarden ou calquera outra... ;)

Tapas&Blogs Galicia en Mesón de Alberto (Lugo)

O pasado domingo 12 de abril tiven a oportunidade de asistir ao 2º Tapas&Blogs Galicia que se desenvolveu no Mesón de Alberto, e que estivo encadrado dentro dos Gastrodomingos que, unha vez ao mes, teñen lugar neste céntrico restaurante da cidade de Lugo.

Nesta ocasión o chef escollido para levar os fogóns do Mesón de Alberto non foi outro que Miguel Ángel de la Cruz, xefe de cociña do restaurante La Botica, de Matapozuelos (Valladolid). Ademais deste cociñeiro, tamén participaban Rubén Valbuena de Quesería Granja Cantagrullas, de Ramiro (Valladolid), e Juanjo Moreno de Ganso Ibérico de Dehesa (Sevilla).

Á nosa chegada ao restaurante fomos recibidos por Alberto García, propietario do "Mesón de Alberto" e impulsor dos Gastrodomingos, e por Pablo Márquez, xornalista, consultor gastronómico e director de Gastroradio, a primeira radio mundial dedicada á gastronomía (na que, por certo, pódese escoitar o podcast desta edición de Tapas&Blogs picando aquí). Tamén estaban alí os outros participantes dispostos a pasar un domingo gozando dos excelentes produtos que estabamos a piques de degustar.

A primeira parte da xornada correu a cargo de Miguel Ángel de la Cruz.

A presentación de Miguel Ángel consistiu nun showcooking no que elaboraba diferentes pratos tan atrevidos e sorprendentes como estas castañas con fígado graxo, caldo de fungos e raíces silvestres:

Outros pratos dos que nos desvelou parte dos seus segredos foron o capuchino de morcilla artesá e espuma de pan de pobo que, servido en cunca de cristal, sorprende polo lograda que está a similitude cun auténtico café capuchino. Un sinxelo prato de cebolas tenras encurtidas, unhas follas secas con perpetua, e un canelón de coello de monte con piña verde relada e milenrama. Veremos fotografías cara ao final.

O chef, ao mesmo tempo que ía elaborando os seus pratos, íanos falando da súa paixón polo campo, especialmente polo campo de Castela, e por todos os produtos que este pode ofrecer. Non só pola caza, os cogomelos ou os froitos secos, senón tamén polas herbas (aromáticas ou non) que adoitan pasar desapercibidas aos ollos de calquera que non se pare a escoitar todo o que o campo ten que dicir. Esas "pobres" herbas que non aparecen nos catálogos de herbas aromáticas dos grandes restauradores, pero que están nos catálogos de herbas comestibles da tradición popular.

Precisamente, e para evitar que todo este coñecemento caia no esquecemento, Miguel Ángel editará nos próximos meses un libro, como coautor, sobre as herbas silvestres e os seus usos na cociña, ademais, por suposto, dos seus usos medicinais e outras curiosidades sobre as mesmas.

E é precisamente un destes produtos, a piña verde de piñeiro piñoneiro, o que recobra todo o protagonismo nalgún dos pratos da cociña de Miguel Ángel. Antigamente, antes de que os árabes nos trouxesen os limóns á península, usábase a piña verde para meter na boca e ir chupándoa para extraer o seu mollo, que é moi adstrinxente e aromático. Ten un sabor cítrico, case alimoado e, como ben apuntaba Loly na mesa, un certo gusto a mango verde. Curiosamente, na antigüidade, dicíase que os limóns sabían a "piña verde", e hoxe dise xusto o contrario.

Eran, sobre todo, os recolectores de resina e de piñóns os que aproveitaban as propiedades da piña verde, que as recollían ao redor do día de San Xoan. Obviamente, ao non conservarse durante todo o ano, Miguel Ángel conxélaas para poder dispor delas en calquera época. (Hoxe en día, para poder colleitar piñas é necesario un permiso especial).

Tamén nos falou Miguel Ángel do "caviar vexetal", que non é máis que o conxunto de cada un dos piñóns, aínda incipientes, que se están desenvolvendo dentro da piña verde. Obviamente, hai que sacar os piñóns uno a un e con moito coidado, polo que, a non ser que alguén o pida encarecidamente, e estea disposto a pagar polas horas de traballo que entraña ese prato, non se atopa dentro da carta do seu restaurante.

