Cervexeando

Cuscús con garavanzos e polo

2012-01-21T19:13:00.004+01:00

Hei de dicir que a miña relación particular co cuscús non empezou nada ben. Non foi o que se di "amor a primeira vista". Tamén hei de dicir que a primeira vez que o probei foi nun menú de avión, cando aínda nos avións servían comida sen ter que pagar máis por iso. Non me gustou. Obviamente, non se pode tomar unha comida precociñada e requentada como exemplo representativo, así que algún tempo máis tarde decidín darlle outra oportunidade nun restaurante vexetariano da cidade, e o resultado, aínda que un pouco mellor, seguiu sen mellorar demasiado a miña percepción deste prato. Desde ese día estiven unha boa tempada sen volver a probalo.

Pero como non son alguén que se dá por vencido facilmente en cuestión de comida, nunha viaxe que fixemos a Tunisia hai algúns anos volvín darlle outra oportunidade, e entón descubrín o sabor do verdadeiro cuscús. Todos os días, no buffet do hotel, servían este prato, e xa cambiou o meu punto de vista. Pero onde probei o cuscús definitivo, ese que sempre tentei imitar desde que volvín desa viaxe, foi nunha gran cea espectáculo, con música, faquires, etc, á que asistimos unha noite. Servíronnos un cuscús con garavanzos e cordeiro que estaba delicioso, absolutamente delicioso...

A receita que poño a continuación é, como xa dixen, a máis parecida a aquela que probamos alí, aínda que cambiando o cordeiro polo pito. De todos os xeitos hei de dicir unha cousa: por moi bo que estea o que eu fago na miña casa, aínda lle falta moito para chegar á exquisitez daquel, pero non reparo no empeño de igualalo...

O cuscús, ou couscous (en árabe كوسكوس kūskūs), é sémola de trigo moída de tal forma que non se chegou a converter en fariña. O mellor utensilio para cocer o cuscús é a cuscuseira, que é unha especie de recipiente dobre moi parecido ás vaporeiras, no que na parte de abaixo ponse a cocer o caldo, e na parte de arriba, furada no fondo a modo de coador, colócase o cuscús que se cocerá ao vapor que desprende o caldo, quedando cunha consistencia solta e esponxosa. Eu non dispoño deste utensilio, así que o preparo dun modo máis sinxelo que logo explicarei.

Cuscuseira moderna

Este prato de inequívoca orixe magrebí, era moi apreciado no Al-Ándalus, sobrevivindo na península á ocupación árabe, especialmente entre a poboación morisca, baixo o nome de alcuzcuz.

Hoxe en día é a base da cociña de todo o norte de África (Marrocos, Tunisia, Alxeria, Libia, Exipto, etc), onde adoita comerse collendo unha pequena porción coa man dereita directamente da fonte onde se serve e amasándoa un pouco entre os dedos, ou ben con axuda dun anaco de pan (nunca coa man esquerda, xa que esta úsase para "outros mesteres").

O tamaño dos grans de cuscús non adoita exceder o milímetro de diámetro unha vez cocido, aínda que existen variedades como o cuscús israelí que é un pouco máis groso. E mesmo a mughrabia, unha especie de cuscús do Líbano, cuxo gran é do tamaño dun garavanzo.

Esta receita de cuscús saqueina de libro Cocina Feng Shui de los cinco elementos, escrito por Iona Purtí e Adriana Ortemberg.

A receita aparece no libro co nome de Cuscús con garbanzos y gírgolas a la plancha. Eu substituín esas "gírgolas" (tipo de cogomelos tamén coñecidos como Pleurotus ostreatus) por polo, o que converte este prato nunha comida de prato único.

Segundo o Feng Shui, todas as receitas deben incluír os cinco elementos da forma máis equilibrada posible, así que alá vai a receita co elemento Feng Shui ao que pertence cada ingrediente:

Cuscús con garavanzos e polo

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 50 g de garavanzos secos (T)
- Medio polo (pito) caseiro ou ecolóxico (Ma)
- 100 g de cuscús integral (L)
- 200 ml de auga (A)
- Sal mariño (A)
- Pementa negra recentemente moída (Me)
- Aceite de oliva virxe extra (T)
- 2 cebolas (Me)
- 1 dente de allo (Me)
- 3 ou 4 tomates pelados e picados (Ma)
- Medio litro de caldo de verduras ou de polo (A)
- 2 culleradiñas de ourego seco (Ma)
- 2 culleradas de menta seca (Me)
- 2 culleradiñas de pemento doce (L)
- 1 culleradiña de comiño moído (Me)
- 2 culleradiñas de canela moída (Me)

(Me)= Metal, (Ma)= Madeira, (A)= Auga, (L)= Lume, (T)= Terra

PREPARACIÓN:
1- A noite anterior á preparación ponse os garavanzos a remollo. Ao día seguinte cócense durante uns 18-20 minutos en pota exprés. Cóanse e resérvanse.

2- Córtase o pito en anacos e sazónase con sal e pementa negra recentemente moída. Nunha cazola bótase un bo chorro de aceite de oliva virxe e dóuranse os anacos de pito. Cando estean ben dourados retíranse da cazola e no mesmo aceite dóurase o dente de allo picado e as cebolas picadas finas, reservando unha presa de cebola picada fina que engadiremos ao cuscús.

3- Cando a cebola estea transparente vólvese a botar o polo, os tomates picados finos e o caldo de verduras ou polo, reservando medio vaso de caldo para despois.

4- Engádese unha culleradiña de ourego, unha culleradiña de menta, unha culleradiña de pemento doce, unha culleradiña de canela moída e media culleradiña de comiño moído. Báixase o lume e remóvese todo ben. Déixase cociñar durante unha hora e media a dúas horas se é pito caseiro, ou algo menos se é pito normal. Hai que ter coidado de que non quede sen caldo. Se así fose engádese algo máis de caldo ou de auga e termínase de cocer.

5- Cando ao pito lle falten uns 15 ou 20 minutos, comezamos co cuscús. Para iso tóstase o cuscús en seco nunha tixola ata que desprende cheiro a tostado. Ao mesmo tempo quéntase nun cazo a auga cun pouco de sal. Cando empeza a estar tostado o cuscús, con coidado de que non se queime, bótase nun bol e engádese a auga salgada fervendo por encima. Tápase o bol cun trapo e déixase que o cuscús absorba toda a auga.

6- Mentres, na mesma tixola onde tostamos o cuscús engádese un chorriño de aceite e frítese a cebola picada que reservaramos. Cando estea transparente engádense os garavanzos, unha culleradiña de pemento doce, unha culleradiña de canela e media culleradiña de comiño. Remóvese ben e, antes de que se queimen as especias, engádese o caldo que reservaramos con anterioridade.

7- Unha vez o cuscús absorbeu todo a auga, botamos un chorro de aceite de oliva virxe extra, unha cullerada de ourego e unha cullerada de menta e, con axuda dun garfo, remóvese ben o cuscús para que non se apelmace.

8- Unha vez reducido o caldo dos garavanzos engádense, xunto coa cebola frita, ao bol de cuscús. Remóvese todo ben e xa está listo para servir xunto co polo, que para entón xa estará listo.

PUNTUALIZACIÓNS:
- En lugar de cuscús integral pódese usar cuscús normal, por suposto.

- O pito caseiro, e o pito de curral, tardan máis tempo en cociñarse que o pito normal. O punto perfecto de cocción do pito é cando a carne se desprende do óso con facilidade. É recomendable usar, sempre que se poida, pito caseiro ou ecolóxico, así evitámonos inxerir hormonas, antibióticos e demais lixo co que abarrotan aos pitos de cría intensiva. O pito caseiro ten unha carne máis consistente pero moito máis saborosa que o pito normal. Só é cuestión de cociñalo durante máis tempo.

- En lugar de pito pódese utilizar cordeiro, que é unha carne máis tradicional neste prato. Nós preferimos o pito. Tamén se pode facer caso da receita orixinal e utilizar algún tipo de cogomelo á prancha para acompañar o cuscús, e así converter esta receita en apta para vexetarianos.

- Se non se quere cocer os garavanzos pódense mercar xa cocidos. Neste caso é mellor mercalos de boa calidade, se é posible ecolóxicos, porque os garavanzos son moi baratos.

- En lugar de cocer os garavanzos na pota exprés pódense cocer nunha pota normal, pero levaralles ao redor de hora e media ata que estean ben cocidos.

- As medidas das herbas e especias son ao gusto. Eu poño as que eu utilizo, aínda que cando cociño bótoas un pouco a ollo, a verdade. O que si é evidente é que o cuscús é unha comida especiada, e prescindir das especias deixaría a este prato un pouco orfo, sen sabor, e por tanto, sen graza.

Este prato, a pesares de parecer moi complicado, non o é tanto. Parece complicado pola gran cantidade de ingredientes que utiliza, pero logo a súa elaboración é máis ben sinxela, moi similar a un tradicional pito guisado. O que si está claro é que o resultado fai que calquera esforzo mereza a pena...

Schorschbock 57: pura concentración

2011-12-18T21:26:00.002+01:00

Germany strikes back again: Alemaña golpea de novo. Despois de algo máis dun ano sen o seu título de cervexaría que fabrica a cervexa máis forte do mundo, Schorschbräu volve ostentar este "galardón" coa súa Schorschbock 57.

Trátase dunha cervexa de 57,7% de alcol en volume, conseguida polo método Eisbock. Este método consiste en conxelar parte da cervexa (a auga) para logo eliminar os cristais de xeo (eis, en alemán) e así conseguir unha bebida con maior concentración alcohólica.

Segundo as propias palabras de Georg Tscheuschner, mestre cervexeiro de Schorschbräu, "a medición mostrou 59,82% de alcol, pero para conseguir unha mellor cor mestureina cunha bock de 45%, que deu como resultado a cervexa de record mundial de 57,7% vol." A entrevista completa pódese ler (en inglés) aquí.

Para os que estean interesados en comprar esta cervexa, dicir que se fabricaron un total de 36 botellas, e que se venden ao módico prezo de 200€ cada unha (se é que a estas alturas aínda queda algunha, claro...)

O proceso de fabricación dunha Eisbock non é nada novo na fabricación de cervexa. Aínda que non se sabe de certo cando nin onde se orixinou este estilo, sábese que o seu descubrimento (como case todo nisto da gastronomía) foi un accidente, e crese que ocorreu do seguinte modo:

Alá polo inverno de 1890, na cervexaría Reichelbräu de Kulmbach (Alemaña), ordenouse a un mozo que levase rodando uns barrís de Bockbier desde o patio traseiro da cervexaría á adega e que pechase a tenda. Pero despois dun duro día de traballo, o mozo pensou que non habería nada de malo en deixar a cervexa fóra toda a noite, e que xa se ocuparía de cumprir a orde do seu xefe á mañá seguinte.

Aquela noite resultou ser especialmente fría, co que os barrís conxeláronse e estalaron. Á mañá seguinte, cando os traballadores da cervexaría volveron ao traballo descubriron todo o que pasara coa cervexa e pensaron que esta se botara a perder. Pero cando a examinaron con atención, descubriron que no centro de cada barril concentrárase un líquido marrón, turbio. O que os cervexeiros non sabían era que o alcol conxélase a unha temperatura moi inferior á da auga, e que ao irse conxelando de fóra cara a dentro íase concentrando no centro do barril un líquido con alto contido alcólico que contiña ademais toda a esencia do sabor a malta da Bockbier.

O dono da cervexaría, como castigo, ordenou ao mozo que deixara os barrís fóra que bebese ese líquido marrón. O asustado mozo comezou a beber, tal e como lle ordenaron, ao principio con pequenos sorbos, pero aos poucos con sorbos cada vez máis grandes e máis pracenteiros. No centro de cada barril atopábase a cervexa máis doce, máis forte e máis deliciosa que se fabricara nunca. E este mozo foi a primeira persoa no mundo en probar unha Eisbock.

Por suposto, e facendo un esforzo de xenerosidade, o mozo deixou que os seus compañeiros probasen un pouco do seu castigo...jjj.

Hoxe en día, a Reichelbräu pasou a formar parte do conglomerado cervexeiro Kulmbacher, e en Kulmbach denomínase á Eisbock "G'frorns", que na lingua local significa "algo conxelado".

Pero volvendo ao asunto que nos ocupa, o título de "cervexa máis forte do mundo" estaba anteriormente en mans dos escoceses de Brewdog, co seu The End of History, cun 55% de alcol.

Xa falei desta cervexa en The End of History (xullo de 2010), e da guerra que mantiñan (ou manteñen, isto xa o veremos...) estas dúas cervexeiras para facerse con este título.

Así é como estaba até o mes de outubro o ranking de cervexas máis fortes do mundo:

Como se pode ver, desde o lanzamento en 2007 da Samuel Adams Utopias de 27% de alcol, todas as demais son cervexas de Schorschbräu e de Brewdog.

Pero, será este o último capítulo?

Segundo se desprende das palabras de Georg Tscheuschner, non hai ningunha intención pola súa banda de continuar con esta guerra, e tal e como anunciaron os escoceses de Brewdog cando lanzaron o seu The End of History, non haberá ningún outro intento de continuar con esta guerra de alcol, porque para eles ese era "o fin da historia".

Pero eu creo que isto non queda aquí, e se non, o tempo diranos...

Tarta de Santiago

2011-11-05T20:23:00.003+01:00

A pesar de que a gastronomía galega non é coñecida precisamente polas sobremesas, si hai algunhas que merecen verdadeiramente a pena. Hoxe imos cunha delas, quizais a máis emblemática da nosa gastronomía: a tarta de Santiago.

E non deixa de resultar paradoxal que unha torta a base de améndoas sexa a torta máis famosa de Galicia, precisamente porque Galicia non é terra de amendoeiras nin o foi tradicionalmente. A pesar de todo iso, goza do selo de Indicación Xeográfica Protexida "Tarta de Santiago" desde marzo de 2006, como queda recollido no BOE do 23 de marzo, e onde aparecen tanto os ingredientes como as proporcións que debe levar esta torta para ser considerada unha auténtica tarta de Santiago. Aínda que é unha torta orixinal de Santiago de Compostela, quedan amparadas baixo esta indicación todas as tortas elaboradas na comunidade galega.

Aínda que xa se ten constancia desta torta en documentos do século XVI (por aquel entón chamada "torta real"), non foi até 1924 cando se empezou a pór a cruz de Santiago sobre a súa superficie. A pastelaría "Casa Mora" de Santiago (na actualidade Pastelaría Mercedes Mora: Rúa do Vilar, 50, Santiago de Compostela) foi a primeira en facelo, e desde entón preséntase sempre con este debuxo característico.

Esta cruz con forma de espada crese que ten a súa orixe nas cruzadas, cando os cabaleiros levaban unha cruz coa parte inferior afiada para poder cravala no chan e realizar as súas oracións diarias. É o emblema da Orde de Santiago desde o século XII.

A receita que eu poño está sacada do libro Mis recetas favoritas de Karlos Arguiñano (Bainet Editorial, 2004), libro no que fai un repaso polas diferentes cociñas rexionais de toda a xeografía española e, como non, en Galicia non podía faltar esta torta.

Tarta de Santiago

INGREDIENTES:
- 4 ovos
- 250 g de azucre
- 250 g de améndoas moídas
- Reladura dun limón
- Canela en po (ao gusto)
- Azucre glas

PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 180ºC. Preparar un molde desmontable con manteiga e fariña e reservar.

2- Nun bol bater os ovos co azucre durante 2 ou 3 minutos, ata que teñan unha cor pálida. Engadir a reladura de limón, a améndoa moída e a canela.

3- Verter no molde e introducir no forno quente durante uns 35 minutos, ou ata que se vexa que está feita.

4- Mentres está a torta no forno, pódese descargar aquí a soleta da cruz de Santiago para logo facer o debuxo co azucre glas. Imprimir e recortar.

4- Sacar do forno, deixar arrefriar e desmoldear. Unha vez completamente fría, colócase encima da torta a cruz de Santiago e bótase o azucre glas por riba. Retírase a cruz con coidado e gárdase para a próxima vez (que sen dúbida a haberá...)

PUNTUALIZACIÓNS:
- Pode facerse con forro ou sen forro. O forro pódese facer con masa follada ou con masa crebada (brisa). A nós gústanos máis sen forro e, ademais, resulta moito máis sinxela de elaborar.

- A cantidade de canela moída que eu poño nesta torta é dunha culleradiña de sobremesa, pero esta cantidade pódese variar ao gusto.

- Debe quedar cunha textura húmida e zumenta por dentro, pero ben cocida por fóra.

Unha torta sinxelísima pero deliciosa. Un bo remedio contra a morriña para todos os galegos que están na diáspora, un xeito de estar un pouquiño máis preto da casa...

Muffins de cabaciña e macela

2011-10-30T19:45:00.003+01:00

Aquí estou outra vez. Despois de dous meses de inactividade blogueira decidín volver publicar unha receita. Espero comezar a publicar cousas con máis asiduidade de agora en diante. E para empezar a coller ritmo traio unha receita sinxela, das de facer en moi pouco tempo e con poucos ingredientes: Muffins de cabaciña e macela.

Esta é outra desas sorprendentes receitas fat-free do libro de Harry Eastwood Red Velvet Chocolate Heartache do que xa publiquei algunha receita con anterioridade. E digo sorprendente porque a pesar de ser unhas receitas con pouco ou nada de graxa, resultan moi lixeiras de sabor e con textura húmida, e ademais moi sas. Os muffins de hoxe sorprenden ademais polo uso da macela, que non é un ingrediente nada habitual en repostaría.

Dabondo son coñecidas as propiedades da macela (Matricaria chamomilla L.), que xa eran coñecidas por exipcios, gregos e romanos: moi dixestiva, favorece as dixestións difíciles e alivia as dores de estómago. Hoxe en día sabemos, ademais, que é boa para o fígado porque estimula a produción da bile, é boa para o colesterol porque axuda a eliminar as graxas do sangue. Actúa tamén como sedante en casos de nerviosismo ou insomnio, e tamén é un bo diurético, posto que axuda a eliminar líquidos. Un sen fin de propiedades das que tamén nós nos aproveitaremos.

Muffins de cabaciña e macela

INGREDIENTES:
- 2 ovos, preferiblemente caseiros ou ecolóxicos
- 120 g de azucre
- A pel relada de medio limón
- 200 g de cabaciña sen pel relada ou picada finamente
- 5 bolsiñas de macela (das de infusión)
- 150 g de fariña de arroz
- 50 g de fariña de améndoas
- 2 culleradiñas de fermento sen aluminio
- 1/2 culleradiña de bicarbonato
- 1/4 culleradiña de sal
- Azucre glas

PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 180ºC. Preparar 12 moldes de muffins.

2- Nun bol bater os ovos e o azucre durante uns 3 minutos ata que estean montados e teñan unha cor pálida. Engadir a pel de limón relada e a cabaciña e mesturar ben coas varillas.

3- Baleirar o contido das bolsiñas de macela e engadilo á mestura anterior. Engadir a fariña de arroz, a fariña de améndoas, o fermento, o bicarbonato e o sal. Mesturar ben até obter unha mestura homoxénea.

4- Verter a mestura anterior nos moldes de muffins xa preparados e introducir no forno quente durante uns 45 minutos ou ata que se vexa que están feitos.

5- Unha vez fóra do forno, déixanse arrefriar completamente e bótase por riba, con axuda dun coador fino, un pouco de azucre glas.

PUNTUALIZACIÓNS:
- A autora da receita inclúe ademais un icing (cobertura). Eu non son moi amigo de coberturas, polo que me limito a botar un pouco de azucre glas por enriba. Se se quere facer a cobertura, faise mesturando 3 culleradas de infusión de macela, 1 cullerada de zume de limón e 160 g de azucre glas (icing sugar). Debe quedar cunha textura de pasta branca. Se queda demasiado líquida hai que botar un pouco máis de azucre glas na mestura. Unha vez feita a cobertura, hai que esperar a que os muffins arrefríen uns 15 minutos, e estender a cobertura por encima con axuda dunha culler.

- Hai que lembrar que os moldes de muffin non son os moldes de papel que se usan para as madalenas (os muffins NON son madalenas, aínda que se lles parezan). Os moldes de muffin son máis fortes, máis consistentes que os de madalena porque a masa dos muffins tamén o é. As madalenas son moito máis lixeiras e esponxadas. Eu uso moldes de silicona: son o suficientemente consistentes e ademais son reutilizables.

Uns muffins deliciosos, suaves, tenros e, sen ningunha dúbida, moi dixestivos.

Torta en cazola

2011-08-25T18:22:00.002+02:00

A receita de hoxe é a copia dunha torta que foi bastante popular na miña casa hai xa algún tempo. Foi tan habitual nas sobremesas dos días de festa que acabou aburríndonos un pouco, pero iso si, agora temos unha boa colección de cazolas de barro. Non lembro exactamente o nome da torta (nin sequera sei se tiña un nome...), nós coñeciámola como a torta en cazola.

Ao principio comprabámolas na pastelaría, e de feito hai polo menos un par de pastelarías aquí en Ourense que a seguen facendo, pero como non parecía moi complicada de imitar decidín facela eu mesmo, e o resultado foi que pasamos do "Hai que ir á pastelaría (...) a por unha torta de cazola" a "Manu, farás a torta de cazola, non?"...

O caso é que levaba xa bastante tempo sen facela e hai uns días fíxena outra vez por petición expresa da miña nai, posto que é a súa favorita e porque eran as festas do pobo (unha desculpa como outra calquera...)

Puxen a receita tal e como eu a fago, que é como adoitaba facela e como veño facendo desde sempre, aínda que obviamente, como aparecerá despois nas puntualizacións, pódese variar.

Torta en cazola

INGREDIENTES:
- 18 sobaos aproximadamente

PARA O FLAN:
- 1/2 litro de leite
- 1 sobre de flanín "El Niño"
- 40 g de azucre

PARA A CREMA CHANTILLY:
- 1/2 litro de nata para montar
- 30 g de azucre
- 1 sobre de azucre vainillado

PARA A XELATINA DE CARAMELO:
- 60 g de azucre (3 culleradas sopeiras)
- 1 vaso de auga (150 ml.)
- 2 follas de xelatina neutra

Necesitaremos tamén unha cazola de barro.

PREPARACIÓN:
1- Primeiro prepárase o flan do modo que nos vén indicado no sobre. Para iso sepárase unha cunca de leite e vértese o resto nunha pota xunto co azucre. No leite que está reservado vértese o contido do sobre de flanín e remóvese ben ata que estea completamente diluído e sen grumos (unhas varillas pequenas axudan bastante a facer isto).

2- En canto o leite está a piques de ferver engádese o contido da cunca e reméxese constantemente cunhas varillas ata que espese un pouco. Unha vez espese retírase do lume e resérvase. De cando en vez danse unhas voltas de varilla que axudarán a que arrefríe con maior rapidez e non se forme costra.

3- Mentres arrefría un pouco o flan, córtanse os sobaos lonxitudinalmente en dúas metades iguais, é dicir, dun sobao normal sácanse dous máis estreitos.

4- Fórranse as paredes e o fondo da cazola cos sobaos, tentando non deixar ningún espazo entre eles.

5- Unha vez forrada a cazola móntase a nata co azucre e o sobre de azucre vainillado. Unha vez feita a crema Chantilly vértese na cazola e esparéxese de maneira uniforme. Cóbrese esta crema con outra capa de sobaos.

6- Encima da capa intermedia de sobaos vértese o flan xa algo tépedo, esparéxese con axuda dunha culler ou unha espátula para que quede liso, e déixase arrefriar. Unha vez fría de todo métese na neveira.

7- Despois de arrefriar ben, e con axuda dun coitelo ben afiado, vanse recortando os anacos de sobao que exceden os bordos da cazola ata deixalos todos á mesma altura.

8- Agora toca preparar a xelatina. Para iso bótanse dous culleradas sopeiras de azucre nun cazo e ponse ao lume para que se faga caramelo. Déixase que se toste un pouco sen que chegue a queimarse e, con moito coidado!!, engádese o vaso de auga e reméxese ben sen apartalo do lume. Mentres tanto, póñense as dúas follas de xelatina a remollo en auga fría para que abranden.

9- Unha vez volva ferver o caldo de azucre engádese a última cullerada sopeira de azucre e reméxese ata que se disolva. Unha vez disolto o azucre retírase do lume, engádense as follas de xelatina e reméxese para que se integre no caldo de azucre.

10- Sacamos a cazola da neveira e, con moito coidado e sen mover a cazola, vanse botando culleradas de caldo de azucre por encima de todo o flan. O caldo de azucre, ao estar frío o flan, solidificarase deseguido, aínda que debemos asegurarnos de está sólida antes de devolver a cazola á neveira.

PUNTUALIZACIÓNS:
- É mellor preparar esta torta o día anterior, porque así os sobaos empaparanse un pouco e non estarán tan secos.

- Os sobaos que eu utilizo son os pequenos, os rectangulares. Por suposto tamén se poden utilizar os grandes cadrados, aínda que para esta torta os pequenos son máis manexables que os grandes.

- Flanín "El Niño" é unha marca comercial que pertence a Maizena. É a que eu utilicei de sempre porque é o que sempre houbo na miña casa. Por suposto pódese utilizar calquera outro flan da marca que se queira ou mesmo facer unha crema pasteleira caseira con xema de ovo, leite, azucre e fariña.

- A crema Chantilly (ou chantillí) é unha crema feita con nata e azucre, e aromatizada con vainilla e, como o seu nome indica, é orixinaria da cidade francesa de Chantilly. Foi preparada por primeira vez no castelo desta cidade polo cociñeiro francés de orixe suíza François Vatel, e desde entón é utilizada en infinidade de sobremesas.

- A xelatina non é conveniente que estea demasiado tempo a remollo en auga fría, porque acabará desaparecendo. O fabricante indica que debe estar uns 4 minutos. O peso de cada lámina de xelatina é de 1,6 gramos.

Probablemente algúns coñezades esta torta e vos traia recordos de infancia como a min, e outros que non a coñezades vos apeteza probala. A pesar do que poida parecer, é unha receita moi sinxela, iso si, non apta para dietas hipocalóricas...

Azucre invertido

2011-07-31T20:32:00.004+02:00

O azucre invertido é a combinación de glicosa e fructosa. O seu nome fai referencia a que o poder rotatorio da solución fronte á luz polarizada é invertido polo proceso de hidrólise que separará a sacarosa nas súas dúas subunidades.

Esta é a definición de azucre invertido que nos dá a wikipedia, e por estraño que nos poida resultar este azucre, hai que dicir que que uso é en grao sumo cotián en repostaría e pastelaría industrial, así como na preparación de xeados, debido ao seu poder anticristalizante. Este "poder" é o que me levou a interesarme por este azucre e o que fixo que acabase fabricándoo na casa.

Ao contrario do que poida parecer, é sinxelísimo de preparar, e ten, como xa dixemos, certas vantaxes con respecto ao azucre tradicional:

- Este xarope é menos doce que a sacarosa, pero ten maior poder adozante que esta (un 30% máis).
- Dificulta a cristalización da auga (moi útil na fabricación caseira de xeados).
- Acelera a fermentación das masas de lévedo, xa que é fermentado directamente por este.

Non se pode substituír a totalidade do azucre dunha receita (sacarosa) por azucre invertido. Aquí vai unha táboa de dosificación deste azucre:

- En xeados debe representar entre un 20 e un 25% do total do azucre. É dicir, se a receita nos indica 100 gramos de azucre, cambiámolos por 75 gramos de azucre e 25 gramos de azucre invertido.

- En bolería (masa fermentada) o ideal é utilizar entre un 50 e un 70% do azucre total. Pódese usar tamén para dar brillo.

- En madalenas, biscoitos, muffins, etc (masa batida) o ideal é que represente entre un 10 e un 20% do total de azucre.

Para preparar este azucre seguín as indicacións do blog de Nenalinda, coas cantidades que alí aparecen, e seguindo o método convencional (sen Thermomix). Noutras páxinas onde aparece esta receita poderán variar tanto os ingredientes como o método de preparación, aínda que supoño que o resultado será o mesmo ou parecido.

É importante, antes de comezar, contar cun termómetro que mida, polo menos, até os 100ºC.

Azucre invertido

INGREDIENTES:
- 150 ml de auga mineral
- 350 g de azucre
- 1 sobre dobre de gasificante de repostaría (sobre branco + sobre morado)

PREPARACIÓN:
1- Mesturar nun cazo o azucre co contido do sobre branco (ácido tartárico e málico) e coa auga. Pór ao lume, dar unhas voltas para axudar a disolver o azucre e esperar a que ferva. Unha vez comeza a ferver, remexer durante un minuto e retirar do lume.

2- A medida que vai arrefriando hai que controlar a temperatura co termómetro. Unha vez alcanzados os 50ºC engádese o contido do sobre morado (bicarbonato sódico) e remóvese ben. Empezará a burbullear moi activamente.

3- Deixar arrefriar completamente antes de embotellar.

PUNTUALIZACIÓNS:
- O azucre invertido é líquido, non cristaliza, e por tanto hai que gardalo nun tarro ou nunha botella. Eu aproveitei a botella do sirope de arce para embotellar o meu.

- Consérvase a temperatura ambiente durante dez meses sen ningún problema.

- Os sobres que eu usei para preparar este azucre cómproos en Mercadona, ao prezo de 35 céntimos a caixa de 8 sobres dobres.

- Pódese substituír o sobre de ácido tartárico e málico (sobre branco) por un sobre de ácido cítrico.

- O nome comercial deste azucre é Trimoline, e pódese atopar tanto en forma de xarope (como o noso) ou como pasta esbrancuxada de disolución instantánea.

- O mel é un azucre invertido natural: o bucho das abellas contén unha invertasa (beta-fructosidasa) que transforma o exceso de sacarosa do néctar. O "problema" que ten o mel, e non o azucre invertido, é o sabor: se usamos mel na elaboración de xeados, o xeado resultante terá sabor a mel, e nalgúns casos non queremos iso...

- O meu azucre quedou dunha cor ambarina debido, probablemente, a que o azucre que utilicei para facelo era azucre branco ecolóxico, que é un pouquiño máis escuro que o azucre convencional. O normal é que quede un pouco máis claro.

Fabricar xeados na casa é bastante sinxelo (máis se se dispón dunha xeadeira), e se queremos que nos quede unha textura cremosa como os que compramos habitualmente, o azucre invertido é un bo aliado...

Vinagre de framboesa

2011-07-26T17:16:00.004+02:00

Hai tempo que quería publicar esta "receita" porque hai xa bastante tempo que fago este vinagre na casa, ou máis ben, que aromatizo este vinagre na casa, porque iso é exactamente o que fago: engadir unas cantas framboesas ao vinagre de mazá e esperar a que estas tingan de cor vermella e enchan de aroma o, xa de seu aromático, vinagre de mazá.

Pódese utilizar do mesmo xeito que os outros vinagres, sobre todo para aderezar ensaladas, aínda que tamén ten usos máis culinarios.

Como acabo de dicir, non se trata de facer fermentar zume de framboesa para logo converter o alcol en ácido acético, nin nada polo estilo. Moito máis sinxelo que todo iso. Pero imos coa receita...

Vinagre de framboesa

INGREDIENTES:
- 1/2 kg de framboesas frescas
- 1 litro de vinagre de mazá (preferiblemente ecolóxico)

PREPARACIÓN:
1- Pésanse as framboesas e bótanse nun tarro de cristal de peche hermético, sen lavalas para evitar que leven auga.

2- En función do peso das framboesas calcúlase 1 litro de vinagre de mazá por cada 500 g de framboesas, que se verte por encima das framboesas (no meu caso, por exemplo, usei 1.320 ml de vinagre de mazá para 660 g de framboesas).

3- Péchase hermeticamente o tarro e déixase repousar durante un mes.

4- Ao cabo deste tempo (ten que verse un vinagre limpo e transparente) fíltrase por coador de trapo para limpar todas as impurezas e embotéllase.

PUNTUALIZACIÓNS:
- É conveniente que as framboesas estean o máis limpas posibles e que non leven restos de po ou de terra, porque a pesar de que quedarían atrapados no coador de trapo á hora de filtrar, poderían dar sabores desagradables ao vinagre. Se as framboesas son compradas, suponse que xa virán limpas.

- Non se debe apertar o coador de tea coas framboesas dentro para tratar sacar a maior cantidade de vinagre posible. Eu fíxeno algunha vez e o resultado é un vinagre bastante turbio e con bastante sedimento no fondo. Para obter un vinagre transparente bastará con filtrar e deixar que salga até a última pinga polo seu propio peso.

- O vinagre que eu utilizo é o de mazá, tamén chamado vinagre de sidra (para obter acedo acético do zume da mazá primeiro haberá de fermentar, co cal xa obtemos a sidra). A principal vantaxe que ten o vinagre de mazá con respecto ao de viño é que o de mazá contén ademais de ácido acético, presente en todos os vinagres, ácido málico que exerce un efecto laxante e depurativo no corpo. Aínda que o ácido málico atópase en todas as froitas acedas, é a mazá (Malus domestica) a que lle dá o seu nome. O ácido málico é máis suave que o ácido acético, por iso o vinagre de mazá é un pouco máis suave que o vinagre de viño.

- As framboesas que eu utilizo son da mesma variedade que as que uso para facer a miña marmelada de framboesa. Son algo máis grandes que as que se poden atopar no supermercado, e o seu sabor é algo máis acedo, por iso é polo que fan unha marmelada e un vinagre exquisitos, non sendo igual de boas para comer frescas.

- Hai que evitar as framboesas demasiado maduras ou pasadas, porque poderían botar a perder todo o vinagre.

- Se se quere facer un vinagre un pouco máis forte, pódese utilizar vinagre de mazá e vinagre de viño branco a partes iguais. Iso si, dun bo vinagre, sexa de mazá ou sexa de viño, sairá un bo vinagre de framboesa, e viceversa.

- Non é necesario gardar o frasco coas framboesas e o vinagre en sitio fresco. É máis, dise que é conveniente que o vinagre macere ao sol. Eu déixoo na adega e sen maior problema.

- Para embotellar este vinagre resultan moi prácticos gardar os frascos de cristal de vinagre comercial, iso si, ben lavados e perfectamente secos. Eu aproveito os de vinagre balsámico de Módena, de 250 ml, que ademais teñen un dosificador que deixa saír a cantidade precisa de vinagre á hora de aderezar.

- As botelliñas de vinagre si é conveniente gardalas en sitio fresco. Alí, ben pechadas, aguantarán perfectamente todo o ano. Unha vez empezada cada botella é conveniente gardala na neveira (esa é a recomendación que dá o fabricante do vinagre de mazá que uso como base).

- A maioría de receitas de vinagre de framboesa que ven pola rede utilizan vinagre de viño (branco), están aromatizadas con canela ou con brandy, hai que quentar ao lume o vinagre para logo deixalo arrefriar, etc. Esta receita é moito máis sinxela, pero o vinagre resultante é delicioso.

Se tedes framboesas en casa anímovos a que probedes a facer este vinagre. É unha maneira distinta de utilizar as framboesas e é un vinagre distinto á hora de aderezar unha ensalada.

Torta de chocolate, cabaciña e pistachos

2011-07-19T18:23:00.002+02:00

Hoxe toca de novo unha receita fat-free, é dicir, sen graxa engadida, unicamente a que contén o chocolate ou os froitos secos. A receita é esta: Torta de chocolate, cabaciña e pistachos.

Volve ser outra receita do libro de Harry Eastwood Red Velvet Chocolate Heartache (Bantam Press, 2009).

Harry Eastwood

O nome da receita orixinal é Pistachio Chocolate Cake. Eu ademais engadín a cabaciña no nome para que non soe como unha torta de chocolate máis, senón que se vexa que é un pouco diferente ao levar un ingrediente pouco habitual neste tipo de receitas. Este ingrediente é, ademais, o "culpable" da ausencia de graxa (manteiga, aceite, nata...) na torta para que a faga máis húmida. O resultado é unha torta esponxosa, húmida e lixeira, pero cun marcado sabor a chocolate.

Torta de chocolate, cabaciña e pistachos

INGREDIENTES:
- 100 g de pistachos sen casca
- 3 ovos medianos, preferiblemente caseiros ou ecolóxicos
- 180 g de azucre mascabado (eu usei panela)
- 300 g de cabaciña pelada e picada moi finamente
- 120 g de fariña de arroz
- 60 g de cacao en po de boa calidade
- 2 culleradiñas fermento sen aluminio
- Un chisco de sal

PARA A COBERTURA DE CHOCOLATE:
- 50 g de manteiga en pomada
- 50 g de azucre glas
- 1 cucharada de auga mineral moi quente
- 25 g de cacao en po de boa calidade
- 25 g de pistachos en anacos para repartir por encima da cobertura de chocolate

PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 180ºC. Preparar un molde redondo desmontable con manteiga e fariña.

2- Triturar o máis fino que se poida os pistachos até deixalos "feitos po". Reservar.

3- Montar os ovos co azucre durante un par de minutos ata que collan unha cor pálida. Engadir a cabaciña picada ben fina e o po de pistachos, seguido da fariña de arroz, o cacao peneirado, o fermento e o sal. Mesturar ben todos os ingredientes.

4- Verter no molde preparado e meter no forno durante uns 35 minutos. Como sempre, ao picalo cun escarvadentes, este debe saír limpo.

5- Mentres se coce a torta no forno prepárase a cobertura. Para iso bátese a manteiga un pouco antes de engadir o azucre glas e a auga. Bater até obter unha pasta. Engadir o cacao en po peneirado e seguir batendo ata que estea ben mesturado. Meter na neveira tapando a superficie con filme de cociña até o momento en que se vaia a usar.

6- Unha vez cocida a torta sácase do forno, colócase sobre unha reixa e déixase arrefriar completamente antes de cubrir toda a superficie coa cobertura de chocolate.

7- Termínase a torta repartindo os pistachos troceados por encima da cobertura de chocolate. Gardar na neveira e sacala uns 20 minutos antes de servir.

PUNTUALIZACIÓNS:
- A autora reparte a masa en dous moldes antes de meter no forno, co que obtén dous discos de biscoito de chocolate. Para montar a torta coloca un primeiro disco como base, cóbreo con cobertura de chocolate, pistachos troceados. Coloca o segundo disco encima e repite a operación. O resultado é unha torta rechea de chocolate. Eu non me compliquei e fíxeno nunha soa peza. Se se quere seguir o método da autora da receita hai que dobrar as cantidades nos ingredientes da cobertura de chocolate.

- Pódese utilizar esta cobertura de chocolate ou calquera outra que vos guste, ou simplemente non utilizar ningunha. Neste caso o biscoito de chocolate tería unha textura e un sabor parecidos a un brownie.

- Se ao triturar os pistachos vemos que forman unha pasta e se trituran con dificultade, pódese engadir un chisco de fariña de arroz para que se solten un pouco e resulte máis doado triturarlos.

- Os pistachos que van sobre a cobertura de chocolate deben deixarse en anacos máis ou menos grandes aínda que, se se prefire, pódense picar finos e repartilos ben por toda a superficie.

- Para obter 100 g de pistachos sen casca necesitaremos uns 200 g de pistachos enteiros. O mellor é compralos sen sal. Se non os atopamos ou, simplemente, queremos usar algún paquete que teñamos por casa (como é o meu caso), e usamos pistachos salgados, non necesitaremos engadir máis sal á mestura de ingredientes. Eu calculei mal as cantidades e quédeme soamente con 4 ou 5 pistachos para decorar a torta.

- Se non se atopa fariña de arroz (cada vez é máis fácil atopar este tipo de fariña no súper) pódese cambiar por fariña de trigo, pero xa será unha torta un pouco menos saudable.

- O azucre mascabado é moi similar á panela, polo que se pode substituír un por outro sen maior problema. Se non se atopa nin un nin outro se pode utilizar azucre moreno.

Se a min de pequeno me deran as cabaciñas cociñadas así...hehe

Muffins de chocolate con menta

2011-07-11T12:37:00.004+02:00

Ao contrario dalgúns blogs aos que sigo e que se despiden até setembro, a min ocórreme todo o contrario: volvo abrir por vacacións. E a verdade é que teño unhas cantas receitas en lista de espera, pero aos poucos...

A primeira delas é a que traio hoxe: Muffins de chocolate con menta.

Na nosa última viaxe a Londres aproveitei para comprar algúns libros, entre os que se atopa este Red Velvet Chocolate Heartache, de Harry Eastwood:

Neste libro aparecen moitos muffins, tortas, scones, etc, pero todas as receitas teñen un denominador común: o emprego de verduras para dar humidade e así eliminar a maior parte da graxa, é dicir, substitúen a manteiga ou o aceite presentes na maioría de receitas por cabaciña, remolacha, cabaza, berenxenas, patatas doces, etc... Ademais, tamén se cambia a fariña de trigo por fariña de arroz e de améndoa, moito máis sas e nutritivas que a primeira.

A receita de hoxe, por exemplo, leva calabacín e nada de graxa, e o resultado son uns muffins riquísimos e para nada secos...

Tamén pertencen a este libro os Muffins de cabaza e améndoa que publiquei hai uns meses.

Muffins de chocolate con menta

INGREDIENTES:
- 2 ovos medianos, preferiblemente caseiros ou ecolóxicos
- 160 g de azucre
- 200 g de cabaciña, pelada e finamente triturada
- 90 g de fariña de arroz
- 100 g de fariña de améndoas
- 2 culleradiñas de cacao en po
- Unhas pingas de extracto de menta
- 4 g de fermento sen aluminio
- Un chisco de sal
- 100 g de chocolate con menta, en anaquiños

PREPARACIÓN:
1- Quéntase o forno a 180ºC. Bátense os ovos e o azucre durante un par de minutos ata que teñan unha cor pálida e dobrasen en volume.

2- Rélase finamente ou tritúrase a cabaciña, engádese á mestura de ovos e azucre e vólvese a bater, esta vez con varillas manuais. Engádense á mestura anterior a fariña de arroz, a fariña de améndoas, o cacao en po, o extracto de menta, o fermento e o sal. Mestúrase todo ben.

3- Engádense os anaquiños de chocolate e vólvese a mesturar todo de forma que queden ben repartidos pola masa.

4- Repártese a mestura entre os moldes de muffin e métese no forno quente durante uns 40 minutos ou ata que se vexa que están feitos.

A autora engade un icing, que non é máis que unha cobertura cremosa. Eu obvieina, pero para os que queiran engadirlla aí vai a receita:

INGREDIENTES:
- 50 g de manteiga en pomada
- 200 g de azucre glas
- 50 g de queixo mascarpone
- 2 culleradiñas de cacao en po
- Unhas pingas de extracto de menta

PREPARACIÓN:
- Bátese coa batedora a manteiga ata que estea suave. Engádese a metade do azucre glas e bátese un pouco máis ata que estea ben incorporado.
- A continuación, xa coas varillas manuais ou con culler de madeira, engádese o queixo mascarpone, o cacao en po, o extracto de menta e o azucre restante. Mestúrase todo ben e métese na neveira durante uns 15 minutos antes de repartir por encima dos muffins xa fríos.
- Decorar cunha folla de menta fresca antes de servir.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Con estas cantidades saen 12 muffins.

- O extracto de menta que eu uso é un aceite esencial de uso alimentario da marca El Granero Integral, que comprei nunha tenda de alimentación ecolóxica.

En caso de non poder conseguir extracto de menta, pódese usar algún licor de menta tipo pippermint. Outra alternativa é facer en casa este extracto metendo durante un par de días unhas follas de menta fresca nun pouco de vodka, filtrar e listo.

- O chocolate que eu uso é o Mint Intense de Lindt:
É un bo chocolate, fácil de conseguir, e a tableta trae a cantidade xusta de chocolate para esta receita.

- Eu utilizo 12 moldes de silicona reutilizables, pero tamén se poden usar moldes de papel para madalenas, que se poderán encher até case o bordo. Estes muffins non soben demasiado nin quedan quedan bombeados por arriba. Lembrade que os muffins NON son madalenas.

Creo que por unha tempada centrareime neste libro así que, se Harry Eastwood non se enfada, seguirei pondo máis receitas sacadas del...

Fifteen London

2011-05-22T21:06:00.003+02:00

O pasado fin de semana, aproveitando a ponte das Letras Galegas, achegámonos até Londres, cidade que aínda non coñeciamos. O resumo da visita: unha cidade espectacular, impresionante, pero iso non é o que nos ocupa aquí. O caso é que xa que estabamos en Londres fixemos unha reserva no restaurante Fifteen que para min, que son seguidor de Jamie Oliver, era case visita obrigada.

O nome do restaurante, Fifteen, vén da Jamie Oliver Foundation, unha fundación de axuda a mozos sen futuro, na que quince novos aprendices en cada promoción aprenden a cociñar e tratan de buscarse a vida, despois de graduarse, como cociñeiros profesionais. O día que fomos nós, un luns, os aprendices non estaban a cociñar no restaurante, senón cociñeiros profesionais. Aínda que a comida estaba deliciosa, case preferísemos que estivese preparada polos aprendices, por aquilo de dicir: "Si señor, estes mozos teñen futuro", pero ben, outra vez será...

En canto ao restaurante en si, está dividido en dúas plantas: a planta principal, onde se atopa a Trattoria, e a planta de abaixo, onde se atopa o restaurante principal. Nós optamos polo restaurante principal, ao que se accede baixando unhas escaleiras. O primeiro que destaca é a cociña aberta cara aos comensais, o segundo o tamaño: máis reducido do que agardábamos, e coas mesas (polo menos as destinadas a dúas persoas) quizais demasiado xuntas, pero sen molestarse unhas mesas a outras, e o terceiro o ruído dentro do comedor: non é que fose ensordecedor nin moito menos, pero si era máis alto do que cabería esperar dun restaurante así.

En canto á comida, a carta non era excesivamente longa (nin falta que fai), pero había opcións suficientes dentro dela para que todo o mundo puidese elixir algo que lle gustase. A carta renóvase todos os días, e elabórase en función dos produtos de tempada que se atopen no mercado. Aquí pódese botar unha ollada ao menú do restaurante: Fifteen London Restaurant Menu.

O noso menú consistiu no seguinte:
Nada máis sentarte á mesa tráenche, por cortesía da casa, dous anacos de focaccia cun pratiño de aceite de oliva para mollar. Pódese pedir máis se se quere.

Para compartir pedimos: Mozzarella de búfala campá con berenxenas á brasa, chile, menta, mestura de follas verdes e vinagre balsámico envellecido.

Despois, cada un de nós pediu o seguinte:
- Ravioli de patacas Jersey Royals, cebolas de Tropea estofadas e touciño entrefebrado, en salsa de manteiga de sarxa.

- Filete de robaliza á brasa con fiúncho de Florencia, olivas negras, laranxa, menta, piñóns e vinagre balsámico envellecido.

De sobremesa:
- Semifrío de café con mousse de chocolate negro e tuile de abelás.

- Torta sen glute de chocolate de Amedei e pistacho con xeado de chocolate branco.

Para beber, como non, cervexa:

Unha Lager da cervexaría Meantime, e unha Junction Ale, da cervexaría Sambrook's. Ofrécenche auga, ben embotellada ou ben de xerra. A embotellada cóbrana, a de xerra non.

Café: moi bo e cunha presentación moi ben coidada.

Prezo total da comida: 80,03£, que inclúe a comida, o 12,5% de propina polo servizo (a camareira que nos atendeu era madrileña, e atendeunos de marabilla desde que entramos ata que saímos, aínda á conta de gañarse unha pequena reprimenda da xefa de comedor) e 1£ de doazón para a fundación. Se é caro ou barato queda a criterio de cada un decidilo.

Dicir que esta libra de doazón para a fundación é de pago voluntario (non así a propina do 12,5%), e que se non se quere facer este pequeno donativo o camareiro retirarao sen facer preguntas. Nós fixemos o donativo sen maior problema, porque creo sinceramente que unha libra hoxe en día, nunha cidade como Londres, non é diñeiro.

En fin, que se algunha vez vos deixades caer por Londres e apetécevos unha boa comida, o restaurante Fifteen é unha boa opción. Pódese reservar mesa on-line aquí, e pódese cambiar a hora reservada ou cancelala en calquera momento (non piden número de tarxeta de crédito). Tambié se pode reservar por teléfono: +44 (0) 20 3375 1515. O restaurante atópase no 15 Westland Place London N1 7LP.

A única "pega" é que non estaba Jamie Oliver ese día no restaurante e non puidemos saudalo...jj. Polo demais, de marabilla...

Ah! e se ides e queredes un recordo do restaurante non vos esquezades de pedir un menú. Envólvenvolo e dánvolo como obsequio.

Fermento sen aluminio

2011-04-19T19:09:00.003+02:00

Desterrei o "fermento" Royal definitivamente da miña cociña. Non é que a marca Royal xa non me inspire confianza, nin que as miñas receitas xa non saian igual de ben. O motivo?: contén sulfato de aluminio.

A composición do fermento Royal é:
- Bicarbonato sódico
- Dous ácidos: fosfato monocálcico e sulfato de aluminio
- Almidón de millo, que fai que o po se manteña seco.

É pola presenza destes dous ácidos polo que se denomina ao po Royal "fermento de dobre acción": o fosfato monocálcico actívase ao entrar en contacto coa humidade da masa, e o sulfato de aluminio actívase coa calor do forno. E é esta dobre acción a que converte ao po Royal nun bo aliado á hora de facer masas levedantes, pero o problema, como xa dixen antes, é o seu contido en aluminio.

O aluminio é un metal que unha vez entra dentro do noso corpo (ben sexa por inxesta de alimentos, medicamentos, vacinas, por respiración ou por contacto a través da pel) pode provocar efectos negativos sobre a saúde: perda de memoria, dano ao sistema nervioso central, demencia, etc. Por este motivo deixaron de utilizarse na cociña os utensilios fabricados con este material, en favor do aceiro inoxidable, por exemplo.

Os efectos negativos do aluminio danse cando se acadan uns niveis altos deste composto no organismo. Calcúlase que unha persoa adulta inxere entre 7 e 9 mg de aluminio diariamente a través dos alimentos, co cal tampouco hai que comerse demasiado a cabeza con este tema, aínda que se se pode evitar, pois mellor que mellor...

A miña alternativa á utilización do po Royal non é a súa substitución polo bicarbonato sódico (non se pode substituír un polo outro, vale?), senón esta:

Trátase dun po moi parecido ao po de fornear, e cun uso moi similar, pero esta vez sen sulfato de aluminio. Os seus ingredientes son: almidón de trigo de cultivo ecolóxico, bicarbonato de sodio (do mesmo xeito que o po Royal) e bitartrato de potasio (obtido dos depósitos do fondo das botas de viño). É da marca francesa La Patelière.

A súa utilización é dun sobre (10 g) por cada 500 g de fariña. Tanto con este tipo de fermento, como co bicarbonato, como co po Royal hai que ser moi coidadoso coas cantidades. A repostaría é unha ciencia case exacta, química molecular, e as cantidades débense axustar o máis posible á receita. Unha pequena variación nos ingredientes ou nas cantidades é a que logo provoca comentarios do tipo: "Pois a min nunca me queda igual que a ti", ou outros polo estilo...

Eu cómproa na tenda de produtos ecolóxicos da miña cidade. Vén nun paquete de 8 sobres e o prezo desta alternativa ecolóxica é de 3€ os 8 sobres, o cal, aínda que é un pouco máis caro, creo que merece a pena polo que rende (dá para 4 kg de fariña).

ACTUALIZADO 25-7-2011:

O fermento químico que aparece nas fotos anteriores xa non está dispoñible na miña tenda habitual (problemas coa distribución, ao parecer). No seu lugar dispoñen agora desta:

É da marca alemá Bioreal, e tamén procede (ao igual que a anterior) de extractos de zume de uva concentrado. Contén ademais almidón de millo e bicarbonato sódico.

A súa utilización é igual tamén ao anterior, é dicir, un sobre de 10 g por cada 500 g de fariña. O seu prezo é de 1,50€ o paquete de tres sobres.

Logo tamén existen outras alternativas ao po Royal, os chamados gasificantes, que veñen en dous sobres separados, e que se mesturan no momento de preparar a masa antes de meter no forno. Quizais o máis coñecido sexa o da marca Hacendado:

A súa utilización é dun sobre branco e outro de cor por cada 200 g de fariña. O sobre de cor contén o gasificante (bicarbonato sódico) e o sobre branco contén os acidulantes (ácido málico e ácido tartárico). A pesar dos nomes destes ácidos, hai que dicir que o acedo málico atópase nas froitas acedas, tales como mazás, uvas, marmelos, etc. De feito o seu nome provén do nome en latín da mazá: Malus domestica. A medida que as froitas van madurando, o ácido vai desaparecendo das mesmas. Ten efectos laxantes. O seu codificación en alimentación é E-296. O ácido tartárico, tamén coñecido como cremor tártaro, atópase tamén de maneira natural nas uvas. É un conservante natural. O seu código alimenticio é E-334.

Este gasificante de Mercadona está fabricado en Novelda (Alacante) por Jesús Navarro S.A., e o seu prezo é de 35 céntimos a caixiña de 8 sobres dobres.

Outro gasificante de dobre sobre que atopei á venda, esta vez no Corte Inglés, é este:

Este gasificante tamén consta de dous sobres que han de engadirse á masa. O primeiro sobre contén bicarbonato como gasificante (60%) e o segundo sobre ácido cítrico (E-330) como acidulante (40%). O seu uso é de 5 a 8 sobres dobres por cada quilo de fariña.

Fai ao redor dun ano que o comprei e creo lembrar que o seu prezo roldaba os 50 céntimos a caixiña de 8 sobres dobres.

Para o que estea interesado en saber máis sobre fermentos químicos e bicarbonatos, pode picar nesta ligazón a El Rincón de Bea: Levaduras químicas, onde se dan máis detalles sobre as diferenzas que existen entre este tipo de levedantes.

Aí están as dúas alternativas, a ecolóxica e a convencional, así que que cada cal escolla a que máis lle guste...

III Cask Ale Festival

2011-04-02T19:20:00.002+02:00

O pasado xoves 17 de marzo, coincidindo coa festividade de San Patricio, celebrouse na Cervexaría O Moucho de Ourense a 3ª edición do Cask Ale Festival. As cervexas elixidas para esta ocasión pertencen, unha vez máis, á prestixiosa cervexaría de Shepherd Neame: Kent's Best Invicta Ale e Double Stout.

A cervexaría Shepherd Neame, situada en Faversham, condado de Kent, é famosa non só pola calidade das súas cervexas, senón tamén por ser a cervexaría máis antiga de Inglaterra: desde 1698 até os nosos días.