Outro uso curioso do piñeiro piñoneiro, e que tamén nos deixou sorprendidos, é o aproveitamento do interior da cortiza para fabricar fariña de piñeiro, a cal, mesturada con outras fariñas máis lixeiras, pódese empregar na elaboración de pans e outras preparacións.

Unha vez terminado o showcooking de Miguel Ángel de la Cruz, apareceu o segundo protagonista da mañá: Rubén Valbuena, da Quesería Granja Cantagrullas.

Rubén, un valisoletano de 32 anos, falounos do seu proxecto á fronte da queixería na que, xunto coa súa dona e catro persoas máis, elabora unha ampla variedade de queixos que leite de ovella crúa, de ovellas castelás da súa propia explotación.

A granxa atópase no pequeno municipio de Ramiro, na provincia de Valladolid, e é un exemplo de eficiencia enerxética, posto que está construída con fardos de palla (si, lestes ben, fardos de palla...). Ademais de fabricar queixo, tamén dan cursos a todos aqueles, profesionais do queixo ou non, que estean interesados. Para apuntarse hai que contactar con eles a través da súa páxina web: Curso de queixos en Granja Cantagrullas.

Ao final da comida puidemos gozar dunha selección de dez queixos de Granja Cantagrullas coas recomendacións do autor dos mesmos.

E o último protagonista da mañá, pero non por iso menos importante, foi Juanjo Moreno, de Ganso Ibérico de Dehesa.

Juanjo falounos deste novo proxecto de cría de gansos (ocas, ánsares, é todo o mesmo) en semiliberdade, no que o respecto polos animais e pola dehesa onde estes se crían é fundamental. Toda a alimentación dos animais é de orixe natural e ecolóxica. Ao pasear libremente pola dehesa, a súa carne ten as mesmas infiltracións de graxa que as dos porcos ibéricos, co que o resultado é unha carne dunha calidade e un sabor excepcionais.

Algúns pratos elaborados con carne de ganso que alí puidemos degustar foron un paté, unha rillette, unha sobrasada, ou este tartare:

Ademais da carne tamén puidemos degustar uns deliciosos ovos fritos de ganso con magret curado:

E estes son os pratos que formaban o menú degustación elaborado por Miguel Ángel de la Cruz, do restaurante La Botica, en colaboración con Koki García, do restaurante Mesón de Alberto:

Follas secas e perpetua

Escabeche de paspallás e zume de piña verde de piñeiro piñoneiro

Cebolas tenras encurtidas

Capuchino de morcilla artesá de Matapozuelos e espuma de pan de pobo.

Espárragos brancos da horta de Luís San José cunha xelea de herbas anisadas.

Mus de pombiño cun mollo de raíces torradas e abelá.

Sopa castelá con ovo e "touciño" vexetal.

Lombo de bacallau con orella de porco ibérico, garavanzos e "malas herbas" da horta.

Canelón de coello de monte, piña verde relada con champiñóns e milenrama.

Piñóns e piñeirais 2007. Espuma de piñón, po de romeu, areas de herbas de piñeiral e xeado de piñóns.

Selección de queixos de Quesería Granja Cantagrullas (Ramiro - Valladolid)

E para dixerilo todo, un bo gin tonic, como non...

Ao final da comida, todos os asistentes puidemos comentar cos protagonistas todos os aspectos que consideramos, nunha charla-coloquio moderada por Pablo Márquez.

Pablo Márquez, Miguel Ángel de la Cruz e Koki García.

Juanjo Moreno, de Ganso Ibérico de Dehesa

Rubén Valbuena, de Granja Cantagrullas

E xa só me queda falar doutro invitado de honra que asistiu connosco ao evento: Stabri, o boneco viaxeiro.

Algúns xa o coñeceredes, pero para os que aínda non o coñezades, aquí poño a ligazón á súa páxina web: Stabri.com. Nela cóntanos todas as aventuras e desventuras que lle ocorreron no seu camiño, de man en man, por medio mundo.

Foto final dos participantes nas 2º Tapas&Blogs Galicia (cortesía de Rubén Amorín de Ni mata ni engorda)

Unha pracenteira xornada na que, ademais de degustar uns pratos extraordinarios, tamén coñecemos a xente que pon unha gran dose de agarimo e de profesionalidade en todos os seus proxectos, e da que se aprenden unha chea de cousas. Así dá gusto, de verdade...