A cervexa Kent's Best é unha bitter, de 4,1% de alcol en volume, de corpo medio e ben equilibrada. Cor tostada lixeiro, cun marcado sabor a malta e coa acidez característica dos lúpulos Target e Goldings.

O experto cervexeiro Peter Ogie descríbea da seguinte maneira:

Unha ambient bitter*, na que se mestura exitosamente o dulzor da malta inglesa co amargor afrutado e floral dos lúpulos cultivados no condado de Kent, dando como resultado unha bebida limpa, satisfactoria e que convida a pedir outra (para beber, distendidamente, entre amigos).

*Descoñezo o significado de ambient bitter, posto que o termo ambient (ambiental) non pertence a ningunha subclasificación das bitter inglesas.

No logo da cervexa pódese ver un cabalo branco rampante, que é o símbolo de Kent, e que está relacionado con Hengist e Horsa, os dous irmáns e líderes lendarios dos primeiros poboadores anglosaxóns chegados desde a península de Iutlandia (actual Dinamarca), e que se asentaron nesa zona, alá polo século V d.C.

A outra cervexa que se ofrecía nesta edición do Cask Ale Festival era a Double Stout, tamén de Shepherd Neame.

Non é moi habitual que Shepherd Neame se pase ao "lado escuro", polo que é case unha rareza poder probar unha stout desta fábrica. Está fabricada polo mestre cervexeiro de Shepherd Neame Stuart Main en Irlanda.

Stuart Main

Eu quedeime sen probar a miña (problemas coas datas...) e é unha mágoa, porque a pesar de que non son fan deste estilo (poida que sexa porque por aquí é case imposible atopar unha stout que non sexa a arquipresente Guinness...) si que me tivese gustado probala. Que se lle vai facer...

Seguiremos esperando con ansia a próxima edición, mentres tanto aquí van algunhas fotos do evento:

"Technology can help us improve a lot of things, but great beer still needs the touch of great brewers."
(Stuart Main - Shepherd Neame's Head Brewer)

Prost!!!

Risotto con mexillóns, langostinos e trufa negra

2011-03-12T16:32:00.002+01:00

Encántame o risotto, non o vou a negar. Dá o mesmo os ingredientes que leve, é un prato delicioso, e o que presento hoxe non é unha excepción: Risotto con mexillóns, lagostinos e trufa negra.

A receita está inspirada no Risotto de trufa da páxina Las recetas de Sara, aínda que eu, esta vez, cambiei os champiñóns por mexillóns.

Esta vez o ingrediente que dá unión ao prato é a trufa negra, que desprende aquí todo o seu aroma e achega todo o seu sabor.

(Foto sacada de Le Marche Travel Guide.com)

A trufa negra (Tuber melanosporum) é un fungo que se atopa baixo o chan, en simbiose coas raíces de distintas árbores, principalmente aciñeiras, carballos e abeleiras. Colléitase de decembro a marzo, sendo as pricipais zonas produtoras o sur de Francia, España e Italia (en España son famosas as trufas de Sarrión, en Teruel). É un produto bastante caro, aínda que as de pequeno tamaño pódense atopar con facilidade en case calquera supermercado, envasadas en pequenos botes de cristal, a un prezo moi económico. Para saber máis sobre a trufa aquí poño unha ligazón a Mundotrufa.

Risotto con mexillóns, lagostinos e trufa negra

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 160 g de arroz arborio, carnaroli ou vialone nano
- 1 dente de allo
- 1 cebola pequena
- 1 trufa negra pequena
- 1 chorriño de vermú seco (extra dry)
- 1/3 de litro de caldo de peixe
- 1 kg de mexillóns
- Un bo chorro de auga mineral
- 100 g de colas de lagostinos peladas
- Queixo parmesano recentemente relado
- 50 g de manteiga
- Aceite de oliva
- Sal

PREPARACIÓN:
1- Límpanse ben os mexillóns, retirando ben todas as "barbas", e póñense a cocer nun chorro de auga mineral. Cando estean abertos retíranse do lume e sepáranse da casca. A auga de cocer os mexillóns cóase por un coador fino (mellor un de trapo) e resérvase para engadir despois ao risotto.

2- Mentres se abren os mexillóns ao vapor, vaise quentando nun cazo o caldo de peixe.

3- Nunha pota, refógase o dente de allo ben picado e a cebola picada nun pouco de aceite de oliva. Cando a cebola estea transparente engádese a metade da trufa negra, relada ou picada fina (eu utilizo un relador). Déixase fritir un minuto e engádese o chorro de vermú seco.

4- Unha vez evaporado o alcol do vermú, engádese o arroz, remóvese ben e déixase un minuto ao lume para que se impregne ben dos sabores e dos aromas que se atopan na cazola.

5- Pasado ese minuto, e sen deixar que se doure o arroz, engádese o primeiro cullerón de caldo quente. Vanse engadindo culleróns de caldo a medida que o risotto os vai "pedindo", sen deixar de remover. Cando se termine o caldo de peixe continúase coa auga de cocer os mexillóns ata que o arroz estea listo (uns 20 minutos, máis ou menos).

6- Cando o arroz está case a punto engádense as colas de lagostinos. Unha vez estean feitas as colas dos lagostinos (2 ou 3 minutos) apágase o lume e engádense os mexillóns (pódense reservar algúns para adornar ao final), a manteiga en anacos e o queixo parmesano relado (a cantidade vai ao gusto).

7- O risotto debe quedar meloso, nin moi líquido nin moi compacto. Debe deslizarse lixeiramente polo prato. Se non queda con esta textura pode engadirse máis parmesano se queda moi solto ou máis caldo se queda moi compacto.

8- Sérvese inmediatamente cun pouco de queixo parmesano recentemente relado e o resto da trufa negra tamén relada por encima.

PUNTUALIZACIÓNS:
- O vermú que eu uso é o Martini Extra Dry. O outro non serve porque é demasiado doce. Se non se ten o vermú seco pódese substituír por viño branco.

- Eu usei colas de lagostinos peladas conxeladas. Se se usan lagostinos frescos pódense (ou mellor dito, débense) aproveitar as cabezas e as cascas para preparar un delicioso fumet e empregalo para o risotto.

- Nin que dicir ten que usei mexillóns das rías galegas, sen ningunha dúbida os mellores do mundo.

- É conveniente usar algún dos tipos de arroz que mencionei antes polo seu alto contido en almidón. Se non se atopa ningunha destas variedades tamén se pode utilizar a variedade bomba, moito máis fácil de atopar.

- Hai que ter coidado coa sal neste prato, porque tanto o queixo parmesano como o caldo, como a auga de cocer os mexillóns xa traen sal, co que o mellor é esperar até o final para probar o punto de sal e rectificar se é necesario.

- Respecto ao parmesano (Parmigiano Reggiano) sempre digo o mesmo, merece a pena mercar a cuña de queixo e relala no momento de comer, que non mercar o parmesano que xa vén relado, que ten un sabor moito máis forte e moito máis artificial. A cuña custa un pouco máis, pero rende moito, aguanta máis tempo e sabe moitísimo mellor que o de bolsa.

Un prato moi sinxelo, barato, pero cun resultado espectacular...

Kedgeree de salmón afumado

2011-02-07T20:46:00.003+01:00

O kedgeree (pronunciado /ˌkɛdʒəˈriː/) é un prato moi típico da cociña inglesa, aínda que o seu nome lembre un pouco a outras latitudes.

A orixe do kedgeree é incerto. Hai dúas teorías: a primeira di que cando os ingleses estiveron en India, durante a época Victoriana (segunda metade do século XIX), descubriron este prato e que logo o levaron a Inglaterra. Curiosamente introduciron este prato como almorzo, e hoxe en día segue sendo moi típico alí tomar este prato ben cedo pola mañá. A segunda teoría di que é un prato orixinario de Escocia, e que foi levado á India polas tropas escocesas alí destacadas, tamén durante o Raj (/rɑːdʒ/) británico. Sexa cal for a súa orixe o que si parece certo é que o seu nome deriva do vocábulo indio Khichri (/ˈkʰɪtʃɽi/)que é o nome dun prato da gastronomía hindú cuxos ingredientes principais son arroz e legumes (normalmente lentellas).

O kedgeree ten moitas variantes, pero basicamente é un prato feito a base de arroz, peixe cociñado e desmigado e ovos cocidos, ademais de herbas e especias, como o curry ou a cúrcuma. O peixe máis tradicional para elaborar o kedgeree é o abadexo, aínda que pode usarse calquera peixe, mesmo afumado.

A receita está sacada do libro Brunch, un placer de fin de semana (Ed. Parragón, 2006), escrito pola australiana Jennifer Donovan.

Este é un deses libros de cociña que, a pesar de ser moi baratos, son dunha boa calidade, tanto o papel e a encadernación (é de tapa dura con sobrecuberta), como polas receitas que trae, que son realmente boas. Compreino na Cholloteca de Alacante a un prezo de risa (non recordo se foron 2 ou 3 euros), aínda que tamén o vin en Fnac por 4,95€.

A receita aparece no libro co nome Kedgeree de trucha ahumada (páx. 50-51), e o que eu fixen foi cambiar troita por salmón afumado, co que o resultado é moi similar.

Kedgeree de salmón afumado

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 25 g de manteiga
- Un chorriño de aceite de oliva
- 1 cebola pequena
- 1 culleradiña de garam masala
- 1 culleradiña de cúrcuma
- 2 vainas de cardamomo
- 1 rama pequena de canela
- 160 g de arroz
- 1/2 litro de caldo de peixe
- 100 g de salmón afumado
- 2 ovos
- 1 culleradiña de perexil picado
- 1 culleradiña de ceboliño picado
- 1 culleradiña de eneldo picado

PREPARACIÓN:
1- Nunha pota ponse a manteiga xunto co aceite de oliva e quéntase. Engádese a cebola picada e refógase ata que estea transparente.

2- Cando a cebola estea pochada engádese o garam masala, a cúrcuma, as vainas de cardamomo machucadas e a rama de canela, e déixase fritir durante un minuto.

3- Engádese o arroz e remóvese constantemente durante outro minuto máis para que se impregne ben de todos os sabores das especias. Engádese o caldo de peixe na proporción de 2 cuncas e media de caldo por cunca de arroz, e déixase cocer o arroz.

4- Mentres se coce o arroz, ponse a cocer os ovos en auga fría. A partir de que a auga rompe a ferver cóntanse 12 minutos. Pasado este tempo sácanse da auga e resérvanse.

5- Cando o arroz está listo retírase do lume, retírase a rama de canela, incorpórase a maior parte do salmón afumado cortado en tiras e remóvese ben.

6- Repártese o arroz en dous pratos, botando por enriba o resto de salmón afumado, os ovos cocidos pelados e cortados en metades ou en cuartos, e as herbas picadas: perexil, ceboliño e eneldo.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Pódese utilizar calquera variedade e arroz que nos guste. Eu utilicei arroz vaporizado, pero pódese usar algún arroz aromático como basmati ou xasmín. Por suposto cada variedade de arroz implica unha cantidade de caldo diferente e un tempo de cocción diferente.

- A receita orixinal usa caldo vexetal en lugar de caldo de peixe. A min gústame o sabor do caldo de peixe neste prato, pero pódese usar calquera dos dous.

- Se non atopades garam masala á venda podédelo elaborar na casa. Hai unha chea de páxinas que din como facelo, por exemplo esta: Garam masala, mesturando especias na casa.

- Eu non engado nada de sal porque o salmón afumado adoita ser bastante salgado. De todos os xeitos, convén comprobar o punto de sal antes de servir.

Un prato facilísimo e cun resultado realmente bo, para comer ao mediodía ou para cear e, se alguén quere (eu non...hh), tamén para almorzar...

Pilaf de quínoa con chourizo vexetariano e puré de pataca doce

2011-01-22T19:06:00.004+01:00

A receita de hoxe é unha receita Top Chef, e non porque sexa un prato laborioso, nin porque requira unha preparación técnica cualificada, senón porque está sacada do concurso televisivo Top Chef, do que me declaro seguidor (aínda que non o sigo tanto como me gustaría...).

Top Chef é un concurso televisivo norteamericano, pertencente á cadea Bravo TV, e que en España se emite no Canal Cocina. Neste concurso os participantes, todos eles excelentes cociñeiros, espremen o seu talento para sacar adiante as probas de enxeño ás que os somete o xurado, presidido polo prestixioso chef Tom Colicchio. Outro aliciente que ten o programa, especialmente para o público masculino, é que a presentación corre a cargo da modelo, actriz e escritora de libros de cociña Padma Lakshmi.

Cuns concursantes que son excelentes cociñeiros, as receitas non podían de ser menos que excelentes, como esta que hoxe traio: Pilaf de quínoa con chourizo vexetariano e puré de pataca doce.

A receita é da concursante da 1ª tempada Andrea Beaman, unha entusiasta da comida saudable e natural.

Aquí está a ligazón á receita orixinal: Quinoa Pilaf.

Pilaf de quínoa con chourizo vexetariano e puré de pataca doce

INGREDIENTES (para 2 persoas):

Para o puré de pataca doce:
- 1 pataca doce grande (boniato ou batata)
- 1/2 culleradiña de curry suave
- 1/2 cullerada de manteiga
- 1 chorriño de zume de limón (opcional)
- 1 chisco de sal

Para o pilaf de quínoa:
- 120 g de quínoa
- 1/3 de litro de caldo de verduras ou de pito
- 1 cebola pequena
- 1 dente de allo
- 1 allo porro pequeno
- 1 chourizo vexetariano
- Unha poliña de sarxa fresca
- 1 presa de arandos vermellos deshidratados
- Aceite de oliva
- Sal
- Pementa negra

PREPARACIÓN:
1- Lávase ben a quínoa nun coador baixo o chorro de auga para sacarlle a saponina que a recubre. Bótase nunha pota xunto co caldo. Cócese ata que se absorbe todo o caldo (ao redor de 15 minutos). Unha vez a quínoa está cocida apágase o lume, déixase repousar 5 minutos e remóvese ben cun garfo para soltala.

2- Mentres se coce a quínoa pélase a pataca doce, córtase pola metade ao longo, e ponse a cocer (preferiblemente ao vapor) ata que ao picala estea tenra (uns 15 a 20 minutos).

3- Mentres coce a quínoa e a pataca doce, pícase fino o dente de allo, a cebola e o allo porro, e póchanse nunha tixola cun chorro de aceite de oliva. Engádese sal e pementa negra.

4- Cando a cebola estea transparente engádese o chourizo vexetariano esmiuzado (resérvase un pouco para adornar o prato xa rematado) e as follas de sarxa ben picadas e refógase todo durante un par de minutos.

5- Finalmente engádese a quínoa cocida e os arandos vermellos picados e mestúrase todo ben.

6- Unha vez cocida a pataca doce tritúrase xunto coa culleradiña de curry, a manteiga, o zume de limón e o sal até obter un puré suave.

7- Para presentar o prato colócase un aro de servir pincelado con aceite de oliva (para que saia sen romper o pilaf) e énchese coa mestura de quínoa. Sácase o aro con coidado e ponse a metade do puré á beira. Adórnase cunha poliña de sarxa e o anaquiño de chourizo vexetariano que tiñamos reservado esmiuzado.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Aínda que o termo pilaf fai referencia inequívoca ao arroz (o pilaf é un prato asiático a medio camiño entre o cuscús e a paella), eu creo que o termo se refire aquí á forma de servilo facendo unha montaña coa quínoa.

- A pataca doce, batata, boniato, camote ou chaco (Ipomoea batatas) é un tubérculo da fimilia das Convolvulaceae, orixinario de sudamérica, que tamén chegou a Europa no século XVI da man de Cristóbal Colón. Hoxe en día China cultiva o 83% da produción mundial total.

A pataca (Solanum tuberosum) é outro tubérculo, cuxo nome deriva da batata, pero non ten case nada que ver con este. A similitude dos nomes explícase do seguinte modo: resulta que a pataca doce recibe en Haití o nome de batata. Cando os españois, posteriormente, descubriron a pataca en Perú, non viron ningunha diferenza entre ambos os tubérculos e déronlles o mesmo nome (ou parecido).
Outra curiosidade da pataca doce, unha variedade de batata de carne alaranxada e doce, é que canto máis preto do ecuador se cultive máis cantidade de azucre conterá.
Poño a ligazón á wikipedia para máis información: pataca doce.

- Na receita orixinal a pataca doce non se coce, senón que se asa ao forno, ao redor de 50 minutos a 190ºC, ou ata que estea tenra ao picala.

- Pódese substituír o puré de pataca doce por puré de pataca se nos gusta máis.

- Da quínoa xa falei algunha vez, así que tamén poño a ligazón á wikipedia para maior información: quínoa.

- Se se quixese utilizar arroz en lugar de quínoa tamén daría bo resultado, aínda que xa non sería tan nutritivo.

- Para empratar usei uns aros de aceiro específicos para este fin. Se non tedes estes aros non pasa nada, non queda tan vistoso pero igual de rico.

- En lugar de arandos vermellos tamén se poden empregar outros tipos de froitos deshidratados, como bagas de goji ou mesmo unhas pasas de Corinto. Os arandos deshidratados podémolos atopar xa na maioría de supermercados (eu vinos en Carrefour, Mercadona e Eroski), e as bagas de goji xa as venden até nas gasolineiras (o día que saquei as fotos utilicei bagas de goji en lugar de arandos deshidratados).

- A receita orixinal inclúe tamén entre os ingredientes uns cogomelos shiitake. Eu non os usei porque xa sen eles é un prato bastante consistente, pero supoño que quedarán moi ben. E se en lugar de shiitake se usan champiñóns pois tampouco pasa nada.

- Pódese usar sarxa seca en lugar de fresca, pero hai que ter en conta que as herbas secas dan máis sabor ao prato que as frescas, así que hai que ter coidado coas cantidades.

Unha receita fácil, totalmente vexetariana, moi nutritiva, e coa que quedar como un top chef...

Muffins de cabaza e améndoa

2010-12-27T20:02:00.004+01:00

A receita que publico hoxe parece unha reedición dos muffins de cabaza de Jamie Oliver que xa publicara hai algún tempo, pero esta vez os ingredientes cambian un pouco, aínda que segue aparecendo a cabaza crúa como ingrediente principal.

Esta vez a receita non é de Jamie Oliver, aínda que a súa autora, Harry Eastwood, tamén é inglesa e tamén ten un programa de cociña na tele. Está sacada do seu libro Red Velvet Chocolate Heartache: The ultimate feel-good book of natural cakes that taste naughty

A diferenza cos muffins de Jamie Oliver é que os que traio hoxe non levan nin noces picadas nin aceite, e a fariña de trigo é substituída por fariña de arroz e fariña de améndoa. Polo demais, o proceso de elaboración é bastante similar.

Teño que dicir que eu atopei esta receita no blog Bocados de Cielo, e que este, á súa vez, sacou a receita do blog Time4Tea. Unha mostra de que a receita é boa é que se vai pasando de blog en blog (esperemos que non termine o seu percorrido no meu...hh).

Muffins de cabaza e améndoa

INGREDIENTES (para 12 muffins):
- 200 g de cabaza crúa
- 160 g de azucre
- 100 g de fariña de améndoa
- 100 g de fariña de arroz
- A reladura e o zume dunha laranxa
- 2 ovos
- 2 culleradiñas de café de po Royal
- Un chisco de sal
- Azucre glas para botar por riba unha vez fríos

PREPARACIÓN:
1- Quéntase o forno a 180ºC. Tritúrase a cabaza o máis finamente posible. Resérvase.

2- Bátense os ovos co azucre até obter unha cor amarela pálido. Engádese a cabaza triturada crúa, as fariñas de améndoa e de arroz, o po Royal, o sal, a reladura e o zume de laranxa. Mestúrase todo ben.

3- Repártese esta mestura en 12 moldes de muffins e métese no forno a 180ºC durante 45 minutos.

4- Sácanse do forno, déixanse arrefriar completamente e bótase por riba un pouco de azucre glas.

PUNTUALIZACIÓNS:
- A fariña de améndoa non é máis que améndoa moída fina, do mesmo xeito que a fariña de arroz que non é máis que arroz en po. A fariña de arroz que eu utilizo é de arroz integral, ecolóxica, da marca Luz de Vida. Ultimamente xa podemos atopar nos supermercados este tipo de fariña xunto ao resto de fariñas convencionais. Se non podedes atopar esta fariña podédela substituír por fariña de trigo.

- A cabaza debe triturarse crúa, con ou sen pel, iso xa vai ao gusto de cada un. Iso si, en caso de usar a pel, esta ha de estar perfectamente limpa.

- O tempo de cocción no forno (45 minutos) pode parecer esaxerado para uns muffins, sobre todo se comprobamos como nos outros blogs dan outras indicacións de tempo: en Time4Tea danlle 20 minutos mentres que en Bocados de Cielo danlle de 12 a 15 minutos (descoñezo o tempo de forno que indica a receita orixinal de Harry Eastwood). O tempo de cocción, como sempre, depende de cada forno, e no meu, están perfectos ao cabo de 45 minutos...

- Os moldes pódense encher até preto do bordo posto que, aínda que si soben un pouco pola acción do po Royal, non hai perigo de que se espalle a masa fóra dos moldes ao cocer.

- Débense usar moldes de muffin, non de madalena. Aínda que teñen unha forma similar, os moldes de madalena adoitan ser de papel bastante lixeiro, e non aguantarían unha masa tan consistente como a dun muffin sen abrirse e espallarse no forno. Non hai que esquecer que as madalenas elabóranse cunha masa moito máis lixeira e esponxosa. Eu uso uns moldes de silicona que funcionan bastante ben e que, ademais, son reutilizables.

- Pódese substituír a reladura e o zume de laranxa por reladura e zume de tanxerina. Queda igual de ben.

- A pesar de non levar ningún tipo de graxa (o cal, xunto co uso da fariña de arroz, fainos máis saudables), mantéñense esponxosos e con textura húmida durante varios días (os suficientes antes de desaparecer da mesa...hh)

Unha receita das que a min me gustan: rápida, doada e cun resultado boísimo...

Spaghetti Bolognese vexetariano

2010-12-12T13:56:00.002+01:00

A receita de hoxe é case unha repetición dos Spaghetti Bolognese con carne que xa publicara hai tempo, só que esta vez é unha receita totalmente vexetariana: Spaghetti Bolognese vexetariano.

O único que fixen é substituír a carne de vaca por soia texturizada que, unha vez rehidratada, emprégase do mesmo xeito que se fose carne auténtica, pero ofrecendo certas vantaxes:

- A primeira é o seu sabor, posto que ao non ter un sabor definido, absorbe os sabores da salsa na que se cociñe, neste caso salsa de tomate. A verdade é que deixamos de preparar os espaguetis con carne porque a carne picada cada vez ten peor sabor e, aínda que a pique o carniceiro diante de ti, non sempre sabe ben. Así que, unha vez descuberta a soia texturizada e as vantaxes que ofrece ante a carne picada, desterramos esta última definitivamente da nosa cociña.

- A segunda é que, ao vir deshidratada, pódese ter sempre na casa e rehidratala un cinco minutos antes de ser utilizada.

- A terceira é o seu prezo, posto que é un produto moi barato aínda que se trate de soia de procedencia ecolóxica.

- A cuarta é que rende moito. Cun paquete de 200 gramos de soia texturizada deshidratada pódese facer esta receita até 6 veces.

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 160 g de espaguetis
- 30 g de soia texturizada deshidratada
- Un dente de allo
- Unha cebola mediana
- Un bote de tomate frito ou tomate natural triturado
- Unha culleradiña de tomate concentrado
- Alfábega, tomiño e ourego secos
- Sal
- Pementa negra recentemente moída
- Aceite de oliva
- Queixo parmesano recentemente relado

PREPARACIÓN:
1- Ponse unha pota ao lume con abundante auga e algo de sal, e cócense os espaguetis o tempo que nos indiquen as instrucións do paquete.

2- Mentres, ponse os 30 gramos de soia deshidratada nun bol e cóbrese con auga fría. Ao cabo de cinco ou seis minutos escórrese ben apertándoa un pouco contra o coador para que solte ben toda a auga.

3- Quéntase un pouco de aceite de oliva noutra pota máis pequena. Pícase o dente de allo e a cebola e engádense á pota. Déixase fritir sen que se queimen.

4- Cando estean fritos engádese a soia rehidratada, mestúrase todo ben e engádese o tomate frito e o tomate concentrado. Sazónase con sal, con pementa e coas herbas aromáticas secas. Déixase cociñar durante uns minutos.

5- Unha vez cocidos os espaguetis escórrense ben, repártense en dous pratos e bótase a salsa boloñesa por encima. Se se quere, pódese relar algo de queixo parmesano por encima.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Como xa dixen antes, este prato ten a vantaxe de que todos os ingredienes que se utilizan na súa elaboración pódense ter na casa, e por tanto podemos preparar este prato, por exemplo, nun día festivo en que non hai nada aberto, ou calquera día que non nos apeteza saír a comprar ao súper.

- Eu utilizo tomate frito ecolóxico de Carrefour, que non ten nada que ver cos tomates fritos convencionais que podemos atopar na maioría de supermercados. Este que eu uso ten tanto un sabor como unha textura moito máis suaves. Ao ser tomate frito non necesita un tempo de cocción tan prolongado que se fose tomate triturado cru, posto que este ten que cociñarse durante un anaco.

- Pódese prescindir do tomate concentrado, pero este dálle un sabor moi agradable á salsa. Cunha cullerada das de sobremesa é máis que suficiente.

- A soia texturizada que eu uso é da marca italiana La Finestra sul Cielo, e é ecolóxica.

En todo o que teña que ver coa soia sempre é mellor consumir produtos ecolóxicos para tratar de evitar os transxénicos.

- Tanto as herbas aromáticas que se utilizan nesta receita como a cantidade delas a utilizar é opcional. Eu poño o tres que eu uso.

Receita rápida de facer, saborosa e, sobre todo, sa...

Saúde!!

Revolto de morcilla de León con mazá

2010-11-13T19:28:00.003+01:00

A receita de hoxe é para min, como gran afeccionado aos revoltos, un luxazo, tanto por poder dispor de morcilla fresca de León (xentileza de Diego e Cris, grazas!!), como polo riquísima que está.

A receita é unha mestura entre a que nos pasou Cristina e outra do libro 22 Minutos do cociñeiro mallorquino de Canal Cocina Julio Bienert "Julius".

E digo mestura porque Julius proponnos neste libro un Revolto de morcilla de Burgos con mazá (páx. 152-153), e eu o único que fixen foi substituír a morcilla de Burgos por morcilla de León, nada máis.

Ao contrario do que poida parecer, este tipo de embutidos feitos con sangue non son un produto tipicamente español, aínda que si sexa moi típico nalgunhas zonas de España, como Castela e León, Asturias, etc. En Alemaña, por exemplo, tamén se elaboran as Blutwurst (salchichas de sangue). Aquí en Galicia, a pesar da nosa tradición de cría de porco e de elaboración de embutidos, a morcilla non goza nin de arraigamento nin de popularidade.

Parece ser que a morcilla ten a súa orixe en Grecia. Segundo Platón (O Mithaïcos), a morcilla foi inventada polo grego Aftónitas, e aparece xa mencionada na Odisea de Homero, aínda que sen mencionar a palabra "morcilla" propiamente, senón que Homero menciona "un ventre cheo de graxa e sangue". Tras a conquista de Grecia polos romanos, estes tomaron para si os costumes gastronómicos gregos. Máis tarde, e a medida que os romanos expandían o seu imperio por todo o continente europeo ían levando consigo os seus costumes, e no caso da Península Ibérica desenvolveuse unha tradición porcina que aínda perdura nos nosos días.

A morcilla é un embutido que se fai principalmente con sangue de porco coagulada xunto con outros ingredientes. Nas morcillas de León, ou murciellas en leonés, engádese gran cantidade de cebola xunto con allo, pemento, unto (graxa) de porco e sal, e, ao contrario que a morcilla de Burgos, nunca leva arroz.

Ao contrario do que poida parecer polo ingrediente principal, este revolto ten un sabor moi suave e moi agradable, e esta suavidade recálcase aínda máis co uso de ingredientes doces como a mazá ou as uvas pasas.

Revolto de morcilla de León con mazá

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 1/2 morcilla de León
- 4 ou 5 ovos
- Unha mazá
- Unha presa de piñóns
- Unha presa de pasas sultanas

PREPARACIÓN:
1- Ponse a quentar un chorro de aceite de oliva nunha tixola. Mentres, quítase a pel da morcilla. Unha vez o aceite está quente bótase a morcilla desmigada e remóvese ben.

2- Mentres se vai fritindo a morcilla pélase a mazá e córtase en dados de 1 cm. máis ou menos. Cando a morcilla leva uns 5 minutos fritíndose engádense os dados de mazá, as uvas pasas e os piñóns, e vólvese a remover todo ben.

3- Pasados uns 2 ou 3 minutos engádense os ovos e remóvese cunha espátula ata que os ovos estean callados.

4- Servir ben quente.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Non é necesario engadir sal, nin pementa, nin allo, nin nada. A morcilla xa é suficiente condimento para os ovos. De todos os xeitos, non está de máis comprobar o punto de sal antes de servir e axustalo se é necesario.

- Pódese usar calquera variedade de mazá. Eu usei Granny Smith, que é unha variedade que me encanta.

Se pasades por León (ou se, coma min, tedes a alguén que pase por vós...hh) non dubidedes en levar algunha morcilla para casa. Merece a pena...

Risotto con bacon, fabas vermellas e romeu

2010-10-31T19:56:00.004+01:00

Aínda que a publico hoxe, esta receita é todo un clásico na miña cociña. Levo anos facéndoa, e iso é o mellor indicador de que unha receita é boa, ou non?. A receita en cuestión é Risotto con bacon, fabas vermellas e romeu.

A receita é de Jamie Oliver, e está sacada do seu libro La cocina de Jamie Oliver (RBA, 2004, aínda que a edición orixinal de Penguin Books, The Naked Chef, é de 1999), aínda que no libro aparece co nome Risotto con panceta, judías pintas y romero. Como vedes cambiei touciño entrefebrado por bacon (o sabor afumado do bacon paréceme máis interesante) e as fabas pintas por fabas vermellas.

Teño que dicir que ao principio non me decidía a facer este risotto porque eu, como a maioría da xente que non probou esta combinación, pensaba: "arroz con fabas? non sei...". Decidinme a facelo porque esta é a primeira frase da receita no libro: "Este é o meu risotto favorito: simplemente é extraordinario". E de verdade que o é, extraordinario...

O risotto é un prato italiano a base de arroz, con textura cremosa, case caldoso. A variedade de arroz para elaborar este prato é importante (non serve calquera arroz!!), ten que ser unha variedade rica en almidón para que quede un arroz "legato" (ligado). Eu elaborei o meu coa variedade arborio, aínda que tamén se poden utilizar carnaroli, vialone nano e, se non se atopan as anteriores italianas, a española bomba tamén está ben. Para saber máis cousas sobre o risotto podedes botar unha ollada á receita Risotto con chourizo vexetariano na que explicaba algunhas cousas máis.

Risotto con bacon, fabas vermellas e romeu

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 160 g. de arroz arborio, carnaroli, vialone nano ou bomba
- 1 cebola mediana
- 1 dente de allo
- 100 g. de bacon
- 2 poliñas de romeu fresco (resérvanse as puntas para decorar os pratos)
- 1 chorriño de vermú extra seco (extra dry) ou viño branco
- 1/2 litro de caldo de pito ou de verduras
- 150 g. de fabas vermellas cocidas
- 50 g. de manteiga
- 50 g. de queixo parmesano recentemente relado
- Sal
- Pementa negra recentemente moída
- Aceite de oliva

PREPARACIÓN:
1- Ponse o caldo nun cazo e quéntase.

2- Na pota onde se vai a facer o risotto bótase un chorro de aceite de oliva. Sofríxense o allo e a cebola picadas no aceite. Cando a cebola estea transparente (ollo que non se queime!) engádese o bacon cortado en dados e un chisco de pementa. En canto se empece a dourar o bacon engádense as follas de romeu, dáselle unha volta e engádese o arroz.

3- Déixase que o arroz se frita, pero sen que se doure, removéndoo constantemente (non pasa nada aínda que crepite un pouco). Aos 2 ou 3 minutos engádese o chorriño de vermú e déixase que se evapore o alcol.

4- En canto se teña evaporado o alcol engádese o primeiro cullerón de caldo quente e un pouco de sal. Báixase un pouco o lume e remóvese ben. A partir deste momento vanse engadindo culleróns de caldo quente a medida que o arroz vai absorbendo o anterior, e remóvese con frecuencia.

5- Pasados uns 15 minutos compróbase a cocción do arroz. Se está algo duro séguese engadindo caldo ata que estea cocido e brando, pero enteiro.

6- Cando o arroz estea no seu punto, engádense as fabas vermellas cocidas e reméxese con suavidade. Retírase a pota do lume e engádese a manteiga e o queixo parmesano e reméxese outra vez todo con coidado. Próbase o punto de sal e rectifícase se é necesario.

7- Sérvese inmediatamente, sen deixalo repousar (non é unha paella!), cando aínda está cremoso. Adórnase coas puntas das ramas de romeu. Lévase a cuña de queixo parmesano á mesa xunto co relador por se alguén quere relar un pouco máis de queixo por encima.

PUNTUALIZACIÓNS:
- O resultado final no prato ten que ser un arroz cunha textura cremosa, sedosa, parecida ao arroz con leite. Se queda moi espeso pódese engadir un pouco máis de caldo ou de manteiga, volvendo rectificar o punto de sal se fose necesario.

- Á hora de sazonar hai que ter en conta que o queixo parmesano tamén achega o seu toque salgado ao prato.

- Poderíase utilizar outro queixo curado tipo Grana padano ou mesmo Manchego, pero o que mellor queda é o Parmigiano-Reggiano. Xa comentei nalgunha ocasión que este queixo, aínda que é un pouco caro, paga a pena mercar a cuña e relalo na casa porque unha vez aberto aguanta bastante na neveira e o sabor do queixo recentemente relado é excelente. O queixo "parmesano" que vén xa relado en bolsas ten un sabor bastante deficiente e unha vez aberto o paquete hai que consumilo deseguido, co cal ás veces hai que acabar tirándoo.

- En lugar de bacon pódese utilizar touciño entrefebrado (panceta), como na receita orixinal. Iso vai ao gusto.

- É moito mellor utilizar romeu fresco. As herbas frescas teñen un sabor máis suave e delicado que as secas. En caso de non telo a man, o romeu seco fai un apaño.

- O caldo pode ser de pito ou de verduras, dá igual, pero mellor se é feito na casa ou, mesmo mellor, se é ecolóxico. Para este risotto adoito utilizar o caldo de pito ecolóxico de Aneto:

- As fabas vermellas pódense cocer en casa, pero é moito máis cómodo se xa se compran cocidas en bote ou en lata. Só hai que escorrer e listo. Para dúas persoas é mellor utilizar botes pequenos que se poidan gastar dunha soa vez. Cos botes grandes sempre teño o mesmo problema: que uso a metade das fabas, gardo a outra metade na neveira e acabo tirándoas porque en cuestión de poucos días acábanse estragando.

- Pódese utilizar calquera variedade de faba. A min gústame a vermella polo sabor pero sobre todo pola cor, que fai un contraste moi bonito co arroz.

- As cantidades de manteiga e de queixo parmesano son ao gusto, pero non se deben suprimir se se quere conseguir o sabor característico deste prato.

- Pódese usar vermú ou viño branco, con calquera destas dúas bebidas está ben, pero eu prefiro o vermú. Se utilizades vermú, que sexa extra seco, tipo Martini Extra Dry ou Noilly Prat. O Martini Bianco non serve porque é demasiado doce.

- A combinación deste risotto cunha focaccia de tomates cherry recentemente feita é espectacular.

A pesares desta chea de indicacións e puntualizacións, é un prato moito máis sinxelo do que aparenta, e o que o proba repite, seguro.

Doce de marmelo en pota express

2010-10-09T10:51:00.005+02:00

O doce de marmelo, ou carne de marmelo, é algo que todo o mundo sabe facer ou, polo menos, todo o mundo coñece a alguén que o fai en casa e que sabe como facelo. Aproveitando que estamos en tempada, eu propoño hoxe unha maneira de facelo moito máis rápida e fácil que o método tradicional, e cuxo resultado é igual de bo: doce de marmelo en pota express.

O marmelo é o froito do marmelo ou membrilleiro (Cydonia oblonga), unha árbore da familia das rosáceas, emparentado coa maceira e coa pereira. É orixinario do Cáucaso, no suroeste cálido de Asia (Irán, Acerbaixán, Armenia, Xeorxia e Paquistán), desde onde se desprazaría a países veciños. De feito, a mellor variedade de marmelo provén da rexión de Cydonia, en Creta, e que atopamos no seu nome científico. Carlomagno foi quizais o maior responsable desta expansión, porque ordenou plantar membrilleiros en todos os xardíns ben abastecidos.

A mazá de ouro, é dicir, o marmelo, foi a froita que Paris, príncipe de Troia, ofreceu a Afrodita ao escollela como a máis guapa entre Hera, Atenea e a propia Afrodita. Afrodita, a cambio, ofrecera a Paris entregarlle a Helena, a esposa de Menelao, rei de Esparta, considerada por aquel entón a muller máis fermosa do mundo. Para conseguir a Helena, Paris foise a Esparta para poder seducila, e unha vez feito isto con axuda de Afrodita, os dous fuxiron a Troia, episodio que desencadeou a guerra de Troia. Quen ía dicir o que é capaz de armar un simple marmelo...hh

Outra curiosidade máis: O seu cultivo foi anterior ao da mazá. En Grecia ofrecíase nas vodas, e era a noiva a que, antes de entrar na cámara nupcial, mordía o marmelo para perfumar o seu alento e que este non resultase desagradable ao noivo. E tamén debido ao seu perfume, era costume antigamente colocar unha destas froitas como ambientador nos roupeiros para perfumar a roupa.

Doce de marmelo

INGREDIENTES (para un quilo e medio aprox.):
- 1 kg. de marmelo limpo, xa sen o corazón
- 600 g. de azucre
- 1/2 rama de canela (opcional)

PREPARACIÓN:
1- Lavar ben os marmelos, sacarlles o corazón e, sen pelalos, cortalos en anacos non demasiado pequenos. Botalos directamente á pota express.

2- Cando levemos un quilo aproximado de anacos de marmelo, engadir o azucre e a rama de canela.

3- Pechar a pota express e, desde que empeza a saír o chorro forte de vapor (no meu caso cando alcanza a segunda raia), contar uns 8 minutos. Ao cabo deste tempo retirar do lume e esperar a poder abrir a pota.

4- Unha vez aberta a pota, retirar a rama de canela e bater ben coa batedora.

5- Pasar a recipientes perfectamente limpos e deixar arrefriar.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Non é necesario botar nada de auga nin ningún outro líquido xunto co marmelo e o azucre. O mollo que solta a froita será suficiente para que cozan.

- A rama de canela non é necesaria, é dicir, pódese facer só con marmelo e azucre, aínda que a canela dálle un toque.

- Antes de bater, se vos gusta o marmelo moi espeso, pódese quitar un pouco do líquido no que están a flotar os anacos cocidos de marmelo. Este líquido gárdase porque ao arrefriar callará e quedará unha especie de xelea de marmelo.

- Os recipientes con doce de marmelo pódense gardar no conxelador onde aguantarán perfectamente durante todo o ano.

- Normalmente cómese acompañado de queixo, calquera tipo de queixo, aínda que tamén se pode empregar como ingrediente en sobremesas, por exemplo as Tartaletas de paínzo e marmelo que xa publicara con anterioridade.

Esta receita, como en todas as que se utiliza a pota express, afórranos unha chea de tempo e de enerxía á hora de preparar este doce e, de paso, tamén nos aforra algunha que outra queimadura producida polas salpicaduras de marmelo á hora de remexer e remexer...

Focaccia de tomates cherry

2010-08-25T19:42:00.000+02:00

Xa publicara con anterioridade a receita da focaccia de cebola, pero xa que estamos en época de tomates, imos facer este delicioso pan con tomates cherry, que é un ingrediente que queda moi pero que moi ben.

O tomate é o froito da tomateira (Solanum lycopersicum), planta da familia das solanáceas, á que tamén pertencen a pataca, a berenxena ou os pementos. É orixinario de sudamérica, concretamente da zona de Ecuador, Perú e o norte de Chile. Chegou a España en 1540 procedente de Tenochtitlan (México), capital do imperio azteca, onde se coñecía como xitomātl, "froito con embigo", polo que aínda segue recibindo o nome de jitomate en boa parte dos estados mexicanos. Os españois distribuírono polas súas colonias no Caribe e tamén o levaron a Filipinas, por onde entrou en Asia.

Hoxe en día o maior produtor de tomate do mundo é China, cuns 20 millóns de toneladas anuais, mentres que España produce ao redor de 5 millóns de toneladas.

O tomate cherry, ou cereixa, (Solanum lycopersicum var cerasiforme) é a variedade máis pequena das case cen variedades de tomate que se cultivan en todo o mundo.

A receita está sacada do libro La cocina de Jamie Oliver (RBA, 2004, páx. 187).

Focaccia de tomates cherry

INGREDIENTES:
Para a masa:
- 300 g. de fariña de forza
- 1 vaso (uns 150 ml.) de auga morna (uns 20ºC)
- 1 chorro de aceite de oliva virxe extra
- 5 g. de sal
- 5 g. de azucre
- 1 sobre de 5,5 g. de fermento de panadaría deshidratada, ou ben 14 g. de fermento fresco de panadaría
- Tomiño seco
- Un dente de allo prensado ou ben un chisco de allo deshidratado moído

Para pór por riba:
- Aceite de oliva
- Tomates cherry ben maduros cortados pola metade
- Ourego, alfábega e tomiño secos

PREPARACIÓN:
1- Para preparar a masa botamos nun bol amplo todos os ingredientes, pondo a fariña no fondo.

2- Cun garfo empezamos a mesturar ata que teña unha consistencia que nos permita amasar. Nese momento envórcase a mestura no mesado e amásase todo ben durante uns 10 minutos estirando a masa e envolvéndoa para que colla aire no seu interior.

3- Ao terminar de amasar bótase algo de fariña no mesado onde estivemos amasando e colócase a masa encima da fariña. Bótase algo máis de fariña por riba da masa e faise un corte profundo cun coitelo ben afiado en forma de cruz, o que axudará ao levedado. Tápase a masa co mesmo bol co que empezamos a mesturar e déixase repousar ata que dobre o seu volume (entre unha hora e media e dúas horas, dependendo da temperatura ambiente).

4- Pasado este tempo, vólvese amasar outra vez durante uns 5 minutos, facendo que expulse todo o aire que se atopa dentro da masa. Cando volvamos ter unha masa lisa e sen aire, estiramos con axuda dun rolete ata que quede do tamaño da bandexa de forno (ou algo menos) e cun grosor duns 2 ou 3 centímetros. Como di Jamie Oliver no seu libro: "Non vos preocupedes se non vos sae perfecta e simétrica: Suponse que é un pan rústico, así que xa tedes a escusa ideal!".

5- Bótase un chorro de aceite de oliva por encima da masa e esténdese ben. Presionamos coa punta dos dedos por toda masa para facer os buratos característicos deste pan e colocamos en cada burato unha metade de tomate coas sementes cara arriba.

6- Bótanse as herbas aromáticas e déixase levedar novamente durante outra hora ou hora e media.

7- Pasado este tempo e, con moito coidado, metemos en forno prequentado á máxima temperatura durante uns 15 minutos ou ata que vexamos que a masa teña unha bonita cor tostada. Sácase do forno e déixase arrefriar sobre unha reixa.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Para esta receita deben utilizarse tomates tirando máis a maduros que a verdes. Cabe lembrar que os tomates verdes non se deben de consumir (especialmente crus) porque conteñen un alcaloide venenoso chamado solanina.

- Tanto a variedade de herbas aromáticas como a cantidade varía segundo o gusto de cada un.

- A maneira máis tradicional de cortar este pan é en tiras finas.

Un pan perfecto para acompañar calquera comida ou ben para comer só. Delicioso...

Cookies de chocolate

2010-08-09T20:31:00.003+02:00

Hoxe imos cunha receita de galletas: as arquicoñecidas cookies de chocolate.

E digo arquicoñecidas porque todo o mundo probounas algunha vez, e practicamente a todo o mundo lles gustan.

Esta receita está sacada do libro Ministry of Food de Jamie Oliver, que se publicou en castelán co nome de Escuela de Cocina. Tamén se fixo unha serie para a televisión, emitida en España no Canal Cocina, baixo o nome de Jamie embajador de la cocina.

INGREDIENTES:
Masa base:
- 125 g. de manteiga
- 100 g. de azucre
- 1 ovo grande, preferiblemente caseiro ou ecolóxico
- 100 g. de fariña de repostaría
- 25 g. de copos de avea
- 1/4 de culleradiña de po Royal
- 1/2 culleradiña de sal

- 50 g. de chocolate branco
- 50 g. de chocolate negro

PREPARACIÓN:
1- Sacar a manteiga da neveira uns 15 minutos antes de empezar a preparar a masa, ou ben, metela no microondas uns segundos para que abrande un pouco, pero sen que se derreta.

2- Nun bol, mesturar a manteiga co azucre ata que se forme unha pasta cremosa, espesa e homoxénea. Bater o ovo aparte cun garfo e engadilo ao bol da manteiga con azucre e mesturar ben. Engadir a fariña tamizada, os copos de avea, o po Royal, e o sal. Picar ben finos os dous chocolates cun coitelo e engadilos ao bol. Mesturar todo ben até conseguir unha masa homoxénea.

3- Meter o bol na neveira durante unha hora para que endureza un pouco a masa e sexa máis fácil despois facer as galletas.

4- Prequentar o forno a 190ºC. Ir facendo unhas bólas de masa, esmagalas un pouco e colocalas sobre un Silpat, tapete de forno ou unha bandexa engraxada para fornear.

5- Meter ao forno uns 30 minutos ou ata que se vexa que teñen os bordos de cor marrón, pero sen que se queimen.

6- Sacar do forno e deixar arrefriar sobre unha reixa para que se poñan crocantes.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Eu fago dúas quendas de 12 galletas cada unha, é dicir, 24 galletas en total.

- Tamén, se se quere, pódese substituír o chocolate pola reladura dunha laranxa e dun limón, co que obteriamos unhas citrus cookies.

- A verdade é que se pode engadir o que se queira á masa base, por suposto sempre dentro dunhas cantidades: froitos secos, uvas pasas, dátiles, etc.

- Mantéñense frescas durante uns días, sobre todo se se gardan nunha caixa de metal, aínda que non durarán moito, asegúrovolo...hh.

Unhas galletas sinxelísimas, rapidísimas, que están moi boas e que, grazas á avea, son un pouco máis saudables. Non hai escusa...

The End of History

2010-07-23T15:59:00.002+02:00

Xa falaramos un par de veces da cervexaría Brewdog de Fraserburgh, Aberdeenshire (Escocia), famosa por fabricar as cervexas máis fortes do mundo, e tamén pola guerra aberta que mantiñan coa cervexeira alemá Schorschbräu. Estas dúas cervexarías viñan disputándose desde facía uns meses o título de "cervexeira que fabrica a cervexa máis forte do mundo", e tamén, aínda que de maneira subliminar, o orgullo patriótico de cada unha delas.

Todo comezou cando os rapaces de Brewdog anunciaron que fabricaran a cervexa máis forte do mundo: a Tactical Nuclear Penguin, de 32% de alcol.

Isto non gustou aos alemáns de Schorschbräu, que responderon dicindo que eles xa presentaran, aínda que sen tanta publicidade, a súa Schorschbock de 40% de alcol.

Os escoceses responderon tres meses máis tarde coa súa Sink the Bismarck, de 41% de alcol, en clara alusión ao afundimento do famoso acoirazado alemán por parte dos aliados.

Por se fose pouco co nome da cervexa, fixeron tamén un vídeo satírico no que ridiculizaban aos alemáns:

Sink the Bismarck! from BrewDog on Vimeo.

Cando parecía que os de Schorschbräu, máis comedidos, non ían responder a tal provocación, sacan no mes de maio a súa Schorschbock de 43% de alcochol...

...baixo o titular de: The Frankonian Empire strikes back! (O Imperio Alemán devolve o golpe), e terminan cun: 'cause Frankonian men don't dress like girls (supoño que non necesita tradución, non?...hh)

Pois ben, alguén esperaba que a xente de Brewdog non fose responder a isto?

A resposta apareceu onte mesmo na páxina web de Brewdog: The End of History.

The End of History é unha Ale belga loura, de 55% de alcol en volume, macerada con estrugas das Highlands escocesas e con bagas de xenebreiro.

Por suposto, tamén hai vídeo promocional:

The End of History from BrewDog on Vimeo.

O nome desta cervexa está sacado do libro O fin da historia e o último home (The End of History and the Last Man) escrito polo filósofo americano de orixe xaponesa Francis Fukuyama. Neste controvertido libro, Fukuyama define a historia como a evolución do sistema político, e di que a democracia occidental é o punto final na evolución política do ser humano e, por tanto, da historia. James Watt e Martin Dickie escolleron este nome para a súa cervexa porque con esta cervexa pretenden pór un punto e final na evolución "alcólica" da cervexa, o final da cervexa, o "non vai máis"...

Como se pode ver, as botellas veñen forradas en pel auténtica de esquío gris ou de armiño (foron fabricadas por taxidermistas con animais que foran atropelados), todas co seu certificado de autenticidade. Con este toque de excentricidade pretenden levar ao límite o deseño nas botellas de cervexa, é dicir, algo acorde coa cervexa que levan no seu interior. Non debe preocuparse ninguén polo número de esquíos ou de armiños mortos nas estradas escocesas, posto que a produción é moi limitada: 12 botellas nada máis, das cales só 11 están "vestidas". En total usáronse 4 esquíos grises e 7 armiños, co cal non hai problema coa subministración de abrigos de pel para a cervexa.

Ah! Por se alguén estaba interesado en mercar algunha das 12 botellas, dicir que xa están esgotadas a pesar do seu prezo: 700£ (840€) o esquío e 500£ (600€) o armiño.

En fin, haberá que ver se hai resposta por parte de Schorschbräu, porque eu non estou moi seguro de que sexa este o Fin da Historia...

Saúde!!!

Cosmopolitan

2010-07-09T21:29:00.001+02:00

Hoxe deixamos de lado a comida para propor un cóctel de moda: o Cosmopolitan.

Imaxe de www.cointreau.es

A orixe do Cosmopolitan non está demasiado clara, e non se sabe de certo quen foi o primeiro barman en preparalo e en bautizalo con ese nome. Uns din que a súa orixe hai que buscala en Provincetown, Massachusetts; outros din que o primeiro en preparalo foi Neal Murray, do Cork'N Cleaver Steakhouse de Minneapolis; tamén John Caine, que ten varios locais en San Francisco; Cherly Cook, un camareiro de Florida; e por último Toby Cecchini, un camareiro do The Odeon en Manhattan (Nova York). A quen corresponda: Thank you!!.

O que si se sabe é que o Cosmopolitan foi creado nos anos 70, pero non foi até os anos 80, con Madonna como principal impulsora, e sobre todo os anos 90, grazas á serie de televisión Sexo en Nova York (Sex and the City), en que a súa popularidade subiu como a espuma, posto que era o cóctel preferido de Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker), a principal protagonista da serie. Quizá sexa por este feito que se considere un cóctel feminino, pero a min sedúceme igualmente...

Os ingredientes principais deste cóctel son: vodka, licor de laranxa, zume de arandos vermellos (cranberries) e zume de lima.

O vodka non é necesario que sexa da máxima calidade. Eu uso Absolut, que está bastante ben, pero un Eristoff ou un Stolichnaya están ben tamén.

Como licor de laranxa podemos usar Triple Seco, aínda que se usamos Cointreau ou Grand Marnier o resultado será moito mellor.

Como zume de arandos eu uso un concentrado que comprei hai algún tempo en Ikea Food. Ao ser concentrado non é necesario botar tanta cantidade. O "problema" é que é concentrado de blueberries, que son os arandos azuis, tan comúns nas zonas montañosas de Galicia. O resultado é un cóctel cunha cor máis escura do normal.

En xaneiro de 2007, a marca de zumes Granini lanzou o seu zume de arandos vermellos (cranberries), non sei se propiciado polo auxe deste cóctel, e que se pode atopar xa na maioría de supermercados. O zume de arandos tamén se vende en tendas de produtos naturais, de nutrición ou herboristerías, posto que é bo para as infeccións das vías urinarias, aumenta o colesterol bo (HDL), protexe e fortalece as paredes dos capilares, entre outras propiedades.

O zume de lima pode substituírse por zume de limón, iso vai ao gusto.

As proporcións varían dunha receita a outra, así que poño as miñas medidas:

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 4 chupitos de Cointreau
- 1 chupito de vodka
- 1 e 1/2 chupitos de concentrado de arandos (ou 2 chupitos de zume de arandos)
- O zume de 1 lima ou de 1 limón

Imaxe de www.perfectcocktail.net

PREPARACIÓN:
1- Métense as dúas copas tipo Martini na neveira. Se non hai tempo, énchense as dúas copas con xeo e auga para que se vaian arrefriando mentres se prepara o cóctel.

2- Bótanse todos os licores e o zume de arándanos na cocteleira con 4 ou 5 cubiños de xeo. Esprémese a lima (ou o limón) e bótanse tamén á cocteleira tanto o zume como os anacos de froita espremida. Axítase ben.

3- Vértese, a través do filtro, nas dúas copas sen xeo.

4- Adórnase cunha tira de pel de lima ou de limón en cada vaso.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Como xa dixen, pódese adornar cunha tira de lima ou de limón, pero hai outro adorno (garnish) moito máis cool: a pel dunha laranxa quentada cun chisqueiro e espremida cos dedos para que se queimen os aceites esenciais da laranxa sobre as copas, enchéndoas de aroma. Aquí poño un vídeo de demostración no que Merlin Griffiths, embaixador de Bombai Sapphire, provoca unha "explosión de aroma" sobre un Sapphire Cosmopolitan:

Véndoo a el parece sinxelísimo, pero teño que dicir que eu tenteino e aínda non o conseguín...

- É moito mellor usar lima ou limón fresco en lugar de usar o que vén embotellado.

- Eu puxen as medidas que nos gustan na casa, pero un verdadeiro Cosmopolitan sempre leva máis vodka que licor de laranxa. Cada un debe adaptar o cóctel ao seu gusto persoal.

- Por suposto, existen moitas variacións sobre este cóctel, por exemplo: utilizar vodka con sabor a cítrico ou a framboesa, do tipo Absolut Citron, Absolut Mandrin ou Absolut Raspberri, para darlle un toque diferente; ou usar curaçao azul en lugar de licor de laranxa, co que obteriamos un Blue Cosmopolitan; ou un Barbados Cosmopolitan, no que substitúe o vodka por ron de Barbados; ou o Cointreaupolitan, no que se emprega Cointreau como único licor; e así moitas máis...

- Como aperitivo está moi ben pero, a pesar de ser de cor rosa, hai que tomalo en serio (sobre todo se nos pilla co estómago baleiro...)

Para min, o mundo da cocteología e a mixología é un terreo por descubrir pero... aos poucos.

Saúde!!

Torta de millo de Guitiriz

2010-07-02T17:42:00.004+02:00

Hoxe imos cunha sobremesa de lenda: a torta de millo de Guitiriz.

E digo de lenda porque existe unha lenda que nos "explica" a orixe desta sobremesa, que vén dicir o seguinte:

No lugar de O Boedo había unha cidade pola que pasou a Sagrada Familia en busca de acubillo. Chamaron ás portas de varias casas porque chovía incesantemente, pero ningunha llo quixo dar. Incluso un zapateiro arroxoulle unha forma a Xesús. Chamaron entón á porta dunha muller que tiña varios fillos. Todos eles estaban a chorar da fame que tiñan. A muller díxolles que só podía aloxalos pero non darlles de comer. Entón a Virxe díxolle á muller que collese cinzas do fogar e que amasase unha torta con elas. Ao principio, a muller foi reticente, e dicía que non se podería amasar nada cunhas simples cinzas, porque a masa non ligaría. Pero ante a insistencia da Virxe, a muller accedeu a amasar e cociñou unha torta coa que alimentou a todos os presentes. Ante a incredulidade da muller, a Virxe dixo que era tan seguro que aquela torta estaba feita de trigo como que o lugar de O Boedo desaparecería baixo as augas aquela mesma noite por non darlles acubillo. E así foi, á mañá seguinte todo o pobo desaparecera baixo as augas, ben, todo o pobo non, só quedou a salvo a casa daquela humilde familia.

Como vedes, é unha desas moitas lendas que falan de cidades desaparecidas baixo as augas debido á pouca hospitalidade da xente rica, e nas que sempre hai unha familia pobre que accede a dar acubillo ao necesitado, e que acaba salvándose das represalias de quen se supón que non ten ese tipo de sentimentos...

Guitiriz é un pobo da provincia de Lugo, famoso polas súas augas medicinais e o seu balneario, pero tamén por este doce do que hoxe falamos.

Se buscades esta receita atoparedes moitas versións e todas diferentes. Eu seguín a receita de delokos, pero adaptei as cantidades para 6 ovos porque a primeira vez que a fixen coa receita para 8 ovos desbordouse do molde ao subir no forno e queimóuseme parte da masa no fondo.

Torta de Guitiriz

INGREDIENTES:
- 110 g. de fariña de millo
- 110 g. de fariña de trigo
- 1 cullerada de glute de trigo (7 g.)
- 6 ovos medianos, preferiblemente caseiros ou ecolóxicos
- 150 g. de manteiga de vaca cocida
- 240 g. de azucre máis un pouco para botar por riba
- 10 g. de fermento Royal
- A reladura dun limón
- Un chorro de anís (licor)
- Un chisco de sal

PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 180ºC. Mestúrase a manteiga a temperatura ambiente co azucre, a reladura de limón e o anís, e bátese coas varillas ata que se forme unha masa homoxénea.

2- Vanse engadindo os ovos uno a un ata que estean ligados na masa. Engadir o sal.

3- Engadir as fariñas tamizadas, o fermento e o glute, e mesturar coidadosamente ata que non queden grumos.

4- Verter nun molde tipo coroa e botar un pouco de azucre por encima antes de meter no forno. Fornear durante 30 ou 35 minutos a 180ºC coa placa inferior e o aire.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Pódese utilizar fariña de forza en lugar de fariña normal. Nese caso xa non será necesario engadir glute.

- Aquí en Galicia, a manteiga de vaca cocida pódese atopar con certa facilidade no supermercado na zona de refrixerados, aínda que non se atopa en todos. Véndena a granel, é dicir, envasada en anacos de diferentes tamaños.
Tamén se pode preparar na casa, para iso, simplemente ponse manteiga normal a lume moi suave e vaise sacando a escuma que vai aparecendo na superficie. Cando deixe de aparecer escuma déixase arrefriar. Solidificarase e xa estará lista para ser usada. Se non a atopades e tampouco vos apetece preparala, usade manteiga normal, aínda que o resultado non será o mesmo. Aquí poño unha foto onde se ve a diferenza entre as dúas manteigas:

A manteiga normal ten unha cor pálida, mentres que a manteiga cocida ten unha cor amarela máis intensa. Úsase normalmente para bicas, roscóns, etc.

- Pódese botar o azucre ou ben antes de meter no forno, como fixen eu, ou ben xusto despois de sacar do forno, como nos indica delokos. Eu prefiro botar o azucre antes para que se forme esa costra doce, como na bica, pero só hai que botar unha capa moi lixeira, porque se non, o peso do azucre fará que se afunda na masa ao subir.

- O anís ha de ser licor, non semente. Non vos preocupedes polo alcol, porque se evaporará dentro do forno.

- O molde que se debe usar é o de rosca, posto que é o típico deste doce.

- A cor amarela intensa débese principalmente a tres factores: a fariña de millo, os ovos caseiros e a manteiga cocida de vaca.

Como vedes, é unha sobremesa de elaboración moi sinxela, só hai que mesturar os ingredientes, verter no molde, meter ao forno e listo, e o resultado é francamente bo...

Polbo á prancha

2010-05-29T00:25:00.004+02:00

Hoxe imos cunha receita moi sinxela pero ao mesmo tempo moi boa, unha receita que se probades, ben seguro que repetiredes: polbo á prancha.

Xa contei nalgunha ocasión que en terras galegas o polbo considérase un manxar. O arquicoñecido polbo á feira consiste simplemente en polbo cocido, aderezado con pemento, bo aceite de oliva e un chisco de sal gordo. Se se acompaña cuns cachelos cocidos na mesma auga do polbo ou simplemente cun anaco dun bo pan de Cea, entón convértese nun prato espectacular.

Pero, aínda que o polbo se consome por toneladas en Galicia, paradoxalmente a inmensa maioría de galegos comérono da mesma maneira durante toda a súa vida: á feira, e é unha pena porque a verdade é que este cefalópodo dá para moito máis. E iso é o que imos facer hoxe, probar a cociñalo dunha maneira algo diferente.

Polbo á prancha

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- Un polbo pequeno
- 4 ou 5 patacas
- Aceite de oliva virxe extra
- Pemento (doce ou picante, ao gusto)
- Perexil picado
- Sal Maldon

PREPARACIÓN:
1- Se, coma min, tedes a sorte de poder mercar o polbo cocido na feira ou nalgún dos postos que cada domingo se colocan en multitude de puntos da cidade, pedide dúas racións, pero sen picar e sen aderezar. Levádeo a casa e deixade que arrefríe completamente.
Se non é así, cocede o polbo durante 40 ou 45 minutos ou ata que estea tenro e deixádeo arrefriar.

2- Unha vez o polbo estea frío separamos os brazos, cortamos a parte dianteira (o extremo) e reservamos. Collemos a parte traseira do tentáculo (a máis grosa), colocamos un coitelo ben afiado entre as dúas filas de ventosas e cortamos ao longo para separar ese anaco en dúas partes alargadas. Imos repetindo esta operación con todos os tentáculos do polbo.

3- Pomos unha prancha antiadherente ao lume e deixamos que se quente ben. Mentres, asperxemos os anacos de polbo con aceite de oliva e impregnamos por todas partes. Cando a prancha estea ben quente colocamos os anacos de polbo e deixamos que se marquen polos dous lados.

4- Mentres se asa o polbo, preparamos o aderezo. Para iso botamos nun bol aceite de oliva virxe extra e perexil picado e mesturamos ben.

5- Unha vez o polbo estea listo, colocámolo nunha fonte, botamos un pouco de pemento, asperxemos coa mestura de aceite e perexil, e un chisco de sal Maldon.

6- Servir inmediatamente e gozar...

PUNTUALIZACIÓNS:
- Como xa mencionei antes, o mellor acompañamento para este prato son uns cachelos cocidos na mesma auga do polbo, ou simplemente un bo anaco de pan do día. Nós adoitamos cocer unhas patacas ao vapor, que tamén están deliciosas aderezadas do mesmo xeito que o polbo.

- É importante deixar que o polbo se arrefríe de todo despois de cocido, porque deste xeito evitamos que se desprenda a pel cando se estea asando na prancha.

- A pel debe quedar crocante, pero non se debe queimar.

O dito, un prato moi sinxelo pero non por iso de baixa categoría, senón todo o contrario...

II Cask Ale Festival

2010-05-17T19:40:00.003+02:00

O pasado xoves, e despois de máis dun ano de longa espera, celebrouse na cervexaría O Moucho a segunda edición do Cask Ale Festival.

Despois do éxito obtido na primeira edición deste festival coa cervexa inglesa Bishops Finger, de Shepherd Neame, esta vez tocoulle a quenda a outra excelente cervexa da mesma fábrica: Master Brew.

A Master Brew é a cask ale máis coñecida e máis vendida no condado de Kent e, do mesmo xeito que a Bishops Finger, utiliza exclusivamente cebada e lúpulo cultivados no devandito condado. Shepherd Neame fabrica as súas cervexas na cidade de Faversham desde 1698, o que a converte na fábrica de cervexa máis antiga de Inglaterra.

Segundo nota de cata do experto en cervexas Peter Ogie:

Master Brew é unha session bitter* limpa, seca e refrescante, cun toque de dozura, pero cun firme e vibrante lupulizado e cun persistente amargor final.

* As session bitter, tamén chamadas ordinary bitter, son cervexas inglesas, tostadas, de até 4,1% de alcol.

A Master Brew ten unha gradación alcohólica de 3,7%, e moi pouco gas, o que fai que sexa moi fácil beber máis da conta... Vén sen pasteurizar, o cal significa que é unha cervexa viva e totalmente natural, e que ten unha durabilidade moito menor que calquera cervexa pasteurizada.

Aquí van algunhas fotos do picado do primeiro barril...

... e este é o resultado:

Esperemos que este festival se consolide e que podamos seguir gozando destas fantásticas cervexas por estas terras sen ter que achegarnos até a Gran Bretaña...

Saúde!!!

Revolto de espaguetis de mar con xamón

2010-04-20T00:31:00.003+02:00

Na miña anterior entrada falaba do Galician caldo de Jamie Oliver na que preparaba o tradicional caldo galego pero substituíndo o grelo, que é a verdura típica destas terras e deste prato, por alga wakame (Undaria pinnatifida). Pero isto de utilizar wakame como substituto do grelo non foi idea de Jamie Oliver, senón de Antonio Muiños, de Portomuiños, empresa dedicada desde fai máis dunha década á comercialización das algas do litoral galego. E por iso hoxe vou preparar un revolto con espaguetis de mar en conserva.

O espagueti de mar (Himanthalia elongata) é unha alga atlántica, que se atopa na área que vai desde Noruega a Portugal. Ten unha cor pardo e forma cintas que poden alcanzar os 3 metros de lonxitude. Estas cintas despréndense no inverno coa chegada dos primeiros temporais, o que fai que sexa moi fácil atopala na costa. En galego recibe o nome de correa ou cinta debido á súa forma.

A utilización das algas na cociña non é nada novo. En países como Xapón ou Chile consúmense desde hai séculos. Aquí empezan a introducirse e cada vez resulta máis fácil atopalas nos supermercados. Pódense atopar deshidratadas ou en conserva, o que as fai moi pouco perecedoiras e moi fáciles de utilizar (e ademais son moi baratas...).

Na páxina web de Portomuiños explícannos moi ben as propiedades nutritivas das algas:

Alimentación e cociña

No mundo comercialízanse moitas especies de algas para uso alimentario. Nas nosas costas atopamos moitas especies distintas de algas, con todo, só unhas poucas se comercializan para uso alimentario. Son un mundo novo por descubrir.

As algas cómense fundamentalmente porque son verduras moi sas e nutritivas. Destaca a súa gran riqueza en vitaminas e minerais, elementos hoxe escasos nos alimentos máis comúns da nosa dieta tradicional. Teñen moitos minerais e algúns deles, como o calcio, magnesio, ferro, fósforo, potasio ou iodo, na cantidade suficiente para cubrir unha porcentaxe moi ampla da cantidade que se recomenda inxerir diariamente. Son alimentos que achegan gran diversidade e cantidade de vitaminas, como vitamina A, C ou vitaminas do grupo B tan escasas e necesarias hoxe en día.

Algunhas son moi ricas en proteínas, polo que se recomenda a súa inclusión nas dietas vegetarianas ou dietas pobres en proteínas animais.

Son ricas en fibra e fitocoloides, sustancias que actúan favorecendo a mobilidade intestinal e ademais sacian, polo que son adecuadas en dietas de adelgazamento.

Son pobres en graxas e hidratos de carbono, polo que son un alimento recomendado en dietas hipocalóricas.

Ademais de ser sas e nutritivas teñen sabores, texturas e cores que as fan moi versátiles na cociña.

(http://www.portomuinos.com/)

Este revolto de espaguetis de mar con xamón é un prato que veño facendo desde hai bastante tempo, porque é un prato que se prepara moi rápido, tanto que normalmente leva máis tempo comelo que preparalo, e tamén por todas as propiedades e beneficios que, como vimos, achegan as algas.

Revolto de espaguetis de mar con xamón

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 4 ou 5 ovos caseiros ou ecolóxicos
- 1 dente de allo
- 1 lata de espaguetis de mar en conserva
- 70 g. de xamón picado
- Pementa negra recentemente moída
- Perexil picado

PREPARACIÓN:
1- Pícase fino o dente de allo e dóurase nunha tixola. Mentres se vai dourando o allo escórrense as algas.

2- Cando o allo estea dourado (ollo que non se queime!) engádense as algas á tixola. Remóvese un pouco e engádense os taquiños de xamón. Xusto despois engádense os ovos, engádese pementa negra recentemente moída e vaise removendo cunha espátula a medida que van callando os ovos.

3- Sérvese nos pratos cun chisco de perexil picado por riba.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Pódense substituír os tacos de xamón por gambas peladas, o que fará que este prato sexa un pouco máis mariñeiro. Outra opción sería simplemente eliminar o xamón ou as gambas deixando só as algas.

- Non é necesario cociñar as algas nin o xamón, e o ovo cociñarase ao gusto de cada cal.

- Non é necesario engadir sal posto que o xamón xa leva suficiente cantidade de sal.

O dito, un prato moi saudable e moi recomendable se tedes pouco tempo para cociñar...

Galician caldo

2010-03-31T12:42:00.003+02:00

Fai un par de días aparecía nalgúns xornais a noticia de que Jamie Oliver, o coñecido e televisivo cociñeiro inglés, decidira pór os seus ollos en Galicia preparando unha das receitas máis ancestrais da nosa gastronomía: o caldo galego. Pero parece ser que, como os grelos son algo difíciles de conseguir pola Gran Bretaña, substitúe estes por a alga wakame, pero iso si, das rías galegas...

Foto de David Loftus

A noticia (aquí deixo en ligazón á mesma en La Voz de Galicia) é... ía dicir sorprendente, pero non, non porque non debería sorprender a ninguén que os mellores cociñeiros poñan os seus ollos nos produtos galegos (e non só de marisco viven os galegos...), senón máis ben curiosa, e por varios motivos:

Primeiro polo nome, porque non deixa de ser curioso lelo en inglés. A min sóame un pouco posh (ou preppy, como dirían en norteamérica). Imaxinádevos a cara que porían as nosas avoas si visen a carta dalgún restaurante elegante de Londres na que che cobren a ración de "Galician caldo" a 20 pounds...

Segundo, porque non deixa de ser curioso que Jamie Oliver prepare unha das receitas que a miña nai (e todas as nais de Galicia) prepara en casa de toda a vida...

E terceiro, porque non deixa de ser curioso o uso dun ingrediente tan "innovador" neste prato como é a alga wakame (Undaria pinnatifida), como substituto da verdura galega máis tradicional: o grelo (Brassica rapa). O uso das algas en Galicia, até fai ben pouco, limitábase ao fertilizado de leiras, e aínda hoxe seguen sendo un ingrediente de uso pouco común.

Aínda que Jamie Oliver leve a fama, a verdade é que a receita é de Antonio Muiños, de Portomuiños, empresa de Cambre (A Coruña) dedicada desde 1998 á comercialización das algas galegas, chegando xa a súa distribución aos cinco continentes. Esta empresa ten como clientes aos máis prestixiosos cociñeiros, como Ferran Adrià, Pedro Subijana, Joan Roca, Juan Mari Arzak, Santi Santamaría, Quique Dacosta, Andoni Aduriz ou o galego Marcelo Tejedor, que cualificou a Antonio como o "gurú" das algas.

E esa fama é a que fixo que Jamie Oliver mandase a un equipo de colaboradores a Cambre para facer unha reportaxe sobre Portomuiños e as súas algas, e que foi publicado no último número da súa revista Jamie Magazine.

Aquí poño a ligazón á receita na páxina oficial de Jamie Oliver: Galician caldo with wakame seaweed.

Non é esta a primeira vez que vexo a Jamie Oliver usando un ingrediente típico da cociña galega. No episodio 12 da 2ª tempada de Oliver's twist (Jamie and the soccer girls) Jamie preparaba uns pementos de Padrón, entre outras tapas "typically Spanish", para as mozas do equipo feminino de fútbol, posto que a capitá do equipo era española.

Se se pon de moda a comida galega en Inglaterra, acabaremos atopando nos menús dos restaurantes londinienses a famosa frase "Pementos de Padrón,uns pican e outros non", pero en versión Rei Zentolo: Little green hot peppers from Padrón, ones are spicy, anothers don't...

Afundir o Bismarck

2010-03-21T21:27:00.003+01:00

Fai cousa de tres meses publicaba neste blog unha entrada que levaba por título Tactical Nuclear Penguin vs Schorscbock, na que comentaba a "guerra" aberta entre as cervexeiras Brewdog (Escocia) e Schorschbräu (Alemaña) por saber cal das dúas produce a cervexa máis forte do mundo. Os escoceses acababan de fabricar a súa Tactical Nuclear Penguin, cun 32% de contido alcólico, e os alemáns sacaran, case pola mesma data a súa Schorschbock de 40% de alcol.

Pois ben, o pasado 19 de febreiro presentouse en Londres a última creación de Martin Dickie e James Watt, de Brewdog, co provocador nome de Sink the Bismarck (Afundir o Bismarck)

A Sink the Bismarck é unha IPA cuádrupla, co cuádruplo de lúpulo, o que a fai catro veces máis amarga, e conxelada catro veces para conseguir así un aumento no volume de alcol: 41%. "Esta cuádrupla lupulización dá como resultado un aroma afrutado, resinoso e especiado. O sabor a malta, mel e aceite de lúpulo supón un ataque frontal ás papilas gustativas, como un torpedo de amargor de lúpulo que dura e dura".

Esta cervexa só está dispoñible a través de Internet, na tenda de Brewdog, ao módico prezo de 40£ (uns 44,50€) a botella de 33 cl. Iso si, inclúe un tapón para poder pechala se, loxicamente, non se consome dunha soa vez (iso sería como beberse case media botella de whisky...hh).

Por si o nome da cervexa non fose suficiente para avivar os ánimos dos alemáns, tamén lanzaron un vídeo promocional no que aparecen os cervexeiros escoceses facendo unha parodia sobre, como non, o afundimento do Bismarck, aquel mítico acoirazado alemán que crían invencible e que acabou no fondo do mar na primeira operación que lle foi encomendada, o 27 de maio de 1941, durante a chamada Batalla do Atlántico.

Sink the Bismarck! from BrewDog on Vimeo.

Á parte desta polémica coa cervexeira alemá Schorschbräu, Brewdog protagonizara xa algunha outra anteriormente, como a que xurdiu a raíz do lanzamento da Tokyo*, a "fantástica e intergaláctica stout envellecida en carballo", de 18,2% de alcol. Naquel momento era a cervexa máis forte do Reino Unido e houbo unha gran alarma por todo o país por unha cervexa que eran "tres pintas nunha botella". O alto contido alcohólico desta cervexa parecía ir en contra de todas as campañas en favor do consumo responsable de alcol, polo que no Reino Unido levaron as mans á cabeza. Entón decidiron crear unha cervexa tan suave que está mesmo por baixo da clasificación legal de cervexa e non é o suficientemente forte para pagar impostos como cervexa. Trátase da Nanny State, unha Ale de 1,1% de alcol.

Por suposto o nome tamén é sarcástico, posto que "Nanny State é un termo pexorativo que se refire ao proteccionismo estatal, ao intervencionismo económico e ás políticas reguladoras (económicas, sociais ou de calquera outra natureza) e á percepción de que estas políticas se están institucionalizando como práctica común". (wikipedia)

En fin, que estes cervexeiros parece que teñen na polémica a súa mellor baza para publicitar a súa cervexa. Agora toca esperar a ver si os alemáns contraatacan con outra cervexa que supere a esta, ben en alcol ou ben en polémica.

Estaremos atentos aos acontecementos...

Saúde!!

Trufas de crema de augardente e mascarpone

2010-03-07T18:29:00.003+01:00

Como aínda me queda crema de augardente na neveira da última remesa que preparei, estiven a buscar receitas de sobremesas que a empregan como ingrediente, e atopei no blog de Pepinho (i-recetas) esta que, polo fácil e polo rápida, convenceume enseguida. Trátase das súas Trufas de Baileys e mascarpone, que eu reconvertín en Trufas de crema de augardente e mascarpone.

Aínda que non son unhas trufas propiamente ditas, levan ese nome pola forma, moi similar á das trufas.

INGREDIENTES:
- 125 g. de queixo mascarpone
- 100 g. de chocolate branco
- 50 g. de manteiga a temperatura ambiente (pomada)
- 8 galletas Digestive
- 4 culleradas de crema de augardente
- Coco relado para rebozar

PREPARACIÓN:
1- Tritúranse as galletas ata que queden reducidas a po e derrétese o chocolate branco (no microondas ou ao baño maría) con 10 g. de manteiga.

2- Nun bol mestúrase o queixo mascarpone, o chocolate branco derretido, os 40 g. restantes de manteiga, as galletas trituradas e a crema de augardente. Remóvese ben para que quede unha masa lisa e homoxénea.

3- Métese na neveira durante unhas horas para que a masa endureza e colla consistencia suficiente para poder facer as boliñas facilmente.

4- Bótase o coco relado nun prato fondo. Vanse facendo as boliñas, bótanse no coco e vanse rebozando ben. Vanse colocando en moldes de trufas ou ben nun prato directamente.

5- Métense na neveira para que volvan coller consistencia.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Ao facer as boliñas é conveniente meter as mans baixo o chorro de auga fría para que a calor das mans non as derreta.

- Pepinho usa na súa receita 10 biscoitos dos que levan azucre por encima. Eu tamén a fixen usando eses biscoitos, pero gústame máis como queda usando as Digestive, que poden ser normais ou, como eu, de laranxa. Pódese usar calquera galleta, pero é importante trituralas ben finas para que non aparezan grumos nas trufas, e hai que ter en conta ademais o peso das galletas, que influirá no número de galletas que vaiamos utilizar.

O dito, unha sobremesa facilísima e cun resultado e unha presenza excelentes. Así que se vos gusta a crema de augardente (ou a crema de güisqui) esta sobremesa, ben seguro, gustaravos tamén...

Focaccia de cebola

2010-02-21T20:44:00.003+01:00

Na miña anterior entrada acompañaba o Risotto con chourizo vexetariano cunha focaccia de cebola. Ben, pois hoxe porei a receita deste pan rústico italiano tan bo e tan fácil de facer...

Como xa dixen, a focaccia (fogaza en galego, do latín focacia, plural de focacius "cocido na borralla") é un tipo de pan plano, cuberto dalgún ingrediente como especias, herbas, queixo ou outros que lle darán sabor. É un pan tradicional da gastronomía de Liguria, onde recibe o nome de fûgassa. A particularidade deste pan reside en que serve para aproveitar restos de comida que nos sobren, algún queixo, pataca ou algunha hortaliza, como a cebola que usaremos hoxe.

A receita está sacada do libro La cocina de Jamie Oliver (RBA, 2004, páx. 187).

A masa que eu utilizo para facer a focaccia é a mesma que a que fago para a pizza, é dicir, utilizo os mesmos ingredientes na mesma proporción, só que ao final non divido a masa en dúas (para facer dúas pizzas) e déixoa levedar dúas veces en lugar dunha soa.

Focaccia de cebola

INGREDIENTES:
Para a masa:
- 300 g. de fariña de forza
- 1 vaso (uns 150 ml.) de auga morna (uns 20ºC)
- 1 chorro de aceite de oliva virxe extra
- 5 g. de sal
- 5 g. de azucre
- 1 sobre de 5,5 g. de fermento de panadaría deshidratada, ou ben 14 g. de fermento fresco de panadaría
- Tomiño seco

Para pór por encima:
- Unha cebola grande ou dúas pequenas
- Un dente de allo
- Sal
- Tomiño fresco
- Vinagre
- Aceite de oliva

PREPARACIÓN:
1- Para preparar a masa botamos nun bol amplo todos os ingredientes, pondo a fariña no fondo.

2- Cun garfo empezamos a mesturar ata que teña unha consistencia que nos permita amasar. Nese momento envórcase a mestura no mesado e amásase todo ben durante uns 10 minutos estirando a masa e envolvéndoa para que colla aire no seu interior.

3- Ao terminar de amasar bótase algo de fariña no mesado onde estivemos amasando e colócase a masa encima da fariña. Bótaselle á masa algo máis de fariña por riba e faise un corte profundo cun coitelo ben afiado en forma de cruz, o que axudará ao levedado. Tápase a masa co mesmo bol co que empezamos a mesturar e déixase repousar entre unha hora e media e dúas horas.

4- Mentres tanto imos preparando a cebola. Para iso quentamos un chorro de aceite de oliva nunha tixola e botamos o dente de allo picado fino, a cebola cortada en tiras finas, un bo puñado de tomiño fresco e un pouco de sal. Fritimos durante uns minutos pero sen deixar que a cebola se ennegrezca (terminará de cociñarse no forno). Engadimos tres culleradas de vinagre, baixamos o lume e deixamos fritir uns 3 minutos máis. Ao cabo deste tempo apagamos e reservamos.

5- Pasado este tempo, vólvese amasar outra vez durante uns 5 minutos, facendo que expulse todo o aire que se atopa dentro da masa. Cando volvamos ter unha masa lisa e sen aire, estiramos con axuda dun rolete ata que quede do tamaño da bandexa de forno (ou algo menos) e cun grosor duns 2 ou 3 centímetros. Como di Jamie Oliver no seu libro: "Non vos preocupedes se non vos sae perfecta e simétrica: Suponse que é un pan rústico, así que xa tedes a escusa ideal!".

6- Presionamos coa punta dos dedos por toda masa para facer os foxos característicos deste pan.

7- Engádese un chorriño de aceite de oliva virxe extra á mestura de cebola frita e esparéxese por encima da masa volvendo presionar un pouco para que se impregnen os sabores na masa.

8- Deixamos levedar novamente durante outra hora ou hora e media e, con moito coidado, metemos en forno prequentado á máxima temperatura durante uns 15 minutos ou ata que vexamos que a masa teña unha bonita cor tostada.

9- Déixase arrefriar un pouco e córtase transversalmente en tiras dun centímetro de grosor aproximadamente.

PUNTUALIZACIÓNS:
- O tempo de cada levedado depende, sobre todo, da temperatura do lugar onde estea a repousar a masa. Se é verán tardará ao redor dunha hora e media, e se é inverno tardará unhas dúas horas.

- Eu utilicei vinagre de framboesa que me quedaba do ano pasado, pero un bo vinagre de viño tinto (como aparece na receita de Jamie Oliver) ou algún outro que vos guste tamén irán perfectos.

- En lugar de cebola tamén se poden utilizar chalotas.

- Eu utilizo unha pedra de forno para pór encima da reixa do forno. Compreina fai xa bastante tempo en Pórtico (véndese como "Pedra para pizza") e non lembro o seu prezo, pero fora bastante económica. A vantaxe de utilizar esta pedra é que a masa non se queima e cócese uniformemente.

- Tamén utilizo papel de forno para facer o segundo levedado e así poder trasladar a masa máis comodamente á pedra de forno quente.

A focaccia serve para acompañar calquera prato de comida italiana, como risotto ou pasta, pero mesmo soa é deliciosa...

Risotto con chourizo vexetariano

2010-02-10T19:58:00.001+01:00

No anterior post publicaba a receita do chourizo vexetariano, e nesta ocasión vou publicar unha receita de risotto na que uso ese chourizo.

Esta receita está baseada no Risotto con cipolle bianche dolci, cotechino e timo (Risotto con cebolas brancas doces, cotechino e tomiño) do libro La cocina italiana de Jamie, de Jamie Oliver (RBA, 2007, páx. 148-149).

O risotto é, como o seu nome indica (variación de riso) un prato tradicional italiano realizado con arroz como ingrediente base. É orixinario do norte de Italia, concretamente das zonas do Piamonte e Lombardía, que son as zonas de Italia onde máis se cultiva o arroz.

Para facer un bo risotto non vale calquera variedade de arroz. Ten que ser unha variedade que teña moito almidón (polo que é conveniente non lavalo antes de utilizalo) porque nos interesa que quede cunha consistencia cremosa, untuosa, un arroz "legato", é dicir, ligado, e que se deslice suavemente polo prato. As variedades máis adecuadas para realizar un bo risotto son as italianas carnaroli (orixinario de Novara e Vercelli, no Piamonte), arborio (que toma o seu nome da cidade onde se cultiva, tamén na provincia de Vercelli) e vialone nano (que se utiliza sobre todo na zona do Véneto). As mellores variedades son, sen dúbida, as dúas primeiras, e por sorte son cada vez máis fáciles de conseguir por aquí. Son un pouco caras pero merece a pena. Se non tedes a sorte de conseguilas, o arroz bomba é unha variedade máis española que se pode equiparar ás italianas tanto en prezo como en calidade, e que tamén iría perfecta para preparar un bo risotto.

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 150 g. de arroz (carnaroli, arborio, vialone nano ou bomba)
- 1 dente de allo
- 1 cebola
- Un chorriño de vermouth branco seco ou viño branco
- 1/2 litro de caldo aprox. de verduras ou pito
- 1 chourizo vexetariano duns 75 g. aprox.
- Un puñado de tomiño fresco
- Un anaco de manteiga
- Queixo parmesano recentemente relado
- Aceite de oliva
- Sal

PREPARACIÓN:
1- Bótase o caldo nun cazo e ponse ao lume.

2- Quéntase nunha pota de fondo groso un chorro de aceite de oliva. Pícanse finos o dente de allo e a cebola e frítense a lume lento ata que a cebola estea transparente.

3- Engádese o arroz e sóbese o lume. Déixase que se frita durante un minuto máis ou menos ata que se vexa que está translúcido (non interesa que se doure). Nese momento engádese un chorriño de vermouth seco ou viño branco e remóvese uns segundos ata que se evapora o alcol. É neste momento cando se baixa de novo o lume e engádese o primeiro cullerón de caldo quente e un pouco de sal. Se o lume estivese demasiado forte o arroz quedaría moi brando por fóra e cru por dentro.

4- Durante uns 15 minutos imos engadindo caldo, removendo e esperando a que se absorba o caldo para volver engadir máis caldo. Próbase o arroz para comprobar o punto de cocción. Se estivese pouco feito séguese engadindo caldo ata que o arroz estea cocido pero enteiro.

5- Cando o arroz estea case feito esmigállase a maior parte do chourizo e engádese ao arroz. Acábase de cocer o arroz e retírase a pota do lume.

6- Engádese un anaco de manteiga, rélase bastante queixo parmesano por encima e engádese tamén un puñado de follas de tomiño fresco. Remóvese ben.

7- Sérvese de inmediato nos pratos botando por enriba o chourizo restante, unhas follas de tomiño e máis parmesano relado.

PUNTUALIZACIÓNS:
- É aconsellable utilizar unha pota de fondo groso porque reparte mellor a calor, e que teña as paredes altas porque retén mellor a humidade.

- Sobre o arroz, á parte de escoller unha variedade axeitada (por suposto non é o mesmo preparar un risotto que unha paella), é interesante que sexa de cultivo ecolóxico. O que eu utilizo normalmente é o carnaroli de La Finestra sul Cielo ou o arborio da marca Luz de Vida, ámbolos dous ecolóxicos.

- O caldo, se non é caseiro, tamén é conveniente que sexa ecolóxico. Eu utilizo caldo de pito ecolóxico da marca Aneto.

- O queixo parmesano, volvo insistir, é moito mellor mercalo por peza e ir relándoo cada vez que o necesitemos. Sabe moito mellor e aguanta moito máis tempo na neveira que se o mercamos xa relado.

- O vermouth branco vai moi ben na elaboración do risotto, pero é importante que sexa seco (Extra Dry).

- Acompañar cun bo pan ou, como no noso caso, cunha focaccia de cebola e tomiño recentemente feita.

O risotto non é, a pesar do que poida parecer, unha receita para sibaritas nin un prato de alta cociña, senón que é un prato de cociña caseira tradicional que calquera pode preparar na casa, e unha vez feito o primeiro despois xa non se pode parar...

Chourizo vexetariano

2010-02-01T21:55:00.003+01:00

Hai uns días comentaba eu coa miña nai que non volveramos a probar uns chourizos tan bos como os que facían ela e a súa nai (a miña avoa) cando se criaban porcos na casa, e diso hai xa bastantes anos... O segredo dun bo chourizo é, ademais dunha carne de primeirísima calidade que dará textura ao chourizo, un bo pemento, que é o que lle vai a dar sabor, e un chourizo que non sabe ben xa pode ter a mellor textura do mundo...

Cando vin esta receita no blog de delokos chamoume bastante a atención, e decidinme a facela por varios motivos: por sinxela, porque tiña case todos os ingredientes na casa e porque, como xa dixen antes, non hai chourizos coma os da casa...

A soia texturizada é un concentrado de proteína de soia, á que se lle extraeu o aceite e a pel, e someteuse a varios procesos que terminan coa deshidratación. Para utilizala só hai que rehidratala uns minutos en auga e xa pode utilizarse como substituta da carne picada (por iso ás veces aparece como "carne de soia") en multitude de receitas, especialmente nas receitas de pasta. Ten un 53% de proteínas (o dobre que a carne e catro veces a do ovo), un 35% de hidratos de carbono, un 5% de minerais e só un 1% de graxas. Achega ademais, fibras, potasio, fósforo, ferro magnesio, vitaminas A, B, C, D, E e G.

Para saber máis sobre a soia texturizada aquí poño a ligazón á wikipedia: proteína de soia.

A alga cochayuyo (Durvillaea antarctica) é unha alga da Patagonia. A palabra cochayuyo provén do quechua qhutra (lagoa) e yuyu (planta ou herba) e era consumida xa polos incas. Hoxe en día ten un lugar destacado dentro da gastronomía chilena. Chega a alcanzar os 15 metros de lonxitude, e para a súa recolección ha de cortarse a base que a mantén pegada ás rochas, deixando que a marea a leve até a beira. Ten unha consistencia carnosa e firme. Preséntase deshidratada e, do mesmo xeito que a soia texturizada, é necesario rehidratala en auga fría para poder utilizala na cociña. Deliciosa con arroz.

Cochayuyo seco

Cochayuyo rehidratado

A alga cochayuyo que eu utilizo é da marca Brotasol. Para saber máis aquí deixo a ligazón á wikipedia: Cochayuyo.

INGREDIENTES:

- 200 g. de proteína de soia (soia texturizada)
- 20g de alga cochayuyo seca
- 100 g. de copos de avea finos
- 5 ou 6 dentes de allo
- 3 culleradas de glute de trigo
- 6 culleradiñas de pemento doce
- 5 culleradiñas de pemento afumado
- 1 culleradiña de pemento picante
- 1 cullerada de ourego seco
- Pementa negra
- 2 culleradiñas de sal fino
- Viño branco
- Aceite de oliva virxe extra
- 1 ovo batido

PREPARACIÓN:
1- En dous boles distintos pomos a remollar en auga fría a soia texturizada e a alga cochayuyo durante uns 15 minutos.

2- Cando estean rehidratados, escurrimos a soia nun coador amplo e imos tomando puñados, apertando ben para que solte todo a auga, e botándoa nun bol amplo. Escurrimos o cochayuyo e triturámolo fino na picadora ou nun robot de cociña, e engadímolo ao bol xunto coa soia.

3- Engadimos ao bol os copos de avea, os dentes de allo prensados co prensaallos ou triturados moi finos (pódense triturar xunto co cochayuyo), o glute de trigo, os pementos, o ourego, a pementa negra e o sal. Con axuda dunha culler removemos ben estes ingredientes para que se mesturen de maneira homoxénea.

4- Engádese un bo chorro de viño branco e un chorro de aceite de oliva virxe extra e empézase a mesturar coas mans ata que teña unha textura parecida á zorza. Non debe quedar nin líquida nin demasiado seca.

5- Chegados a este punto, próbase un pouco de mestura e compróbase que está ben de sal e de pemento. Se está ben, tápase o bol e métese na neveira durante unhas 12 horas.

6- Pasadas 12 horas, bátese un ovo e engádese á mestura e vólvese a traballar coas mans ata que o ovo estea integrado.

7- Vanse cortando anacos de filme de cociña e vanse colocando de maneira que nos queden cómodos para enrolar os chourizos. Prepáranse tamén os fíos que nos van a servir para atar os chourizos nos extremos.

8- Vanse tomando porcións de "zorza" do tamaño dun puñado e vánselles dando forma de chourizo. Colócanse encima dos anacos de filme transparente e vanse enrolando ao mesmo tempo que se apertan lixeiramente tratando de compactalos un pouco máis. Átanse os extremos e córtase o plástico sobrante.

9- Colócanse no fervedor de vapor e cócense ao vapor durante uns 15 minutos. Déixanse arrefriar e xa están listos para consumir, aínda que están mellor ao día seguinte. Se tedes forno de vapor esta é unha boa ocasión para utilizalo: delokos indícanos uns 10 minutos a 90ºC.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Puxen os ingredientes que utiliza delokos na súa receita, aínda que variei as cantidades e os tipos de pemento (aínda que no que a pemento se refire aínda non teño moi clara a diferenza entre pemento doce, pemento agridoce, paprika, etc.)

- A mestura de pementos queda un pouco ao gusto de cada un. Se vos gusta máis picante podedes aumentar a dose de picante en detrimento de algún doutro tipo, e se vos gusta menos afumado podedes utilizar máis pemento doce, etc.

- Os pementos que eu utilicei son doce e picante de la Vera, e un pemento afumado que comprei a granel nunha feira, pero do que descoñezo a súa procedencia.

- É importante utilizar pemento afumado para conseguir o sabor afumado tan característico do chourizo galego. Aquí en Galicia, ao haber tanta humidade no ambiente, é necesario recorrer ao fume para curar os chourizos e os embutidos en xeral, ao contrario do que ocorre noutras zonas de España que co vento é máis que suficiente para conseguir unha boa curación.

- Utilicei soia texturizada fina da marca La Finestra sul Cielo, de agricultura ecolóxica. Non a triturei máis despois de remollala e, a pesares diso, a textura que achega é moi boa, pero pódese triturar xunto co cochayuyo como indica delokos, sobre todo si a soia é de textura grosa.

- É aconsellable que a soia texturizada sexa ecolóxica, para evitar no posible a soia transxénica. Ademais, é un produto moi barato e que rende moito.

- O glute de trigo tamén é ecolóxico da marca Luz de Vida.

O máis traballoso desta receita quizais sexa conseguir os ingredientes, pero desde logo nada que ver co traballo que dá a cría dos porcos, a matanza, o desosado...

Ah, e non é necesario ser vexetariano para poder comer estes chourizos!!...hh

Bo proveito!!!

Muffins de cabaza con glaseado crocante

2010-01-14T20:22:00.004+01:00

Volvéronme a dar cabazas... e a verdade é que encanta...hh. Así que imos pois con outra receita cuxo ingrediente principal é a cabaza, e para iso volvo recorrer a Jamie Oliver e a outra das súas boísimas receitas: Muffins de cabaza con glaseado crocante.

Os muffins (/'mʌfɪns/) son uns doces moi parecidos ás madalenas, pero que difiren un pouco en canto á súa composición. Mentres que as madalenas fanse basicamente con fariña, ovos, manteiga ou aceite, azucre e fermento, os muffins incorporan algún froito seco na súa composición, ademais de froitas, perliñas de chocolate, etc, facendo que sexa unha masa máis compacta. Por este motivo debe usarse un molde máis ríxido que os típicos de papel para madalenas. Tamén poden levar iogur ou nata e adoitan cubrirse cun glaseado (o recubrimiento habitual para as madalenas é un pouco de azucre botado por riba xusto antes de meter no forno).

Os muffins que hoxe nos ocupan están sacados do libro En casa con Jamie, de Jamie Oliver (RBA, 2008).

Neste libro recóllense as receitas que Jamie Oliver prepara na serie de televisión En casa de Jamie Oliver. Aínda que no libro a receita aparece co nome Muffins de cabaza mosqueta ou vinateira con glaseado crocante, na serie recibían o nome de "Bolos" de cabaza. Aquí temos o extracto sacado do capítulo 11 da 1ª tempada (Cabazas - Pumpkin&Squash), no que o propio Jamie prepara estes deliciosos muffins:

Eu poño a metade das cantidades que aparecen no libro e sáenme uns doce muffins, pero todo depende do tamaño dos moldes.

INGREDIENTES (para uns 12 muffins):
- 200 g. de cabaza (crúa e con pel)
- 175 g. de azucre moreno
- 2 ovos grandes (preferiblemente ecolóxicos ou caseiros)
- Sal mariño
- 150 g. de fariña de repostaría sen tamizar
- 1 cullerada de Royal
- 75 g. de noces
- 1 culleradiña de canela moída
- 85 ml. de aceite de oliva virxe extra

Para o glaseado:
- A reladura de 1/2 clementina
- A reladura de 1/2 limón e o zume de 1/2
- 70 ml. de nata agre (sour cream) ou de nata espesa
- 1 cullerada acugulada de azucre moído, tamizado
- 1/2 vaina de vainilla
- Opcional: flores de lavanda ou pétalos de rosa

PREPARACIÓN:
1- Prequentar o forno a 180ºC. Triturar as noces pero sen deixalas reducidas a po. Sacar as noces da picadora e botar a cabaza. Triturala fina.

2- Engadir o azucre moreno e os ovos, o sal, a fariña, o Royal, a canela e o aceite. Pór en marcha a picadora ata que estea todo mesturado, pero sen bater demasiado. Engadir as noces picadas e mesturalas co resto da masa.

3- Encher os moldes pero sen chegar até os bordos. Meter no forno durante uns 30 minutos aproximadamente. Comprobar a cocción cunha agulla. Deixar arrefriar.

4- Mentres se cocen os muffins no forno, prepárase o glaseado: botar nun bol a maior parte da reladura de clementina, toda a reladura de limón e o zume de limón. Engadir a nata, o azucre glass. Abrir ao longo a vaina de vainilla e raspar o interior cun coitelo para extraer as sementes. Engadilas ao bol.

5- Mesturar todo ben e probar. Engadir algo máis dalgún dos ingredientes (azucre, zume,...) se se estima oportuno. Gardar na neveira ata que os muffins arrefríen de todo.

6- Unha vez os muffins estean fríos botar un pouco de glaseado por encima, co resto da reladura de clementina e as flores de lavanda ou os pétalos de rosa.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Ademais dos ingredientes que usa Jamie Oliver, eu engado ademais un chisco de cravo moído e unha baga de pementa de Xamaica moída.

- Como por aquí non se atopa a sour cream (nata agre), utilicei crème fraîche, que tamén é bastante espesa. Tamén se pode substituír por iogur natural, ou incluso quéfir.

- En lugar de aceite de oliva virxe extra, utilicei aceite de xirasol de agricultura ecolóxica.

- Eu utilizo moldes de silicona, que son máis ríxidos que os de papel e ademais de poden reutilizar.

- Pódense encher os moldes até case o bordo posto que, ao non ser tan esponxosos como as madalenas, non subirán tanto.

Estes muffins teñen a vantaxe de que se fan moi rápido posto que non hai que cocer ou asar a cabaza, e ademais están moi bos...

Crema de augardente

2010-01-03T18:32:00.003+01:00

Nestas datas do Nadal rescatei unha receita que tiña gardada e que levaba bastante tempo sen facer. Trátase da crema de augardente, que tan de moda se puxo ultimamente.

O bagazo ("orujo" en castelán) é o residuo resultante do prensado das uvas, antes ou despois da fermentación do viño. Obviamente, se queremos destilar o bagazo primeiro debe de ter fermentado, porque pola contra dificilmente poderiamos sacar alcol de onde non o hai...

O líquido obtido da destilación do bagazo recibe o nome de augardente.

O bagazo componse basicamente de cangallos (a estrutura vexetal do acio), felechos (a pel da uva), sementes e residuos orgánicos e minerais procedentes das uvas.

Aquí en Galicia, a obtención de augardente a partir da destilación do bagazo é unha práctica ancestral amplamente difundida por toda a nosa xeografía, especialmente nas zonas vinícolas. Na actualidade a Augardente de Galicia posúe unha Denominación Específica, e un Consello Regulador encárgase, entre outras cousas, de velar pola calidade das augardentes producidas na nosa comunidade.

En Italia esta augardente recibe o nome de Grappa.

A verdade é que a receita orixinal é a da crema de whisky, e o único que fixen foi cambiar o whisky pola augardente branca, nas mesmas proporcións.

INGREDIENTES:
- 1 bote de 370 g. de leite condensado
- 1 bote de 410 g. de leite evaporado
- 300 ml. de augardente branca
- Un flan de vainilla
- Unha culleradiña de café soluble

Esta foto parece un anuncio de Nestlé, e o motivo é que esta receita está sacada dun folleto con 3 ou 4 receitas que esta marca regalaba, fai xa unha chea de anos, ao comprar algún dos seus produtos (xa non lembro cal...). Ese é o motivo tamén de que as cantidades de leite condensado e de leite evaporado se adapten perfectamente aos formatos que nos presenta esta marca.

PREPARACIÓN:
1- Nun bol amplo, bater ben todos os ingredientes coa batedora á máxima potencia.

2- Filtrar, embotellar e refrixerar.

PUNTUALIZACIÓNS:
- O flan de vainilla pode ser calquera dos mercados. Pódese substituír por unha xema de ovo, aínda que o toque de vainilla queda bastante ben. Se se quere prescindir do flan pero non do aroma a vainilla, pódese engadir un chorriño de vainilla líquida.

- Pódese adaptar a cantidade de augardente para facer unha crema máis forte ou máis suave.

- A mellor augardente, mellor crema de augardente.

- Pódese tomar con ou sen xeo, pero sempre fría.

- É mellor facela con polo menos un día de antelación posto que estará máis boa que se se toma no momento.

Saúde, e Feliz 2010!!!

Tactical Nuclear Penguin vs Schorschbock

2009-12-24T18:35:00.007+01:00

O pasado 26 de novembro de 2009 a pequena cervexeira escocesa BrewDog, anunciaba que acababa de bater o record da cervexa máis forte do mundo coa súa Tactical Nuclear Penguin.

Esta cervexa ten un contido alcólico en volume do 32%, superando en menos dun punto porcentual á anterior posuidora de devandito record, a cervexa alemá Schorschbock 32% da cervexeira Schorschbräu.

E para que non quede dúbida de que esta cervexa ten os graos que acredita, os seus creadores móstrannos o certificado que o demostra, con data 27 de novembro de 2009:

A Tactical Nuclear Penguin é unha Imperial Stout, cunha densidade orixinal de 1094, madurada durante 14 meses en cubas de carballo utilizadas para a fabricación de whisky.

O prezo de cada botella de 33 cl. é de 35£ (uns 38,50€) na tenda on-line.

Até aquí, exceptuando o prezo da cervexa, é todo normal..., non?

Pois ben, parece que este anuncio da cervexeira escocesa como "a cervexa máis forte do mundo" non sentou moi ben na cervexeira alemá Schorschbräu porque esta, ao parecer, fabricara unha cervexa ice bock de 40%, aínda que non lle deu tanta publicidade...

... aínda que na etiqueta pódese ler claramente: "World Strongest Beer".

E por si a alguén lle queda algunha dúbida de que unha cervexa poida alcanzar unha gradación alcohólica tan elevada, na súa páxina tamén se pode atopar o certificado do laboratorio encargado de ditaminar o contido de alcol, con data de 9 de novembro de 2009, é dicir, 18 días antes que Brewdog.

Como se produce unha cervexa de tan alta gradación alcólica?

Posto que non existen fermentos capaces de traballar dentro duns niveis de alcol tan elevados, o que se fai basicamente é producir unha cervexa forte, baixar a súa temperatura a 0ºC ou mesmo menos e, cando se conxele a auga contida na cervexa formando cristais de xeo, sepáranse estes, facendo que a porcentaxe de alcol aumente, en detrimento da porcentaxe de auga. Hai que lembrar que a temperatura de conxelación do alcol é de -114ºC.

A Tactical Nuclear Penguin de BrewDog, por exemplo, conxélase nunha fábrica de xeados até tres veces durante tres semanas.

En fin, que para o único que serve aos dous implicados esta "guerra" é para que se fale deles, e iso é o que vou facer:

BrewDog é unha cervexaría escocesa propiedade de Martin Dickie e de James Watt (si, como o da máquina de vapor...).

Ambos estaban fartos de beber lagers industriais sen personalidade e ales convencionais que non achegaban nada novo. Así que en abril de 2007, con tan só 24 anos os dous, decidiron abrir a súa propia fábrica de cervexa na cidade de Fraserburgh (Escocia). Elaboran "só" unhas 120.000 botellas ao mes, entre as súas moitas variedades, entre as que se atopan: Trashy Blonde (you know you shouldn't), 77 Lager (juxtaposition pilsner), The Physics (laid back amber beer), Punk IPA (post modern classic pale ale), Dogma (heather honey infused ale), Rip Tide (twisted merciless stout), Hardcore IPA (explicit imperial ale), Paradox (whisky cask aged imperial stout), Tokyo (intergalactic fantastic oak aged stout), e a xa comentada Tactical Nuclear Penguin (beer for the dedicated).

En tan só dous anos convertéronse na cervexaría independente máis grande de Escocia.

Algúns bufetes de avogados británicos trataron de prohibir as súas etiquetas, tanto polos nomes como pola "agresividade" que utilizan na descrición que fan das súas cervexas. Despois de loitar para que isto non ocorrese, en decembro de 2008 lograron que se arquivase a causa, co que puideron seguir utilizando as súas etiquetas sen maior problema.

Fai non demasiado tempo, os socios do Club de las Grandes Cervezas del Mundo puidemos degustar The Physics, unha ale escocesa de cor ámbar, de 5% de alcol. Utiliza na súa elaboración maltas escocesas e lúpulos americanos. Resultou gañadora do concurso de Mellor Pale Ale forte de 2007 no apartado de cervexas de elaboración tradicional, celebrado nos Estados Unidos.

Por certo, o nome da cervexaría débese a Bracken, un labrador cor chocolate de tres anos, propiedade do pai de James.

Schorschbräu é unha cervexaría alemá situada en Oberasbach (Gunzenhausen). Comezou a súa andaina en 1996, e as súas cervexas, segundo propias palabras, seguen a tradición aínda que non renuncian á innovación.

Producen un total de cinco variedades, todas elas de moi alta gradación alcohólica: Schorschweizen 13%, Schorschbock 13%, Schorschbock 16% (world strongest lager), Schorschbock 32%, e a xa comentada Schorschbock 40% (world strongest beer). E como din na súa páxina web: "Our current world record 40% alc. and still going strong".

Esta cervexa, a Schorschbock 40%, está envasada en botellas de cerámica de 33 cl., asinada e numerada a man polo propio mestre cervexeiro. Cada botella é selada tamén a man con cera, e vén nun estoxo de madeira cun lateral transparente. Aínda que non conseguín pescudar o seu prezo, con todos estes detalles tampouco será barata, posto que xa a Schorschbock 31% (ás veces 32%) custa 52,90€ cada botella de 33 cl. nesta tenda "oficial".

E despois de todo isto eu pregúntome:

1- Que necesidade hai de fabricar unha cervexa tan forte?

2- Con tanto volume de alcol, pode seguir considerándose unha cervexa?.
Non o sei, pero si a unha cervexa á que se lle quitou o alcol ségueselle chamando cervexa (sen alcol, iso si), supoño que á inversa tamén ocorrerá o mesmo, non?. Podería considerarse case como un whisky si non fose porque o whisky é o resultado dunha destilación e a cervexa é o resultado dunha fermentación.

E isto lévame a exporme unha última pregunta:
3- Onde está o límite alcólico ao que levará esta batalla por fabricar a cervexa máis forte do mundo?

Se alguén está interesado en saber cales son as cervexas máis fortes do mundo, aquí poño a lista: As cervexas máis fortes do mundo.

Supoño que máis cedo que tarde teremos noticias doutra cervexa que bate o record de "cervexa máis forte do mundo", pero mentres tanto seguiremos vendo a batalla das cervexas "fortes" desde fóra e gozando das cervexas "suaves" (ás veces non tanto) desde dentro...

Polbo "á feira"

2009-12-07T22:03:00.009+01:00

Onte foi un domingo pasado por auga, por non dicir por moita auga, pero, así e todo, as "pulpeiras" estiveron ao pé do canón cocendo polbo para que moitos ourensáns puidésemos ir recoller as nosas racións para levar a casa e facer unha comida de domingo en grao sumo tradicional e saudable.

Parece ser que Galicia é, xunto con Xapón, o maior consumidor de polbo de todo o planeta. E curiosamente, aínda que se consome polbo por toda Galicia, a provincia galega con máis tradición pulpeira é a provincia de Ourense. E digo curiosamente porque, sendo Ourense é a única provincia galega que non ten mar, todos os veráns, concretamente o segundo domingo de agosto, ten lugar no Carballiño a tradicional "Festa do Polbo" (ou "Festa do Pulpo" como aquí lle chaman, aínda que logo iremos con iso...). Disque se queres comer o mellor prato de polbo "á feira" debes vir a esta vila ourensá. Concretamente, dentro do Concello do Carballiño atópase o pobo con máis tradición pulpeira: Arcos. Na seguinte imaxe pódense ver as pulpeiras nunha rúa do Carballiño:

A explicación a este mercado do polbo na Galicia interior hai que buscala no mosteiro cisterciense de Oseira, cuxos monxes facían traer dos seus cotos e propiedades que posuían na provincia de Pontevedra algúns produtos, entre os que se atopaba o polbo. Máis adiante, esta comunidade relixiosa autorizou un mercado ao redor do mosteiro, no que deu comezo esta secular tradición. Hoxe en día, esta comunidade de monxes aínda está presente neste mosteiro próximo ao Carballiño, aínda que o número de frades é moito menor que o que había cando comezou o comercio do polbo, e agora son máis famosos pola elaboración doutros produtos espirituosos, como o licor Eucaliptine.

Lindando co concello do Carballiño, atópase o concello de San Cristobo de Cea, onde se produce o mellor acompañamento posible para o polbo: o pan de Cea. Este é un pan que, debido ás súas características e debido a que todos os ingredientes que usan na súa elaboración son producidos localmente, posúe desde o ano 2004 o distintivo de Indicación Xeográfica Protexida, e que tamén ten cada ano a súa festa de exaltación no mes de xullo.

Pois ben, como dicía ao principio, aquí na cidade de Ourense colócanse todos os domingos pola mañá as "pulpeiras", que cocen grandes cantidades de polbo e vanas vendendo por racións a todos os que, pacientemente, fan cola para levar as súas a casa. Fóra do domingo, os outros días nos que se pode degustar este manxar é nos días de feira: 7, 17 e 27 de cada mes, pero estes días haberá que ir ao "Campo da Feira" para atopar ás pulpeiras, e compartir mesa (que non mantel) con todos aqueles que neses días se xuntan alí.

Campo da feira de Ourense

Imaxe de Miguel Villar para La Voz de Galicia

Todas as pulpeiras usan os tradicionais pratos de madeira que, segundo o tamaño, corresponden a un número de racións determinadas. Actualmente, o prezo da ración de polbo é de 6 euros, sendo un prezo estipulado para todas as "pulpeiras" de Ourense.

O que xa case desapareceu son as potas de cobre nas que tradicionalmente se cocía o polbo, e que foron substituídas polas potas de aceiro inoxidable, supoño que para adaptarse a unha normativa de saúde que di que o cobre, ao quentarse, desprende sustancias nocivas para a saúde.

Pois ben, para os que non vivades en Galicia e non poidades achegarvos a unha pulpeira para comprar o polbo xa cocido, xa cortado e xa aderezado, dicirvos que se deber cocer en abundante auga durante uns 45 minutos ou ata que a carne que está ao redor da boca (que é a zona máis dura) estea tenra. Tamén pode engadirse unha cebola á auga de cocción. Cando se mete o polbo, a auga debe estar a ferver, e deberase "asustar" ao polbo, é dicir, metelo unha vez e, sen soltalo, volver sacalo, repetir a operación unha segunda vez, e á terceira vez é cando se deixa caer na auga. Pódese empregar a auga onde coceu o polbo para cocer unhas patacas, que quedarán deliciosas.

De todos os xeitos, como xa dixen antes, non son ningún experto nisto de cocer polbo, prefiro compralo xa cocido, e as patacas prefiro cocelas ao vapor, posto que quedan moito máis cremosas e saborosas, e non tan augadas, aínda que sen sabor a polbo...

Patacas ao vapor

- Pélanse as patacas e córtanse lonxitudinalmente en anacos duns 2 centímetros de grosor. Sálganse e colócanse na bandexa da vaporeira.

- Cócense durante uns 20 minutos ou ata que ao picalas cun garfo estean tenras.

O tradicional é servir as patacas á parte do polbo, que se servirá en pratos de madeira, aderezado cun bo aceite de oliva virxe extra, sal gordo, pementón (picante, doce ou unha mestura dos dous) e un dente de allo picado por cada ración de polbo.

Como eu non teño pratos de madeira, pois sírvoo en prato normal:

E ademais, para acompañar, á parte dun bo pan, necesítase un bo viño. Na miña última visita a Lidl comprei un viño tinto ecolóxico da denominación de orixe Vinos de Alicante: El miracle, embotellado por Vicente Gandía. Para ser sinceiros, esperabámonos un viño peor, pero a verdade é que nos resultou un viño delicioso. O seu prezo non era demasiado caro, tendo en conta que é un viño de produción ecolóxica: 3€ a botella de 75 cl. Un acerto. Esta era a primeira vez que vía un artigo de produción ecolóxica neste supermercado, e espero que non sexa a última, o que demostrará que o ecolóxico non ten por que ser necesariamente máis caro...

Ben, dito todo o anterior só queda aclarar o termo pulpo "á feira".
En galego, o termo "pulpo" non existe, e por tanto, a palabra "pulpeira" é un termo nin galego nin castelán para designar ás mulleres que se dedican a vender o polbo cocido nos postos. En galego existe a palabra "polbo" para designar a este molusco (polvo con "v" non existe en galego, xa que a palabra correcta sería "po" para designar ás "motas de po", por exemplo). Por tanto, a palabra correcta para designar ás mulleres que venden polbo sería "polbeiras". O mesmo ocorre coa "Festa do Pulpo" que debería ser "Festa do Polbo", pero que non o é... Poderiamos buscar múltiples razóns que levaron a este cambio de termos, pero iso daría para falar por extenso...

A segunda parte do nome da receita "á feira" ás veces aparece traducido (e non sempre fóra de Galicia) como "a la feria" ou mesmo "a la fiesta" (de aí a famosa tradución ao inglés de "octopus to the party"...hh). Vino escrito sen acento "a feira" e mesmo co acento á francesa "à feira", o que xa me pareceu de vergoña máis que allea: desde cando existe ese acento en galego ou en castelán?. A forma correcta é "á feira" (a á debe levar acento porque é a contracción de a preposición + a artigo feminino singular), e entre unha feira e unha festa existen sutís diferenzas...

E aquí hai leñazos para todas as linguas, porque tamén ocorre o mesmo con outros pratos tradicionais doutros lugares, e tamén vistos por min, por exemplo "marmitaco" por marmitako, ou "pantumaca" por pa amb tomàquet.

En fin, que eu son partidario de que, neste tipo de receitas rexionais non debe traducirse máis que o imprescindible porque, á fin e ao cabo, só se trata dunha maneira de cociñar algo, e o que non sabe o que significa "á feira" tampouco saberá o que é "a la feria" ou "a la fiesta"... En galego "Polbo á feira" e en castelán "Pulpo á feira".

E xa que falamos de polbo (Octopus vulgaris), dicir que pertence á familia dos octópodos (do grego octó, oito e podós, "pés"). Se queredes saber máis acerca deste molusco cefalópodo (literalmente, "cos pés na cabeza") podedes picar nesta ligazón: O polbo achega pobos e culturas. De todos os xeitos, aquí poño unha especie de "Sabías que...?" sobre este curioso animal:

- Os polbos teñen tres corazóns: un principal que serve para manter a presión arterial e levar o sangue oxigenada ao resto do corpo, e os outros dous que serven para levar o sangue sen osíxeno ás branquias.

- Os polbos son os animais invertebrados máis intelixentes. Teñen unha gran memoria e mesmo capacidade de aprendizaxe.

- O terceiro brazo dereito do polbo é en realidade o seu órgano reprodutor. Recibe o nome de hectocotylus.

- A femia é capaz de pór até 40.000 ovos. Coida deles durante un mes sen comer nada ata que eclosionan, e despois morre de fame. Os machos, despois da fecundación, abandoan á femia...

- E para terminar, un vídeo moi bo realizado polo Aquarium Finisterrae da Coruña, que demostra a intelixencia e a destreza deste animal ante certas situacións:

En fin, que despois de coñecer todas estas cousas sobre estes peculiares animais espero que a próxima vez que vaia a comprar polbo espero que, se me toca un macho, non me poñan o "terceiro brazo dereito"...hh

Brownie de chocolate

2009-11-29T21:12:00.003+01:00

A receita de hoxe é un clásico da cociña norteamericana que se estendeu xa por todo o mundo, quen non comeu algunha vez un brownie de chocolate?

A verdade é que falar da receita do brownie (ou brownies) é como falar da receita da tortilla, todas parécense pero non hai unha igual á outra... Pode levar noces, uvas pasas, etc, aínda que esta versión que presento hoxe non leva nada diso. Hai un tempo presentei outra versión de brownie feito con azukis, e que non levaba nada de fariña. A de hoxe é a versión máis clásica, e decidín pola porque este fin de semana volvín a facela despois de tela medio esquecida durante unha chea de tempo.

Como xa dixen antes, esta é unha sobremesa de orixe norteamericana, concretamente da cidade de Boston, e recibe o seu nome da cor que lle achega o cacao. Dise que foi descuberto en 1897 cando un cociñeiro encargado de facer un pastel de chocolate e noces esqueceuse de engadir fermento na mestura.

Brownie de chocolate

INGREDIENTES:
- 250 g. de margarina
- 350 g. de azucre
- 4 ovos
- 125 g. de fariña
- 100 g. de cacao puro en po
- 1 culleradiña de fermento Royal
- 1 chisco de sal

PREPARACIÓN:
1- Quéntase a margarina ata que estea en pomada e mestúrase co azucre.

2- Engádense os ovos uno a un con axuda dunhas varillas ata que estean perfectamente incorporados.

3- Engádese a fariña tamizada, o fermento e o sal, e mestúrase todo moi ben.

4- Engádese o cacao tamizado e mestúrase todo ben.

5- Prepárase un molde desmontable con manteiga e fariña, e vértese nel o preparado anterior.

6- Métese en forno prequentado a 175ºC durante 45 minutos ou ata que ao picalo cunha agulla esta salga limpa.

PUNTUALIZACIÓNS:
- É importante non pasarse no tempo de cocción no forno. Debe quedar seco e case crocante por fóra, pero tirando a húmido por dentro.

- Aínda que normalmente a esta sobremesa non se lle engade fermento, este si leva, o que lle achega certa esponxosidade achegándoo un pouco a un biscoito de chocolate.

- É importante que o cacao sexa puro (sen fariña) e sen azucre, porque de non ser así o resultado sería moi diferente. O que eu uso é un cacao de agricultura ecolóxica que compro na tenda de Comercio Xusto. Cultivado no Alto Beni, Bolivia, por pequenos agricultores que forman parte de El Ceibo, unha organización de Comercio Xusto que agrupa varias cooperativas da zona. Vén en paquetes de 250 g. e o seu prezo é de 2,75€.

A verdade é que é un das sobremesas máis sinxelas de facer, e co que todos os adictos ao chocolate estarían encantados...

Bo proveito!!!

Flan de cabaza

2009-11-08T20:32:00.003+01:00

Seguimos coa cabaza, seguimos con outra sobremesa feita con cabaza, e seguimos con outra sobremesa feita con cabaza sacado do marabilloso blog i-recetas. A verdade é que me encanta este blog, non só polas súas receitas e polas boísimas fotos que as acompañan, senón tamén por todo o que Pepinho nos conta nel. Se aínda non o coñecedes recoméndovolo...

Fixen este flan utilizando os mesmos ingredientes que el utiliza, aínda que o procedemento foi un pouco diferente...

INGREDIENTES:
- 130 g. de puré de cabaza
- 90 g. de mel
- 8 ml. de extracto de vainilla
- 195 g. de leite evaporado
- 1/2 culleradiña de canela moída
- 1/3 de culleradiña de noz moscada
- Un chisco de cravo moído
- 1 baga pequena de pementa de Xamaica moída
- Un chisco de sal
- 2 ovos medianos

PARA O CARAMELO:
- 100 g. de azucre
- 40 g. de auga
- Unhas pingas de zume de limón

PREPARACIÓN:
1- Preparar o caramelo quentando o azucre coa auga e o zume de limón e deixando que se toste, pero sen que se queime. Vertelo en catro flaneiras individuais e repartilo polo fondo e as paredes das mesmas.

2- Mentres arrefría o caramelo, nun bol amplo botamos o puré de cabaza, o mel, o leite evaporado, o extracto de vainilla, as especias e o sal. Mesturamos todo ben.

3- Engadimos os ovos un a un batendo o xusto para incorporalos á mestura.

4- Repartir a mesma cantidade da mestura anterior entre as catro flaneiras.

5- Meter no forno microondas, a media potencia, co grill, durante 9 minutos.

6- Sacar do microondas e deixar que arrefríen antes de desmoldear.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Este tipo de flans individuais prefiro facelos no microondas por comodidade (aforro de tempo e aforro de enerxía). O resultado son uns flans moi cremosos que non creo que desmerezan nada aos feitos en forno convencional a baño maría (como nunca probei a facelos deste xeito non podo comparar...). Ademais, o meu forno microondas ten un programa específico (45% de potencia con grill) para flans, tortillas, etc, que é o que utilizo eu aquí.

- Evidentemente as flaneiras para o microondas han de ser de cristal ou de cerámica, nunca de metal.

- Se non tedes forno microondas, ou preferides o método tradicional, póñovos a ligazón á receita de Pepinho: Flan de calabaza, para que sigades as súas indicacións.

- Como xa dixen na receita do Queique de cabaza (que tamén saquei do blog i-recetas), eu prefiro cocer a cabaza ao vapor en lugar de asala no forno, porque o resultado é practicamente o mesmo, pero na metade de tempo. Para preparar o puré de cabaza ao vapor só hai que pelala, quitarlle as sementes, cortala en dados grandes e pola na bandexa do fervedor ao vapor para que se coza durante uns 20 ou 25 minutos. Unha vez cocida, machúcase ben e ponse a escorrer (canto máis tempo mellor) nun coador amplo para que solte a maior cantidade de auga posible, e xa está listo para ser usado.

A cabaza butternut (Cucurbita moschata) é unha hortaliza moi versátil na cociña porque permite a preparación de todo tipo de pratos: doces, salgados, cremas, pans, etc. Aínda que é unha hortaliza de tempada (outubro, novembro,...), podémola atopar todo o ano no supermercado, así que non hai escusa para usala todo o ano. Ademais, ten vitaminas A e C, betacarotenos, minerais (magnesio, manganeso e potasio) calcio, fibra, e ácidos graxos Omega 3 e 6, e ten moi poucas calorías.

Xa irei pondo máis receitas con cabaza a medida que vaia probando cousas novas...

Queique de cabaza

2009-10-25T22:17:00.003+01:00

Estamos en época de cabazas, e non porque se achegue Halloween (ou Samaín como se coñece aquí en Galicia) senón porque estamos en plena tempada.

Hai uns días regaláronme unha cabaza enorme, da que xa dei boa conta. Basicamente serviume para preparar flan de cabaza e este delicioso queique que presento hoxe. Trátase dunha cabaza butternut, de pel laranxa pálido pero cunha intensa cor laranxa no seu interior:

A receita saqueina do boísimo blog i-recetas, escrito por Pepinho desde algún lugar da xeografía galega, e que sempre nos trae unhas sobremesas (aínda que non só aparecen sobremesas) estupendas. Para os que aínda non coñezades este blog, aquí vos poño a ligazón para que o vexades e comprobedes por vós mesmos que o que digo é certo...

Utilizo case os mesmos ingredientes e sigo ao pé da letra as indicacións de Pepinho, o único que cambio son as cantidades, porque a primeira vez que o fixen coas cantidades que el dá, sobroume un pouco de masa e tiven que improvisar unhas "pseudomadalenas". A continuación poño "as miñas" cantidades, que non son máis que o 75% aprox. das cantidades orixinais:

INGREDIENTES:
- 160 g. de fariña
- 3/4 de culleradiña de bicarbonato
- 10 g. de fermento Royal
- 1/4 de culleradiña de noz moscada
- 1/4 de culleradiña de cravo moído
- 1 baga de pementa de Xamaica moída
- 1/2 culleradiña de canela
- 3/4 de culleradiña de sal
- 2 ovos medianos
- 220 g. de azucre (110 g. + 110 g.)
- 1 sobre de azucre vainillado
- 185 g. de puré de cabaza
- 80 g. de aceite de oliva (eu uso de xirasol)
- 50 ml. de leite
- Reladura de media laranxa
- 65 g. de noces picadas (non trituradas)
- 45 g. de uvas pasas remolladas en ron

PREPARACIÓN:
1- Ponse as uvas pasas a remollo no ron e quéntase o forno a 180ºC.

2- Mestúranse nun bol amplo a fariña, o bicarbonato, o fermento Royal, a noz moscada, o cravo moído, a pementa de Xamaica, a canela, o sal, o azucre vainillado e a metade do azucre (110 g.). Mestúrase todo ben cunhas varillas para que se airee a mestura.

3- Noutro bol e con axuda da batedora móntanse os ovos cos outros 110 g. de azucre, ata que a mestura colla unha cor amarela pálida. Engádese o puré de cabaza, o aceite, o leite e a reladura de laranxa, e mestúrase ben.

4- Vértese a mestura "húmida" no bol da mestura "seca" e mestúrase (valla a redundancia) todo ben.

5- Engádense as noces troceadas e as uvas pasas escurridas. Vólvese a mesturar todo ben, vértese nun molde de queique debidamente engraxado e enfariñado (eu ademais póñolle unha tira de papel de forno) e métese no forno durante uns 55 minutos a 1 hora. Comprobar a cocción cunha agulla, que deberá saír limpa.

PUNTUALIZACIÓNS:
- O puré de cabaza pódese facer de varias maneiras: Pepinho recomenda no seu blog i-recetas asar a cabaza no forno e, unha vez asada, triturala. Eu fíxeno así a primeira vez, pero prefiro cocer a cabaza ao vapor porque se aforra tempo e enerxía (no forno levaralle algo máis dunha hora máis o prequentamento), e o resultado é practicamente o mesmo. Para cocer ao vapor, pélase a cabaza, quítanse as sementes, trocéase e ponse no compartimento para o vapor. Unha vez cocida (aos 20 ou 25 minutos) machúcase, e esa pulpa machucada vértese nun coador amplo colocado sobre un bol para que solte a máxima cantidade de auga.
Tamén se pode cocer da maneira tradicional...

- En lugar de aceite de oliva eu utilizo aceite de xirasol sen refinar procedente da agricultura ecolóxica. Cómproo en Carrefour ao prezo de 2,99€ a botella de 1/2 litro.
Este aceite foi obtido exclusivamente do prensado das pipas de xirasol en frío e o seu posterior filtrado.

- Outra achega persoal son unhas sementes de cabaza que lle botei por encima antes de metelo no forno...

- Volvo insistir que no blog de i-recetas hai máis ideas e suxestións para facer este queique e tamén para facer pan de cabaza.

Un queique moi recomendable polo seu sabor (se vos gustan as especias, claro...) e tamén polo nutritivo que é.

Bo proveito!!

Torta de figos

2009-10-12T20:59:00.003+02:00

A receita que poño hoxe pasáronma fai xa bastante tempo como a receita para facer torta de mazá (unha das moitísimas receitas diferentes de torta de mazá), e non é que non estea boa con mazá, pero ocorréuseme que con figos tamén podería estar ben. Non só está ben, senón que creo que supera á de mazá. Por tanto, a única variación que introducín con respecto ao orixinal foi a substitución da mazá polos figos, nada máis. Isto quere dicir que a mesma receita serve para facer torta de figos, torta de mazá, ou calquera outra torta á que se poida pór froita por encima (ocórreseme que cuns caquis pode saír boísima tamén...)

INGREDIENTES:
- 4 ovos
- 3 vasos de leite
- 2 vasos de azucre
- 1 vaso de fariña
- 10 ou 11 figos frescos
- Marmelada de albaricoque

PREPARACIÓN:
1- Úntase un molde redondo (mellor ademais se é acanalado) con manteiga e bótase fariña que se repartirá ben por todo o molde.

2- Nun bol mesturador bótanse os ovos, o leite, o azucre e a fariña. Bátese todo ben coa batidora e vértese no molde.

3- Pélanse os figos e córtanse en dúas metades pola parte máis ancha. Vanse colocando estas metades, co lado das sementes cara arriba, sobre o preparado líquido do molde.

4- Métese no forno prequentado a 180ºC durante 85 ou 90 minutos.

5- Unha vez cocido sácase do forno, déixase arrefriar e desmoldéase. Unha vez desmoldeado, píntase con marmelada de albaricoque por encima.

PUNTUALIZACIÓNS:
- A cantidade de figos depende do tamaño dos mesmos. É importante que queden xuntos pero non uns sobre outros.

- Esta torta está mellor dun día para outro gardada na neveira.

- A marmelada pode ser tamén de pexego, ou mesmo de figo, aínda que a de albaricoque queda moi ben.

Como vedes, é unha torta moi sinxela de facer e, como xa dixen antes, pódenos servir para aproveitar a froita de tempada.

Bo proveito!!

Figos secos

2009-10-02T18:36:00.003+02:00

Hai uns días, como case todos os anos, houbo avalancha de figos na casa. Temos unha figueira bastante xenerosa que, ao chegar o final do verán ofrécenos unha chea de figos grandes e doces. O problema dos figos é que son moi perecedoiros, e se non os comes en dous ou tres días despois de recollelos, bótanse a perder, así que sabede que se os comprades e parecen frescos é porque son frescos de verdade...

Unha solución ao "problema" de recoller demasiados figos é deshidratalos. Para iso existen unhas máquinas deshidratadoras que se encargan do proceso. Mesmo Jamie Oliver no seu libro La cocia italiana de Jamie proponnos como método para secar os figos metelos toda a noite no forno a 50ºC, e que á mañá seguinte xa estarían listos. Eu fíxeno e saíron case igual que entraran a noite anterior...

Eu prefiro o método tradicional: o Sol. E iso é xusto o que fixen este ano. Abrín coas mans uns cantos figos pola metade, coloqueinos sobre un tapete de silicona dos de forno, e púxenos ao sol no meu balcón. En tres ou catro días estaban listos para ser gardados (hai que ter en conta que en Ourense o sol quenta duro no verán...hh).

A única precaución que hai que ter é acordarse de metelos dentro durante a noite (eu gardábaos dentro do forno na mesma reixa) para que o relente non os humedeza, e volver sacalos á mañá seguinte; e tamén hai que darlles a volta de cando en vez para que se sequen ben por todos lados. E así ata que estean listos. So simple...

Cando se sabe que están listos?

Pois nin máis nin menos que cando teñen aparencia de figos pasos: cor marrón, textura gomosa pero agradable ao padal, e sobre todo sabor a figo paso!...hh.

En fin, aquí poño unhas fotos do proceso de secado ao sol:

E uns días máis tarde...

Xa vedes que a simple axuda do señor Lorenzo é suficiente para converter uns perecedoiros figos frescos nuns duradeiros figos pasos, e non é necesario botarlle nada máis, nin azucre nin nada de nada, para obter uns figos docísimos.

O figo é unha froita orixinaria do Mediterráneo, que se coñece e se cultiva desde a antigüidade, desde o Exipto dos faraóns, até a Grecia clásica. De feito, ao figo coñéceselle tamén como a froita dos filósofos (era a froita preferida de Platón), e cando se fundaba unha cidade, prantábase unha figueira entre a ágora e o foro para sinalar o lugar onde se reunirían os anciáns.

Das súas propiedades nutritivas pódese dicir que teñen moitas calorías, e tamén moita fibra que axuda a mellorar o tránsito intestinal. Tamén contén provitamina A, potasio, magnesio e calcio, aínda que este último non é de tan boa calidade como o que provén do leite.

Estes figos están moi bos acompañados dun bo queixo curado, por exemplo este que aquí presento:

Trátase do Barber's 1833. Un Cheddar inglés, de vaca, cunha maduración de 24 meses.

É un queixo de sabor moi intenso, pero ao mesmo tempo suave e cremoso. Ten unha textura lixeiramente crocante porque durante a súa maduración desenvolvéronse cristais de lactato de calcio.

Fabricado pola queixería inglesa Maryland, de Somerset (U.K.), pertencente á familia Barber. Esta familia vén fabricando queixo desde principios do século XIX, e van xa pola sexta xeración dedicada á fabricación de queixo.

Se vos gustan os queixos curados e de sabor intenso, este queixo é unha moi boa opción. Eu cómproo en Carrefour ao prezo de 3,50€ os 200 g.

O dito, sós ou con queixo, frescos ou secos, os figos están igual de bos...

Oktoberfest 2009

2009-09-18T21:18:00.006+02:00

Comeza a Oktoberfest, ou o que é o mesmo, a festa da cervexa de Múnic, e coa deste ano van xa 176 edicións.

Coma sempre, empeza o primeiro sábado despois do 15 de setembro, polo que este ano comezará mañá sábado 19 de setembro e prolongarase durante 16 días até a súa clausura o domingo 4 de outubro.

A primeira Oktoberfest celebrouse na cidade bávara de Múnic (München, en alemán) no ano 1810, con motivo da voda entre o príncipe Luís I de Baviera e a princesa Teresa de Saxe-Hildburghausen. Naquela ocasión a festa durou cinco días "nada máis", do 12 ao 17 de outubro, de aí o seu nome: Festa de Outubro. O motivo de que se adiantou o seu comezo ao mes de setembro non é outro que a climatoloxía, que adoita ser máis favorable este mes.

O lugar de celebración tradicional desta festa é o coñecido como Theresienwiese (Prado de Teresa), ou simplemente wiesn, que é un campo que se atopa situado xusto á beira da muralla de Múnic.

Debido ao éxito da primeira edición, continuou celebrándose en anos posteriores, até alcanzar a actual 176ª edición. O próximo ano 2010 alcanzaríanse as 200 edicións da festa se non fose polas guerras mundiais e outras desgrazas que obrigaron a cancelala até nun total de 24 ocasións.

A festa comeza cun desfile no que os Wirte (propietarios das cervexarías) chegan ao Theresienwiese desde o centro da cidade nos seus carros engalanados para a ocasión, portando os barrís de cervexa.

Encabeza a comitiva o alcalde de Múnic e o Münchner Kindl, que é o personaxe que aparece no escudo da cidade.

Unha vez alí, ás 12 en punto, o alcalde da cidade abre a golpe de martelo o primeiro barril de cervexa na carpa Schottenhamel, da Spatenbräu, ao berro de "Ou 'zapft is!", que significa "Xa está aberto".

Despois lánzanse doce salvas de canón, que é o sinal que indica aos outros Wiesnwirte que poden empezar a servir a súa cervexa. Normalmente é o presidente do land de Baviera o primeiro en beberse o seu maß (xerra dun litro). A partir dese momento todo o mundo pode pedir a súa cervexa e empezar a beber.

Este desfile celebrouse por primeira vez en 1835, ano en que se celebraban as vodas de prata dos príncipes, aínda que non foi até o ano 1950 cando comezou a celebrarse anualmente.

Éste é o aspecto que presentan algunhas das carpas:

E non podiamos falar da Oktoberfest sen referirnos a unha imaxe que nos vén a todos (ou a case todos...) á cabeza cando ouvimos falar desta festa: as impresionantes camareiras teutoas vestidas co tradicional Dirndl (o traxe feminino tradicional de Baviera) cargando con tres ou catro litros de cervexa en cada man...

E vendo a esta camareira asáltame unha dúbida: As mozas tamén pedirán aquí unha clara de limón?

A min dáme que non...hh

Eu, que aínda non tiven ocasión de asistir a esta gran festa da cervexa, conformareime un ano máis con asistir á que anualmente organiza a Cervexaría O Moucho (Rúa da Concordia, 17, soto, Ourense, Galicia, Spain), na que se poderá degustar, despois dalgúns anos de ausencia, a auténtica Spaten de barril acompañada, como non, de salchicha alemá, puré de pataca e chucrut.

Hoxe en día a Oktoberfest de Múnic converteuse na festa popular máis grande do mundo, con máis de seis millóns de visitantes chegados de todos os recunchos do mundo. Se sodes un deses afortunados, quen sabe, quizais podades compartir unha loura con outra loura...

¡¡¡Prost!!!

Que vienen las suecas!!!

2009-09-06T23:31:00.004+02:00

Quen non lembra aquelas películas sesenteiras e setenteiras con "las suecas" invadindo as praias da Costa do Sol? Os máis novos probablemente non saberán de que estou a falar (a non ser que sexan afeccionados ás películas do Cine de Barrio, claro...hh), e mesmo aos non tan novos, coma min, quédansenos bastante atrás...

Por aquel entón "las suecas" eran todas as estranxeiras, de Suecia ou de calquera outro sitio, que chegaban a España coas súas minisaias e as súas pernas ao aire, e que ademais bebían e fumaban!!. Tomaban o sol en biquini facendo que a máis dun se lle revolucionasen as hormonas, e normalmente facíase a vista gorda ante estes casos de "provocación" e de "falta de decoro" porque, en definitiva, o turismo procedente de Europa proporcionaba pingües beneficios a un país no que non sobraba nada.

No medio destas circunstancias políticas e sociais, xorde outra figura xa mítica: o macho español, macho ibérico ou, como se pode ver neste exemplo, o celtíbero español:

Estas imaxes pertencen á película Manolo la nuit, dirixida por Mariano Ozores en 1973. Cinco anos antes, Pedro Lazaga dirixía El turismo es un gran invento, á que pertencen estas imaxes:

O mesmo Mariano Ozores dirixira xa un ano antes a outro dos nosos actores míticos desta época: José Luis López Vázquez facendo o papel de ligón de praia na película Operación Cabaretera:

E todo isto a que vén?

Conto todo isto por outra invasión de suecas e de suecos, pero esta vez a nivel mundial: Ikea.

Pero non, non vou falar dos mobles e demais accesorios para o fogar que se poden atopar nestas macrotendas, senón da tenda de produtos suecos que se atopaba á saída, e dos produtos que alí merquei.

Evidentemente, o primeiro que busquei foi a cervexa, e algo había:

So tiñan unha en botella: a Old Gold fabricada pola Spendrups Bryggeri AB, cuxa oficina principal atópase na cidade de Vårby. Trátase dunha pilsen de 5% de alcol. Moi suave e lixeira, aínda que cun claro amargor ao final.

As outras, en lata, son as Mariestads, tamén fabricadas por Spendrups despois de mercar a marca en 1967. A Mariestads Export é unha lager estilo Dortmunder, con algo máis de corpo que a Old Gold, pero non moito máis. A súa gradación é de 5,3%. A outra Mariestads Export que aparece na foto é similar tanto en cor, como en sabor, como en gradación alcólica, polo que deduzo que se trata da mesma cervexa pero en un envase diferente.

A última, a Stockholm Fine Festival Beer é outra lager producida pola Krönleins Bryggeri, (Appeltofftska Bryggeri AB). Esta cervexaría foi fundada en 1836 na cidade de Halmstad, e pertence na súa totalidade á familia sueca Krönlein desde a década de 1920. A cervexa é moi suave e moi lixeira, cunha gradación alcólica tamén de 5,3%.

Aparte das cervexas, aproveitei tamén para comprar outros produtos suecos, como este concentrado de arandos, da marca Hafi:

Tamén merquei o queixo Wästgöta Kloster, fabricado por Arla...

... e un salchichón de reno, aínda que a proporción de carne de reno é só do 17% (o resto é carne de porco):

Aínda non tiven ocasión de probar estes tres produtos porque aínda teño bastante queixo na neveira, e aínda non acabei os salchichóns "exóticos" (canguro, faisán con cognac e outro de porco pero curado con cinza) que comprei nun posto do mercadiño medieval das festas de Ourense, pero xa probara con anterioridade o salchichón de reno, porque fora un dos "souvenirs" que trouxen da miña viaxe a Noruega de hai uns anos.

En fin, se a próxima vez que vaiades a Ikea vos apetece facer unha parada na tenda de produtos suecos,aquí podedes botar unha ollada aos produtos que venden, que non só de mobles viven os suecos (e as suecas...)

Queique de cabaciño

2009-08-20T18:34:00.004+02:00

Estes días regaláronme unha chea de cabaciños. Os meus pais renunciaron a plantalos hai xa uns anos, e non porque non desen froito, senón máis ben todo o contrario: daban tantos cabaciños que ao final acababamos fartos e había que regalalos para que non se botasen a perder. Ademais, cometiamos o fallo de deixalos medrar unha barbaridade, co que era necesario desfacerse das sementes duras e da fibra esponxosa que as recubre, e o peso final do cabaciño era o mesmo que se fose recollido uns días antes.

O caso é que, a pesar de non plantar cabaciños durante anos e de non telos mercado nunca (I swear), é raro que durante estas datas non falte algún cabaciño na neveira. As receitas que máis se adoitan facer son as habituais: crema de cabaciño, cabaciño fritido (rebozado simplemente con fariña de garavanzo, como nos propón delokos, está moi bo). Pero a que máis veces fago é este queique de cabaciño.

A utilización de hortalizas (e mesmo legumes) na elaboración de receitas doces non é nada novo, só hai que lembrar o famoso cabelo de anxo, que se fai cunha cabaza do mesmo nome. Adoitan utilizarse cenorias, cabazas, fabas ou azukis, como no delicioso brownie de azukis que xa presentei unha vez.

Esta receita está sacada do libro Repostería y Pastelería (Espasa Calpe, 1991), de Isabel Maestre, e do que xa puxen máis dunha receita.

A orixe do cabaciño (Cucurbita pepo) non está moi claro. Algunhas fontes apuntan a que é orixinario de Asia e outras a que procede de América, e que foi introducido en Europa polos españois. O que si se sabe é que era xa consumido polos caldeos, os exipcios, os gregos e os romanos, e que os árabes tiveron bastante que ver na súa difusión por toda a área do Mediterráneo, co que a teoría da orixe americana queda un pouco en dúbida...

Imaxe sacada de cultivar.net

Ten un alto contido de auga (93%), é rico en minerais, sobre todo potasio, vitamina C e β-caroteno.

Queique de cabaciño

INGREDIENTES:
- 225 g. de fariña
- 225 g. de azucre
- Un chisco de sal
- 1 culleradiña de canela
- 1 culleradiña de bicarbonato
- 1 culleradiña de Royal
- 1 culleradiña de vainilla en po
- 3 ovos
- 1,25 dl. de aceite de xirasol
- A reladura dun limón
- 250 g. de cabaciño relado coa súa pel
- 100 g. de pasas maceradas en ron
- 100 g. de noces picadas
- Sementes de cabaza para decorar

PREPARACIÓN:
1- Bater os ovos e o azucre até obter unha crema de cor pálida.

2- Engadir as especias, aceite de xirasol e fariña. Mesturar ben.

3- Relar o cabaciño coa súa pel e mesturar con todo o anterior.

4- Engadir, por último, as pasas e as noces.

5- Verter a mestura nun molde redondo previamente engraxado e enfariñado. Botar por encima as sementes de cabaza.

6- Cocer en forno prequentado a 200ºC durante uns 45 minutos ou ata que estea cocido. Comprobar a cocción cun escarvadentes ou unha agulla, que deberá saír limpa.

PUNTUALIZACIÓNS:
- En lugar de vainilla en po, eu utilizo azucre vainillado. Para iso poño 220 g. de azucre + un sobre de azucre vainillado.

- A autora da receita propón cocer o queique durante 30 minutos a 200ºC. No meu forno non é suficiente, polo que cada cal probe ata que estea ben cocido.

- As sementes de cabaza son unha achega persoal á receita. Creo que encaixan moi ben con este queique.

- Non é necesario remollar as pasas en ron. Se non se fai, é conveniente pasalas por fariña antes de engadilas á mestura para que se distribúan uniformemente por todo o queique e non se vaian ao fondo.

Se vos pasa como a min e non sabedes que facer con tantos cabaciños, dádelle unha oportunidade a este queique. É unha maneira diferente de comer esta hortaliza...

Be aware of the dog...

2009-08-16T18:59:00.009+02:00

Estes días andamos algo leados por aquí co cambio de casa e a verdade é que non teño demasiado tempo para actualizar o blog. A partir de agora espero non estar tan ocupado, aínda temos a casa un pouco patas arriba e levaranos un tempo asentarnos...

E o caso é que como estreamos casa, pensei que sería boa idea comprar unha mascota para que nola coide e nola protexa. Así que, despois de darlle moitas voltas decidinme por un Bulldog. Aquí vos poño unha foto para que o vaiades coñecendo:

Bonito, non si?, co seu colar a xogo e todo...hh

Evidentemente non se trata dun can, senón da xenebra Bulldog. É un produto da compañía CK3 LLC, que a lanzou ao mercado o 15 de outubro de 2006. É unha London Dry que se destila en Inglaterra.

En verdade, elixín esta pola presentación, cousa que di moi pouco do meu criterio á hora de elixir unha xenebra (ou calquera outra cousa). Despois da miña boa experiencia coa Citadelle, apetecíame probar outra nova xenebra porque, como xa mencionei antes, agora hai moitas e boas onde escoller, e a elección foi bastante afortunada, porque é unha xenebra moi aromática e moi suave, cunha gradación de alcol (40%) inferior a algunhas das súas homólogas.

Botemos unha ollada aos ingredientes. Ademais do xenebreiro, que sempre é o principal aromatizante da xenebra, na longa lista de ingredientes podemos atopar os seguintes:

Ollo de dragón (Dimocarpus longan), tamén coñecido como longán (longán en chinés significa precisamente "ollo de dragón"). é un parente próximo do lichi (Litchi chinensis). Na fotografía pódese ver de onde vén o seu curioso nome:

Imaxe sacada de http://khmerkromrecipes.com/

Papoula de California (Eschscholzia californica) ou Eschscholzia. Parente próxima da papoula (Papaver rhoeas), que proporciona a esta xenebra un sabor doce e a froito seco.

Imaxe sacada de http://es.wikipedia.org/wiki/Eschscholzia

Loto tigre ou nenúfar branco exipcio (Nymphaea lotus). Parente cercano do lirio de auga, non se debe confundir coa flor de loto (Nelumbo nucifera). O loto tigre aporta un aroma perfumado á xenebra.

Imaxe sacada de http://www.raingarden.us/

Limón (Citrus limon). Proporciona un aroma limpo e fresco.

Imaxe sacada de http://gl.wikipedia.org/wiki/Lim%C3%B3n

Améndoa (Prunus dulcis). Proporciona un sutil sabor a froito seco.

Imaxe sacada de http://www.lawebmunicipal.com/

Cassia (Cinnamomum aromaticum). Parente cercana da canela (Cinnamomum zeylanicum) cun aroma bastante similar.
Imaxe sacada de http://www.celtnet.org.uk/

Lavanda (Lavandula). Utilízase polo seu particular aroma.

Imaxe sacada de http://www.decoraestilo.com/

Orris root é a raíz seca de certas clases de lirio (Iris germanica). É un ingrediente comunmente utilizado na aromatización da xenebra (Bombay Sapphire, por exemplo, tamén a utiliza).

Imaxe sacada de http://pics.davesgarden.com/

Imaxe sacada de http://www.dkimages.com/

Regaliz (Glycyrrhiza glabra). Este legume é orixinario do sur de Europa. O seu nome provén das voces gregas rhiza e glyks ou glukus, e significa literalmente "raíz doce". A regaliz proporciona á xenebra un regusto doce. Tamén forma parte dos ingredientes utilizados na elaboración da cervexa Guinness.

Imaxe sacada de http://www.nutricion.pro/

Anxélica (Angelica archangelica). Medra salvaxe nos países do norte de Europa (aquí en España temos a Angelica sylvestris, moi parecida, pero que non posee as propiedades da súa irmá do norte) e cultívase en Francia.

Imaxe sacada de http://www.floralimages.co.uk/

Coriandro (Coriandrum sativum). Chámase coriandro ás sementes do coandro. Aportan á xenebra un toque alimoado.

Imaxe sacada de http://realnaturals.net/

Ademais da botella de Bulldog, atopei tamén neste supermercado a Tónica Q, da que ouvira falar (sobre todo do seu prezo), e que non tivera a posibilidade de atopar con anterioridade, e pareceume boa idea probar estes dous produtos xuntos.

A tónica Q, ou QTonic, chega desde Estados Unidos, concretamente desde Nova Iorque. Creada por Jordan Silbert, e segundo el mesmo nos di na historia desta tónica, foi creada para ter a posibilidade de poder mesturar as excelentes xenebras e os excelentes vodkas que se poden atopar hoxe en día, cunha excelente tónica, cousa que, segundo el, antes non era posible. A receita, que inclúe auga triplemente destilada, quinina recollida a man nos Andes peruanos, néctar de ágave ecolóxico e extracto de limón, foi deseñada por mixólogos (expertos na preparación de bebidas combinadas) para que existise un equilibrio perfecto entre dozor e amargor. Ten ademais un 60% menos de calorías que as outras tónicas.

O deseño da botella tampouco é casual. É froito do traballo de Aruliden, unha empresa fundada en xuño de 2006 por Rinat Aruh e Johan Liden, que son dous dos mellores deseñadores novos de Estados Unidos.

Unha vez feitas as presentacións dispúxenme a preparar un bo Gin&Tonic: copa ancha, xeo de auga de manancial, tira de pel de limón, Bulldog e QTonic. O resultado, en verdade, non foi todo o satisfactorio que esperaba. Non tanto pola xenebra senón máis ben pola tónica que, a pesar de todo o exposto con anterioridade, non me pareceu acorde co seu prezo (3,15€ é o prezo que eu paguei por cada botella en Haley, aínda que me parece que en Estados Unidos véndese ao prezo de 8,99$ o pack de 4 botellas, o cal xa me parece máis razoable e, sobre todo, máis acorde co produto).

Na miña modesta opinión, paréceme unha tónica mal equilibrada (a pesar do equipo de mixólogos que a desenvolveu) porque é bastante amarga, e ademais, para o meu gusto, ten moi pouco gas, o que fai que o gin&tonic resulte demasiado augado.

De todas as tónicas que probei até agora, en canto á relación calidade-prezo, sígome quedando coa Schweppes, que por certo, non sei se debido a este rexurdir das tónicas, agora remarcan perfectamente no paquete que todos os seus ingredientes son de orixe 100% natural, ademais de que está feita segundo a receita orixinal de Jacob Schweppe de 1783...

En fin, como xa dixera no meu outro post sobre Gin&Tonic, está moi ben que haxa variedade á hora de escoller unha tónica ou unha xenebra de calidade, e que como sobre gustos non hai nada escrito, que cada cal faga a combinación que lle guste máis, aínda que non todos sexamos expertos en mixoloxía...

Homebrewing again...

2009-07-26T17:58:00.004+02:00

O venres pasado volvémonos a xuntar o amigo Luisma e eu na súa casa para facer unha nova remesa de cervexa caseira e, de paso, probar a primeira quenda de cervexa que fixeramos alá polo mes de abril: a Golfo's Beer.

A cervexa recibe o nome do pastor alemán que fai de gardián cando non hai ninguén, e de "querosaberqueestadesafacerentodomomento" cando hai forasteiros na casa. Ademais, ten a honra de saír na etiqueta, unha honra que non todo o mundo ten...hh.

O Golfo's Beer é unha cervexa suave, con pouca gradación alcólica (entre 3 e 4% de alcol en volume segundo estimación do densímetro), con pouco amargor, pero cun agradable aroma a lúpulo (non en balde leva tres variedades diferentes: Nugget, Hallertauer e Saaz). A escuma é pouco consistente, aínda que tarda uns minutos en desaparecer, e sen chegar a esvaecerse completamente. En resumo, unha cervexa moi refrescante e bebible, especialmente nesta época do ano.

Esta vez tocaba facer unha cervexa algo máis forte, de entre 6 e 7% de alcol, e creo que ao final o resultado axústase bastante ao que pretendiamos...

Aquí explico moi brevemente o proceso:

O primeiro que hai que facer é o deseño da receita, é dicir, mirar sobre todo que variedades de malta e que variedades de lúpulo se van utilizar. Unha vez deseñada a receita é conveniente ir cubrindo un protocolo de fabricación no que se anote todo o concernente á remesa do día. Isto é moi útil á hora de elaborar unha nova remesa de cervexa, para ir corrixindo, mellorando, cambiando, etc, aspectos que non nos gustan, ou para manter aqueles que si nos gustan.

Unha vez que temos a receita é o momento de comezar o proceso...

O primeiro que hai que facer é unha maceración do gran moído. Neste caso cebada malteada (ou malta de cebada) e trigo malteado (ou malta de trigo, se se prefire chamala así...). A unha base de malta Pale, engadíronse tres tipos de malta de cebada máis: Crystal, Amber e Caramalt; ademais da malta de trigo. Tamén se engadiron flocos de cebada, que axudarán a que a escuma sexa un pouco máis consistente e duradeira. Todo ese gran hai que maceralo en auga quente (65ºC) durante 2 horas, a razón de 3 litros de auga por quilo de gran. Este proceso de maceración non é máis que unha infusión de malta en auga para tratar de extraer a maior cantidade de azucres fermentables. Para iso utilízase un macerador, que non é máis que un recipiente cunha resistencia e cun termostato que se encarga de manter máis ou menos á mesma temperatura o que haxa dentro.

Pasadas as 2 horas hai que realizar a aspersión do gran. Isto consiste en quentar auga a 78ºC e ir botándoa aos poucos sobre o gran macerado ao mesmo tempo que se vai extraendo o mosto do macerador. A propia cascariña de cebada e trigo fará de filtro para que o mosto sexa o menos turbio posible. De feito, ao comezar co proceso de aspersión é necesario recircular algúns litros de mosto de volta ao macerador ata que este salga o suficientemente limpo.

O tamaño da pota onde se vai a cocer o mosto é determinante á hora de saber que cantidade de mosto debemos sacar. Nós usamos unha desas potas esmaltadas, de ao redor de 25 litros de capacidade, así que optamos por sacar non máis de 15 litros de mosto de cervexa, posto que se enchemos máis a pota poderiamos ter un "accidente" na cociña cando a cocción estivese a full steam... Hai que ter en conta que o mosto debe cocer vigorosamente, e ten bastante tendencia a facer moita escuma e a querer saírse da pota.

Mentres eu me dedicaba á aspersión do gran, Luisma dedicábase a outro mester non menos importante: a preparación da carne e o aceso do carbón na grellada.

Unha vez feita a aspersión do gran vén o seguinte paso: a cocción do mosto. O mosto ten que ferver vigorosamente entre 80 e 90 minutos. No momento que rompe a ferver engádeselle a primeira cota de lúpulo, o que vai proporcionar amargor á cervexa. Neste caso utilizamos un Nugget de colleita propia. Foi recollido no ano 2004, co cal a porcentaxe de ácidos alfa (que son os que dan amargor) foi baixando paulatinamente desde o 12% inicial, dando como resultado un amargor máis sutil.

Tamén no inicio do fervor engadiuse azucre ecolóxico de cana para que aumente así a densidade do mosto, para que contrarreste un pouco o amargor do lúpulo, e para que aumente tamén un pouco a gradación alcólica da cervexa.

Mentres se cocía o mosto e a casa íase perfumando con ese aroma que só se pode atopar nos arredores (e tamén dentro, por suposto) dunha fábrica de cervexa, comemos o churrasco de porco á grella ao estilo de Tony Roma's, así como unhas peitugas de pito ao mesmo estilo, todo iso regado coa Golfo's Beer.

De sobremesa, un par de deliciosas bólas de Xeado de crema de licor café, da marca galega Gael, aderezado con licor café da casa, por suposto (en casa de Luisma sempre hai bo licor café...).

Como remate final, café con xeo en cocteleira: prepárase un café só longo, bótase o azucre e remóvese ata que se disolve completamente. Bótase xeo na cocteleira, o café, péchase a cocteleira e bátese ben. Só queda servir. Delicioso...

Mentres comiamos estabamos cun ollo no mosto que estaba a cocer porque aínda faltaban engadir a segunda cota de lúpulo, a de sabor, que se correpondía neste caso coa variedade alemá Hallertauer, e o clarificante Irish Moss, que é un tipo de alga que se utiliza para evitar a turbidez na cervexa. Unha vez apagado o lume, faltaba engadir a última de cota de lúpulo, a correspondente ao aromático Saaz checo, e esperar 15 minutos a que soltase todo o seu aroma.

O seguinte paso é o arrefriado do wort, que é o nome que recibe o mosto de cervexa ao que xa se lle engadiu o lúpulo, e que, unha vez arrefriado, xa está listo para recibir o fermento (a palabra wort non ten tradución ao galego, e non se debe traducir nunca como mosto, posto que NON é o mesmo).

Para arrefriar o wort utilizamos un intercambiador de calor de cobre que teño desde os meus inicios no mundo do homebrewing. Funciona bastante ben. É capaz de arrefriar 12 litros de wort en 2 ou 3 minutos ao mesmo tempo que o vai filtrando para separar os restos de lúpulo da cocción. Deunos algún problemiña desta vez, pero nada que non se puidese amañar cun pouco de cinta illante...

Unha vez o wort estaba á temperatura correcta, é dicir, a uns 25ºC (unha temperatura maior mataría os fermentos), vén xa o último paso, que é o da adición de fermentos. Unha vez pesados os fermentos necesarios para esta cantidade de wort (uns 12 litros, dado que o resto perdeuse por evaporación), débese osixenar ben o wort usando unha escumadeira ben limpa.

Logo bótanse os fermentos dentro (non é necesario rehidratalos) e con axuda dun densímetro hai que medir a densidade orixinal do wort. A nós deunos unha medición de 1050, o que, segundo estimación do propio densímetro, dará unha cervexa de entre 6,5 e 7% de alcol en volume. Existen tamén unhas fórmulas coas que se pode estimar a cantidade de alcol a partir da densidade orixinal e da densidade final, pero sairá máis ou menos o que acabo de pór aquí.

Agora só queda esperar uns días a que os fermentos fagan o seu traballo de transformar o azucre fermentable en alcol e en dióxido de carbono, para poder facer xa o último paso, que é o do embotellado. Para iso hai que lavar ben as botellas que se vaian a utilizar, botar un pouco de azucre dentro de cada botella (neste caso usamos dextrosa) para que os fermentos que vaian disoltos na cervexa volvan retomar a súa actividade o xusto para refermentar a cervexa dentro da botella e así facer que teña a carbonatación característica desta bebida.

A partir de agora, durante un par de meses, virá quizais a parte máis difícil do proceso: a espera para poder probar o resultado mentres se vai producindo a maduración en botella.

Mentres, hai que ir pensando un nome para a nova cervexa, escollendo o envase onde se vai a embotellar, deseñando as etiquetas e, como non, pensando nunha nova receita para a vindeira nova remesa de cervexa caseira...

Pasta con chícharos e bacon

2009-07-22T20:11:00.005+02:00

Hoxe imos reencontrarnos de novo con Jamie Oliver e imos facer outra das receitas rápidas e fáciles que aparecen no seu libro Ministry of Food, no capítulo Quick pasta.

Trátase de Pasta con chícharos e bacon. A receita orixinal podédela atopar nesta ligazón da páxina oficial de Jamie Oliver: Mini shell pasta with a creamy smoked bacon and pea sauce.

Di Jamie Oliver que na súa casa empezaron a facer esta receita para as nenas, pero que ao final acabou converténdose nun prato para toda a familia porque lles encantaba a todos. Na nosa casa, este prato tamén se converteu nun habitual, e para facelo probei diferentes tipos de pasta. De todas elas a que máis nos gusta para esta receita son os Conchiglie ai Cinque Colori, da marca italiana Dalla Costa (de venda en Carrefour ao prezo de 1,15€ o paquete de 250 g.)

Trátase dunha pasta con forma acunchada, con cinco cores: sémola, cúrcuma, espinaca, remolacha e tinta de sepia.

Mini shell pasta with a creamy smoked bacon and pea sauce

INGREDIENTES (para 2 persoas):
- 5 lonchas de bacon afumado
- Un ramallete pequeno de menta fresca
- 75 g. de queixo Parmesano recentemente relado
- Sal mariño e pementa negra recentemente moída
- 160 g. de Conchiglie ou calquera outra pasta de tamaño similar
- Aceite de oliva
- Unha culleradiña de manteiga
- 150 g. de chícharos conxelados
- 1 cullerada sopeira de crème fraîche

PREPARACIÓN:
1- Corta o bacon en anacos pequenos. Arrinca as follas de menta e refuga os talos. Rela o Parmesano.

2- Pon unha pota grande ao lume con auga e con sal. Cando ferva bota a pasta e cócea seguindo as indicacións do paquete.

3- Mentres, pon unha tixola ampla a lume medio e engade un chorro de aceite de oliva e a culleradiña de manteiga. Cando estea quente engade o bacon e un pouco de pementa negra recentemente moída e deixa que se fría ata que estea dourado e crocante. Mentres, vai picando finamente as follas de menta.

4- Cando o bacon estea dourado, engade os chícharos conxelados e dálle un meneo á tixola. Despois dun minuto engade á tixola a crème fraîche e a menta picada.

5- Escorre a pasta aproveitando parte da auga da cocción. Engade a pasta á tixola e mestura ben. É importante que a salsa sexa cremosa, sedosa e deliciosa, pero se está demasiado espesa podes botar unhas culleradas da auga onde se coceu a pasta para suavizala un pouco.

6- Engade o Parmesano relado e dálle á tixola un bo meneo para que se mesture todo ben.

7- Serve a pasta en dous pratos ou nunha fonte para que cada un vaia botando.

PUNTUALIZACIÓNS:
- Jamie Oliver inclúe un limón na lista de ingredientes. Utilízao para botar o zume na tixola xusto despois de engadir a pasta cocida. A nós non nos gusta demasiado o sabor a limón neste prato así que optamos por non utilizalo.

- Como non é fácil dispor de menta fresca (na maioría de supermercados non é fácil de atopar) utilizo menta seca. O resultado obviamente non é o mesmo, pero pode valer.

- A crème fraîche que eu utilizo é a da marca Président, máis que nada porque é a única que son capaz de atopar nos supermercados nos que adoito comprar. Cómproa en Carrefour ao prezo de 1,27€ o bote de 200 g.

Esta crème fraîche está fabricada en Francia. Ten un 15% de materia graxa (m.g.) e está espesada con pectina.

- Se non podedes atopar crème fraîche podedes utilizar nata líquida, aínda que o resultado non é o mesmo.

- Os chícharos bótanse na tixola sen desconxelar, directamente do paquete.

- Como sempre, recomendo ter unha cuña de Parmesano (Parmigiano Reggiano) na neveira e relalo no momento de ser utilizado. O sabor non ten nin punto de comparación con eses sucedáneos que venden xa relados en bolsas, e ademais, aguanta moito máis tempo sen estragarse.

- Este prato pódese acompañar, como suxire Jamie Oliver, cunha ensalada, ou ben, pódese comer só. Iso queda ao gusto de cada un.

Aquí tamén podedes ver o resultado cos Gnocchi tricolor de Biocop:

Un prato rápido e sinxelo, e o resultado boísimo.

Bo proveito!!